غریب، اما حاضر / حسین(ع) هنوز ما را صدا می‌زند

به گزارش پول نیوز ، دیشب، شب تاسوعای حسینی، برای من شبی متفاوت بود.
شبی که برخلاف هر سال، در میان هیاهوی اشنا و مراسم خانوادگی و جمع‌های همیشگی، تنها بودم. شاید ظاهرش تنهایی بود، اما حقیقت چیز دیگری بود انگار در همان سکوت، صدایی مرا صدا می‌زد صدایی که نه از جنس صداهای معمول، بلکه از جنس دعوت بود…

دعوتی ارام عمیق و بی‌پیرایه…دعوتی که آدم را از خستگی روزمره، از فشار مسئولیت، از فرسودگی کار و زندگی بیرون می‌کشد و ناگهان به خودش برمی‌گرداند.

من خسته از دفتر کار برگشته بودم ذهنم پر بود، بدنم خسته دلم اما بی‌قرار…با این حال چیزی در درونم نمی‌گذاشت همان شب مثل شب‌های دیگر بگذرد. لباس مشکی را پوشیدم و راهی شدم…بی‌انکه بدانم چه در انتظار من است. همین که وارد اسانسور شدم، حس عجیبی داشتم انگار در پوست خودم نمی‌گنجیدم وقتی ماشین را روشن کردم و صدای «یا حسین» در فضا پیچید،
اشک‌هایم بی‌اجازه جاری شدند نمی‌توانستم جلویشان را بگیرم…چیزی در من شکست و چیزی دیگر، آرام و آهسته در من ساخته شد.

در میان عاشقان که رسیدم، انگار به خانه‌ای رسیده باشم که سال‌ها دنبالش می‌گشتم فضای مجلس آرام بود، زیبا بود، معنوی بود…و من برای لحظه‌ای از همه دنیا رها شدم کنار ان بارگاه نشستم و در سکوت، چیزی درونم ورق خورد ناگهان دختربچه‌ای کوچک و معصوم را دیدم که روی سنگ مقبره نشسته بود.

مادرش با محجوبیت و نگرانی نگاهش می‌کرد که چرا روی سنگ نشسته و پایین نمی‌آید اما کودک، وقتی اشک‌های مرا دید، آرام و خجالتی به من نزدیک می‌شد انگار می‌خواست با همان معصومیت کودکانه، دلم را آرام کند.

آن لحظه فهمیدم بعضی صحنه‌ها را نمی‌شود فقط دید باید با جان لمس کرد من آن شب فقط گریه نکردم، فقط عزاداری نکردم انگار به مدرسه‌ای وارد شده بودم که استادش حسین(ع) است مدرسه‌ای که درسش فریاد نیست، شعور است هیجان نیست، معرفت است. ظاهر نیست، حقیقت است.

حسین(ع) فقط برای گریه کردن نیست، برای بیدار شدن است.
برای این نیست که چند ساعت اشک بریزیم و بعد به همان زندگی سابق برگردیم حسین(ع) امده تا به ما یاد بدهد انسان بودن، ایستادن بر حق، ازاد ماندن، نترسیدن از تنهایی، و معامله نکردن با باطل، هنوز ممکن است…

عاشورا یک حادثه در تاریخ نیست یک مکتب است مکتبی که به ما می‌گوید اگر دنیا خواست تو را از خودت دور کند، اگر مسئولیت‌ها و فشارها خواستند تو را تهی کنند، هنوز می‌توانی با یاد حسین(ع) به اصلت برگردی.

نسل امروز بیش از هر زمان دیگری نیاز دارد عاشورا را نه فقط در نوحه و مراسم، بلکه در سبک زندگی بفهمد اگر ما از حسین(ع) فقط مظلومیتش را یاد بگیریم، نیمی از پیام را گرفته‌ایم اگر فقط اشک را ببینیم و از ایستادگی‌اش غافل شویم، باز هم چیزی را از دست داده‌ایم. حسین(ع) به ما می‌اموزد که در برابر ظلم کوتاه نیاییم، در برابر ناحق سکوت نکنیم، در برابر فشار جمع، حقیقت را نفروشیم او به ما نشان می‌دهد که شرافت، از ماندن با حق به‌دست می‌اید نه از پیروزی ظاهری که همش تظاهر است.

در ان شب، هرچه بیشتر به صحنه کربلا فکر می‌کردم، بیشتر می‌فهمیدم که عاشورا فقط گذشته نیست آینه امروز ماست انجا سخن از صبر بود، اما نه صبرِ انفعال صبر مقاومتی که از ایمان می‌اید سخن از فداکاری بود، اما نه فداکاری نمایشی فداکاری ریشه‌دار در عشق…سخن از گذشت بود، اما نه از سر ضعف گذشتی از سر بزرگی است …
سخن از احترام بود، از همدلی، از زیبا زندگی کردن و زیبا دوست داشتن…حسین(ع) به ما یاد می‌دهد که انسان واقعی کسی است که حتی در سخت‌ترین لحظه‌ها، کرامتش را حفظ کند.

و همین است راز ماندگاری او.
چرا بعد از قرن‌ها هنوز فوج فوج ادم ها به سمت او کشیده می‌شوند؟ چرا هنوز نامش ارامش می‌دهد، اشک می‌اورد، دل را نرم می‌کند، حاجت می‌دهد، امید می‌بخشد؟ چون حسین(ع) فقط متعلق به تاریخ نیست…او پاسخ یک نیاز همیشگی در قلب انسان است نیاز به حق، به معنا، به شرافت، به پناه است.

عاشورا به ما یاداوری می‌کند که اگر می‌خواهیم خودمان باشیم، باید الگو داشته باشیم نه الگوهای زودگذر و پرزرق‌وبرق، بلکه الگوی جاودانه‌ای که در او صداقت و شجاعت و مهربانی و ازادگی کنار هم جمع شده باشد. نسل جدید اگر بخواهد در این جهان شلوغ، هویت خود را حفظ کند، باید حسین(ع) را نه فقط در مجلس عزاداری، که در تصمیم‌های روزمره، در اخلاق کاری، در رابطه با خانواده، در مسئولیت اجتماعی و در شیوه زیستن خود حاضر بداند.

شاید راز ان شب من همین بود این‌که فهمیدم حسین(ع) هنوز صدا می‌زند هنوز می‌گوید بیا…بیا و از خستگی دنیا عبور کن…بیا و دوباره به انسان بودن برگرد…بیا و یاد بگیر چگونه می‌شود در اوج غریبی، بزرگ بود…بیا و بفهم که اشک اگر به فهم نرسد، ناقص است و محبت اگر به عمل نرسد، ناتمام است…

بیشتر بخوانید:غدیر؛ از میثاق تاریخ تا بالکن بارانی شمال

عاشورا برای گریه هست، اما فقط گریه نیست برای سوگواری هست، اما فقط سوگواری نیست برای یاداوری هست، برای بیداری هست، برای ساختن است…
و اگر نسل ما این را بفهمد، انگاه حسین(ع) نه فقط در محراب اشک، که در متن زندگی ما زنده می‌ماند.