به گزارش پول نیوز ، در هیاهوی خبرهای لحظهای و شبکههای اجتماعی، گاهی فراموش میکنیم که یک جامعه بدون رسانههای مسئول و مستقل، بخشی از قدرت مطالبهگری خود را از دست میدهد. مطبوعات محلی شاید تیراژ رسانههای بزرگ را نداشته باشند، اما نزدیکترین رسانه به زندگی واقعی مردم هستند؛ رسانهای که مشکلات یک روستا، یک شهر و یک استان را میبیند و صدای آن را به گوش مسئولان میرساند.
اما امروز چراغ مطبوعات محلی با چالشهای جدی روبهروست. افزایش بیسابقه هزینههای چاپ، گرانی کاغذ، کاهش حمایتهای واقعی و مشکلات اقتصادی، بسیاری از نشریات را در مسیر تعطیلی قرار داده است. پرسش اینجاست؛ آیا جامعهای که رسانههای محلی خود را از دست بدهد، میتواند انتظار داشته باشد مشکلاتش بهدرستی دیده و پیگیری شود؟
بیشتر بخوانید گرانی کاغذ، چالش جدی پیش روی مطبوعات ایران
رسانه محلی رقیب فضای مجازی نیست؛ مکمل آن است. تفاوت بزرگ اینجاست که یک خبرنگار محلی در میان مردم زندگی میکند، مشکلات را لمس میکند و برای پیگیری یک مطالبه، مسئولیت اجتماعی بر عهده میگیرد. اما ادامه این مسیر بدون حمایت و نگاه جدی مسئولان امکانپذیر نیست.
گاهی از اهمیت رسانهها سخن گفته میشود، اما در عمل، مشکلات اقتصادی مطبوعات نادیده گرفته میشود. نمیتوان از رسانه انتظار داشت مطالبهگر، اثرگذار و پویا باشد، اما همزمان آن را با هزینههای سنگین و بیتوجهی تنها گذاشت.
خاموش شدن یک روزنامه محلی فقط تعطیلی یک دفتر یا توقف انتشار چند صفحه کاغذ نیست؛ خاموش شدن بخشی از حافظه اجتماعی، کاهش شفافیت و کمرنگ شدن صدای مردم است.
مسئولان باید بدانند حمایت از رسانههای بومی هزینه نیست؛ سرمایهگذاری برای آگاهی، اعتماد عمومی و توسعه منطقه است. جامعهای که رسانههای خود را ضعیف کند، دیر یا زود با مشکلاتی روبهرو خواهد شد که دیگر کسی آنها را فریاد نمیزند.
مطبوعات محلی هنوز زندهاند؛ اما برای ادامه مسیر، نیازمند نگاه جدیتر، حمایت واقعیتر و باور عمیقتر به نقش رسانه هستند.
چراغ رسانه را خاموش نکنیم؛ زیرا فردای خاموشی آن، شاید بسیاری از صداها دیگر شنیده نشوند.
یادداشت: امیر نویدی سردبیر روزنامه آبشار
آژانس خلاقیت کوانتا