به گزارش پول نیوز ، وینگاند در همایشی با محوریت پیامدهای زیست‌محیطی جنگ و حقوق بشر، با اشاره به آسیب‌های واردشده به زیرساخت‌ها و زیست‌بوم‌های ارزشمند اظهار کرد: آثار تخریب محیط زیست ممکن است تا سال‌ها پس از پایان درگیری‌ها باقی بماند و نسل‌های آینده را تحت تأثیر قرار دهد.
وی افزود: جنگ و تخریب محیط زیست یکدیگر را تشدید می‌کنند و این روند، علاوه بر افزایش رنج انسانی، معیشت و امنیت غذایی را تضعیف و بازسازی جوامع و دستیابی به توسعه پایدار را دشوارتر می‌کند.
هشدار درباره پیامدهای زیست‌محیطی حملات به تأسیسات نفتی
هماهنگ‌کننده مقیم سازمان ملل متحد در ایران با اشاره به پیامدهای حملات به زیرساخت‌های نفتی و آبی کشور گفت: حملات به تأسیسات نفتی موجب انتشار دود حاوی مواد خطرناک در آسمان تهران شد و آسیب به یک تأسیسات آب‌شیرین‌کن در جزیره قشم نیز بنا بر گزارش‌ها، تأمین آب بیش از ۲۵ روستا را مختل کرد.
وینگاند همچنین درباره احتمال رسیدن آلودگی نفتی به جنگل‌های حرا در جزیره قشم هشدار داد و تأکید کرد: آلودگی‌های ناشی از این حوادث می‌تواند زیست‌بوم‌های حساس ساحلی در حاشیه خلیج فارس را تهدید کند.
وی با اشاره به تجربه شخصی خود از آلودگی هوای تهران پس از حملات به تأسیسات نفتی اظهار کرد: برای میلیون‌ها نفر، این مسئله صرفاً یک نگرانی زیست‌محیطی نبود، بلکه مستقیماً به هوایی مربوط می‌شد که هر روز تنفس می‌کردند.
این مقام سازمان ملل با بیان اینکه از بین رفتن دود قابل مشاهده لزوماً به معنای رفع خطر نیست، افزود: سوختن نفت می‌تواند ترکیبات خطرناک آزاد کند و آلودگی ناشی از آن به خاک و آب راه یابد، بر محصولات کشاورزی اثر بگذارد و سلامت انسان را تهدید کند. این پیامد‌ها ممکن است مدت‌ها پس از پایان مناقشه ادامه یابد و کودکان و نسل‌های آینده را بیش از دیگران در معرض آسیب قرار دهد.
حفاظت از محیط زیست، شرط بازسازی پایدار
وینگاند با اشاره به نام‌گذاری ششم نوامبر به‌عنوان «روز بین‌المللی پیشگیری از سوءاستفاده از محیط زیست در جنگ‌ها و مناقشات مسلحانه» از سوی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۰۱، گفت: آلودگی منابع آب، تخریب زمین‌های کشاورزی و آسیب به زیست‌بوم‌ها، پیامد‌هایی فراتر از ویرانی‌های فوری جنگ دارند و توان جوامع برای بازسازی زندگی خود را تحت تأثیر قرار می‌دهند.
وی با تأکید بر اهمیت حفاظت از زیست‌بوم‌های سالم افزود: این زیست‌بوم‌ها از معیشت جوامع پشتیبانی می‌کنند، آب و غذای سالم فراهم می‌آورند و تاب‌آوری در برابر بحران‌ها را افزایش می‌دهند؛ در مقابل، تخریب آنها آسیب‌پذیری جوامع را بیشتر و روند بازسازی را دشوارتر می‌کند.
هماهنگ‌کننده مقیم سازمان ملل متحد در ایران، ارزیابی‌های مبتنی بر شواهد علمی، تقویت ظرفیت‌های ملی در مدیریت محیط زیست، همکاری میان نهاد‌های ملی و بین‌المللی و سرمایه‌گذاری در سازگاری با تغییرات اقلیمی را از الزامات حفاظت و احیای محیط زیست در کشور‌های متأثر از مناقشات دانست.
وی با اشاره به همکاری دیرینه تیم کشوری سازمان ملل متحد با شرکای ملی در ایران در حوزه‌هایی همچون تاب‌آوری اقلیمی، مدیریت پایدار منابع آب، حفاظت از تنوع زیستی و کاهش آلودگی، بر تداوم این همکاری‌ها و آمادگی سازمان ملل برای حمایت از تلاش‌های ملی در پاسخ به نیاز‌های زیست‌محیطی تأکید کرد.
وینگاند در پایان خاطرنشان کرد: تعهد به حفاظت و احیای طبیعت در مواجهه با چالش‌های جهانی محیط زیست باید تزلزل‌ناپذیر باشد. مسئولیت مشترک ما این است که آنچه را باقی مانده حفظ کنیم، بخش‌های آسیب‌دیده را احیا کنیم و برای ساختن آینده‌ای پایدارتر و صلح‌آمیزتر برای همگان سرمایه‌گذاری کنیم.
آژانس خلاقیت کوانتا