به گزارش پول نیوز ، شهيد «محمود صارمي»، در سال ۱۳۴۸ در يكي از روستاهاي اطراف بروجرد به نام «چهار بره» به دنيا آمد. وي در كنكور سراسري، در رشته جغرافياي انساني در دانشگاه تهران قبول شد و به همين دليل تهران را براي زندگي برگزيد.
به گزارش فارس، او پس از گذراندن چند ترم، از طريق بسيج دانشجويي دانشگاه تهران راهي جبهه هاي نبرد حق عليه باطل شد و مدت ۱۷ ماه در آن جا ماند و سپس به دانشگاه بازگشت و به ادامه تحصيل پرداخت.
در سال ۱۳۷۰ مشغول به همكاري با خبرگزاري جمهوري اسلامي در سرويس خارجي شد و سال ۱۳۷۱ در حالي كه به تحصيلات خود در مقطع كارشناسي ارشد در دانشگاه شهيد بهشتي ادامه مي داد، با «خديجه روزبهاني» ازدواج كرد.
روزبهاني مي گويد: زندگي مشترك ما با مراسمي خيلي ساده در بروجرد و تهران آغاز شد؛ در آن زمان خيلي به مشكلات كار خبرنگاري پي نبرده بودم و به ذهنم نمي رسيد كه همسرم چنين شغل خطيري دارد؛ شغلي كه گاهي در فضاي آرام منزل خلل ايجاد مي كرد.
شهيد صارمي در سال ۱۳۷۲ صاحب فرزندي شد كه او را «سينا» ناميد؛ روزبهاني اظهار مي دارد: پس از تولد سينا، محمود شب ها بيدار مي ماند و نوزاد را تا زماني كه بخوابد در آغوش مي گرفت؛ او بهترين پدر دنيا براي سينا بود؛ هميشه مي گفت «بايد با بچه به آرامي رفتار كرد و رفتار تند در خلقيات او تأثيرات منفي مي گذارد؛ سعي كن از لذت هاي خودت به خاطر سينا عبور كني».
وي ادامه مي دهد: شهيد صارمي هيچ وقت اضطراب كار خبري را به ما منتقل نمي كرد و هميشه سعي داشت فضاي خانه خيلي آرام باشد؛ در طول دو سال كه وي در افغانستان بود، در تماس هاي تلفني طوري صحبت مي كرد كه تصورم از افغانستان فضايي آرام بود.
شهيد صارمي در ۲۶ دي ماه سال ۱۳۷۵ به عنوان مسئول دفتر خبرگزاري ايرنا در افغانستان، راهي مزار شريف شد و تا دو سال در آنجا ماند. وي مردم مظلوم افغانستان را همچون خانواده خود دوست داشت. او با آنها بر سر يك سفره مي نشست و از درد و مشكلات آنها رنج مي برد.
محمود به قدري با آن مردم مأنوس شده بود كه درد آن ها را درد خود مي دانست و در سرماي زمستان، لباس هاي گرم خود را به آنها مي بخشيد.
همسر اين شهيد بيان مي دارد: خانواده شهيد و بنده موافق اعزام وي به افغانستان نبوديم؛ اما او مي گفت «در برابر شغلي كه به من محول شده است، مسئولم و علاوه بر اين براي كسب تجربه بايد در اين مأموريت حضور پيدا كنم».
وي مي افزايد: فكر اين را هم نمي كردم كه محمود روزي به شهادت برسد چرا كه هميشه آينده خود و محمود را تا دوران سالخوردگي مي ديدم؛ در آخرين روزهايي كه محمود براي ديدن ما به تهران آمده بود، يكي از مداحي هاي آقاي آهنگران از تلويزيون پخش شده كه به موضوع بسته شدن در شهادت اشاره داشت؛ با شنيدن اين مطلب اشك در چشم هاي محمود حلقه زد و گفت «قطعاً جنگ خوب نيست اما حيف كه با تمام شدن جنگ، درهاي شهادت هم بسته شد» شهيد صارمي همان لحظه خالصانه شهادت را از خدا خواست و در كمتر از يك هفته در نهايت مظلوميت به دست طالبان در مزار شريف افغانستان به آرزويش رسيد.
روزبهاني مي گويد: يك ساعت قبل از ورود طالبان به كنسولگري ايران در مزار شريف با محمود تلفني صحبت كردم و هيچ ناراحتي يا اضطرابي در صداي او وجود نداشت؛ او هميشه تأكيد زيادي به احترام به پدر و مادر داشت و در آخرين بار نيز گفت «ما فقط يك فرزند داريم با تمام وجود او را تربيت كن».
وي مي افزايد: ۱۹ روز پس از شهادت محمود خبر شهادت را مديرعامل خبرگزاري جمهوري اسلامي به ما داد و من تا ۳ سال بعد از شهادت محمود نتوانستم با موضوع فراق از او و شهادتش كنار بيايم. سينا هم كه در آن دوران حدوداً ۴ سال و نيم داشت و سعي كردم به او نيز بفهمانم كه ديگر پدرش را نمي بيند.
همسر شهيد صارمي بيان داشت: محمود به يقين رسيده بود كه خبرنگار موظف است پيام مظلوميت گروهي را به گوش جهان برساند و بنابراين با مسئوليتي كه بر عهده داشت، تا پاي جان ايستاد و خداوند مزد جهاد او را شهادت قرار داد.
هفدهم مرداد ماه سال ۱۳۷۷ بود كه «محمود صارمي» خبرنگار خبرگزاريِ جمهوري اسلامي، به همراه هشت نفر از اعضاي كنسولگري ايران در مزار شريف افغانستان به دست گروهك تروريستي طالبان به شهادت رسيد. به همين مناسبت، شوراي فرهنگ عمومي كشور، هفدهم مرداد ماه را در تقويم رسمي كشور به عنوان «روز خبرنگار» نامگذاري كرد.
آژانس خلاقیت کوانتا