زیست نیوز-غذا برای افراد گرسنه، خوراک برای حیواناتی که در نهایت راهی کشتارگاه می شوند، الیاف لازم برای تولید پوشاک و حتی در برخی موارد تولید سوخت برای خودروها، همگی به بخش کشاورزی وابسته هستند. از این رو، حوزه فعالیت های کشاورزی بشر، 70 درصد از مراتع، 50 درصد از دشت ها و 45 درصد از جنگ های معتدل را به خود اختصاص داده است.

همچنین، کشاورزی عاملی مهم در جنگل زدایی مناطق استوایی و یکی از بزرگترین منابع انتشار گازهای گلخانه ای محسوب می شود. انتشار گازهای گلخانه ای نیز یکی از عوامل کلیدی در افزایش آسیب پذیری برخی گونه ها و انقراض آنها محسوب می شود. از سوی دیگر، کشاورزی یکی از منابع پایدار استخراج آب های تجدیدناپذیر زیرزمینی و آلودگی آب های جهان است.

در نتیجه، برای محدود کردن اثرات زیست محیطی و در عین حال افزایش تولید مواد غذایی، برخی کشاورزان استفاده از شیوه ای به نام "تکنیک های ارگانیک" را در دستور کار خود قرار داده اند. این نوع کشاورزی به معنای کاهش تاثیرات مخرب بر سلامت انسان و محیط زیست با پرهیز از استفاده کودهای شیمیایی، آفت کش های شیمیایی و هورمونی یا درمان دام ها با آنتی بیوتیک است.

اما استفاده از فناوری های صنعتی به ویژه کودهای شیمیایی طی یک قرن گذشته، سهم چشمگیری در افزایش تولید مواد غذایی انسان ها داشته اند. در نتیجه، این پرسش مطرح است که آیا کشاورزی ارگانیک می تواند جمعیت 9 میلیارد نفری کره زمین تا سال 2050 را تغذیه کند؟

بر همین اساس، دانشمندان در "دانشگاه مک گیل" مونترال و "دانشگاه مینه سوتا" تجزیه و تحلیل 66 مطالعه برای مقایسه شیوه های رایج و ارگانیک کشاورزی در میان 34 گونه محصول مختلف را انجام داده اند. بر اساس نتایج این مطالعه مشخص شده که مجموع بازده و محصول تولیدی در شیوه های ارگانیک کمتر از شیوه های رایج کشاورزی است. اما این اختلاف بازده محصول در شرایط مختلف، متفاوت بوده است. به عنوان مثال، زمانی که کشاورزان بهترین شیوه مدیریت کشاورزی و سیستم های ارگانیک را به کار گرفته اند، نتایج به مراتب نزدیک تر بوده است.

برداشت محصولاتی که به صورت دیم کشت می شوند مانند یونجه و حبوبات، و محصولات چند ساله مانند درختان میوه در کشاورزی ارگانیک تنها 5 درصد کمتر از کشاورزی رایج بوده است. اما زمانی که غلات اصلی مانند ذرت و گندم، و سبزیجاتی مانند کلم بروکلی مورد بررسی قرار گرفتند، بازده محصول شیوه های های رایج کشاورزی 25 درصد بیشتر از شیوه های ارگانیک بوده است.

اصلی ترین عامل محدود کننده افزایش محصول کشاورزی ارگانیک، "نیتروژن" است. البته هزینه استفاده از 171 میلیون متریک تن از کودهای شیمیایی نیتروژن دار با آلودگی آب رودخانه های جهان، نابودی حیات و ایجاد مناطق مرده در آنها پرداخت می شود. این مناطق حاصل نفوذ نیتروژن و مصرف تمام اکسیژن آب است. برای مقابله با اثرات عدم استفاده از نیتروژن و افزایش محصول، کشاورزان ارگانیک باید بهترین روش های مدیریت، تامین کودهای ارگانیک یا پرورش حبوبات و محصولات چند ساله را در دستور کار خود قرار دهند.

در حقیقت، دانش و آگاهی بیشتر می تواند کلید هر تلاشی در راستای بهبود شرایط کشاورزی ارگانیک و بازده محصول آن باشد. شیوه های کشاورزی رایج نیازمند دانش و آگاهی از چگونگی میزان استفاده مکمل ها، آفت کش ها و ... است. در مقابل، کشاورزان ارگانیک باید مدیریت اکوسیستم ها که به تولید بیشتر محصولات غذایی و کنترل آفات از طریق روش های بیولوژیکی، استفاده از فضولات حیوانات به عنوان کود و حتی پرورش همزمان دو محصول در یک منطقه منجر می شود را فرا بگیرند.