خبرگزاري فارس: يك تحليلگر آمريكايي با اشاره به مشكلات مردم آمريكا، اعطاي پاداش هاي گزاف از سوي برخي بانك ها به مديرانشان را نشانه فساد نظام اقتصادي آمريكا دانست.

به گزارش فارس، پايگاه تحليلي خبري "خانه شفاف سازي اطلاعات " در مقاله اي به قلم "باب كندال " با عنوان "نظام اقتصادي آمريكا چقدر فاسد شده است؟ " با اذعان به اينكه دوراني كه همه دنيا به استانداردهاي بالاي زندگي در آمريكا حسادت مي ورزيدند، گذشته است، نوشت:

در سال 2008، "سازمان توسعه و همكاري هاي اقتصادي " تحقيقي در مورد فقر در 30 كشور جهان انجام داد. بر اساس نرخ فقر، وضعيت آمريكا تنها از دو كشور مكزيك و تركيه بهتر بود. روزنامه "سياتل تايمز " در مقاله اي به تاريخ 15 دسامبر 2008 به مسأله فاصله اقتصادي بين غني و فقير در جامعه آمريكا پرداخت.

در اين گزارش چنين آمده:"ميانگين درآمد ده درصد افراد ثروتمند آمريكا بالغ بر 93000 هزار دلار است - يعني بالاترين ميانگين درآمد در ميان سي كشور مورد مطالعه. 10 درصد فقير ترين افراد آمريكا در حدود 5200 دلار كسب مي كنند - در حدود 20 درصد كمتر از ميانگين سي كشور مورد مطالعه. "

به گفته نويسنده مديران رده بالا در تمام جهان درآمدي بسيار كمتر از مديران رده بالاي آمريكا دارند. امروزه در آمريكا مديران رده بالا در برخي موارد 400 درصد بيش از كاركنان معمولي حقوق مي گيرند. اين امر موجب نابودي حقوق بازنشستگي و مراقبت هاي بهداشتي در بسياري از شركت ها شده است.

در ادامه اين مقاله به نقل از سرمقاله 3 آگوست روزنامه نيويورك تايمز درباره آمار اقتصادي آمريكا آمده است:

"اندرو كومو " ، دادستان كل نيويورك، اعلام نموده كه شركت "سيتي گروپ " در سال 2008 در حدود 33/5 ميليارد دلار پاداش پرداخت نموده، در حاليكه اين شركت ضرري بالغ بر 7/27ميليارد دلار تجربه كرده و در حدود 45 ميليارد دلار از دولت كمك مالي دريافت نموده بود.

"بانك آمريكا در حدود 45 ميليارد دلار كمك مالي از دولت دريافت كرده و 3/3 ميليارد دلار پاداش اعطا نموده است.

در سال گذشته، 738 كارمند سيتي گروپ و 172 كارمند بانك آمريكا هر كدام پاداشي بيش از يك ميليون دلار دريافت كرده اند.

همچنين به نوشته اين مقاله وال استريت ژورنال گزارش داده كه در سال گذشته، شركت سي تي گروپ به رئيس بخش تجارت انرژي اين شركت در حدود 9/98 ميليون دلار پاداش اعطا كرده و امسال اين رقم احتمالا به 100 ميليون دلار خواهد رسيد.

برخي از مديران سابق بانك " واشنگتن ميوچال " از "چَيس بانك " شكايت كرده اند. "چيس بانك " بعد از ورشكستگي "واشنگتن ميوچال "، در صدونوزدهمين سالگرد تأسيسش، زمام امور اين بانك را بر عهده گرفت.

اين مقاله مي افزايد: نه تنها ورشكستگي غمناك بانك "واشنگتن ميوچال " بر اثر وام هاي رهني با ريسك بالا كافي نبود بلكه مديران همين بانك براي وام گيرندگان پول نقد تهيه مي كردند. بعد از مدتي بعلت عدم توان بازپرداخت از جانب وام گيرندگان بانك ورشكست شد. اين اقدامات ريسكي باعث شد كه از حدود 5/2ميليون نفر حق فك رهن سلب شود و مسكن آنها در اختيار بانك قرار گيرد. هم اكنون همين مديران از "چيس بانك " شكايت كرده اند. آنها مدعي هستند كه بر طبق قراردادي كه با "واشنگتن ميوچال " بسته بودند مستحق دريافت پاداش هستند.

اين افراد تقاضاي پاداش مي كنند و هيچ توجهي هم ندارند كه مديريت بانكي آنها "واشنگتن ميوچال " را ورشكست ساخت.

اين نويسنده آمريكايي با بيان اينكه امروزه در آمريكا 34 ميليون نفر به كمك غذايي نياز داشته و در بسياري از شهرها بانك هاي غذا خالي هستند، به كمك نقدي 700 ميليارد دلاري كه از جيب ماليات دهندگان به نظام بانكي آمريكا پرداخت شد وآنها را از ورشكستگي نجات داد، اشاره كرده و اين سؤال را مطرح مي كند كه آيا منطقي است مديراني كه نظام بانكي آمريكا را ويران ساختند با پاداش هاي چند ميليون دلاري از خود تقدير كنند؟

وي اگرچه به اين نكته اشاره مي كند كه بانكها بايد اين كمكها را با بهره اش باز پرداخت كنند اما از اينكه كنگره ، چه در زمان اكثريت جمهوري خواهان و چه در زمان تسلط دموكراتها، هنگام تصويب بسته اول و دوم كمك مالي 700 ميليارد دلاري هيچ اشاره اي به محدوديت ميزان پاداش مديران نكرد، انتقاد مي كند و معتقد است همين امر امكان اختصص ميليون ها دلار پاداش به مديران بانك ها را فراهم آورد، مديراني كه اين بحران را پديد آوردند و نظام بانكي آمريكا را نابود كردند.

كندال با بيان اينكه از چه زماني در آمريكا جايزه دادن به شكست هاي بزرگ مرسوم شده است، به مشكلات مردم آمريكااشاره كرده و مي نويسد :

در سياتل، واشنگتن، افراد بي خانمان در چادرهاي موقتي زندگي مي كنند. متأسفانه ساكنين اين شهرهاي چادري جاي ثابتي براي برپا كردن خيمه ها ندارند. بعضي از كليساهاي سياتل به طور موقت اجازه استفاده از پاركينگ كليسا ها را مي دهند اما چادر نشينان بعد از چندين ماه از آنجا نيز رانده مي شوند.

دريكي از روزها كه 137 نفر براي دريافت غذاي روزانه جلوي يكي از بانك هاي غذا در سياتل صف كشيده بودند موجودي اين بانك تمام شد و كم مانده بود كه آتش شورش شعله ور گردد.

روزي ديگر غذاي كودك در بانك غذا تمام شد. يكي از ايستگاه هاي تلويزيوني از مردم خواست كه غذاي كودك بانك را تأمين نمايند. ساكنين سخاوتمند سياتل به نجات كودكان شتافتند و غذاي چند روز آنها را تهيه كردند.

نويسنده در ادامه اين پرسش را مطرح مي كند كه آيا بهتر نبود اگر يكي از اين پاداش هاي چند ميليون دلاري، كه اغلب از جيب ماليات دهندگان تأمين مي شوند، براي سرپا نگه داشتن بانك هاي غذايي آمريكا به كار مي رفت؟

در ادامه اين مقاله آمده است: ايالت كاليفرنيا كه با كسري بودجه 29 ميليارد دلاري مواجه شده بود مجبور شد برخي مراقبت هاي بهداشتي كودكان را قطع كند، به بستانكاران 15 درصد كمتر از آنچه قبلا توافق شده بود بپردازد، و حتي تمام مراكز نگهداري از زناني كه مورد خشونت قرار گرفته اند را تعطيل نمايد.

در حالي كه 14 ميليون بيكار در آمريكا وجود دارند، بخش ديگري از جامعه آمريكا در تجملات زندگي اشرافي غرق شده اند.

باب كندال در پايان خاطر نشان مي كند: زماني كه سازمان تجارت آزاد آمريكاي شمالي (نفتا) كارخانجات توليدي آمريكا را به جاهاي ديگري كه نيروي كار ارزان داشتند منتقل نمود، اساس توليد آمريكا نابود شد. از آن زمان تا كنون آمريكا از نظر اقتصادي دچار رنج و عذاب شده است.