پول نیوز، سمیه علی اصغری - در ساعت 16:53:09 روز 12 ژانویه سال2010 زمین لرزه ای مهیب با قدرت 7ریشتر کشور هائیتی را به لرزه درآورد. کانون زمین لرزه 15 کیلومتری جنوب پارتوپرنس (پایتخت هائیتی) بود. در آن زمان "رنه پِرِوال" رئیس جمهوری هائیتی، گفت: مجموع قربانیان این حادثه احتمالاً به ۳۰۰ هزار نفر بالغ می شود، که در اینصورت زمین لرزهٔ هائیتی مرگ آورترین فاجعه در تاریخ مدرن بشر خواهد بود. شدت تخریب و مشکلات ایجاد شده بر اثر زلزله آنچنان فراگیر بوده که هنوز هم آوارگان با شرایط نامساعد در اردوگاهها به زندگی خود ادامه می دهند. تصاویری که در ادامه می آیند روایتگر عمق فاجعه به رغم گذشت چندصد روز  از آن واقعه است.   دو کودک هائیتیائی مشغول مطالعه کتاب در ورودی چادر محل اسکانشان. اردوگاه "J/P HRO" پس از فاجعه زلزله در این کشور، محل اسکان 54 هزار نفر بوده است. این اردوگاه در محل سابق زمین گلف هائیتی تشکیل شده است.   "اِدر چارلز" یکی از شهروندان هائیتی در محل خرابه های کلیسای جامع شهر "پرتو پرنس". اِدر به همراه پدرش از سال 1992 مسئولیت اداره این کلیسا را بر عهده داشتند. زلزله باعث تخریب کامل کلیسا و مرگ اسقف اعظم و شصت نفر از حاضران در این مکان شد.   چادرهای محل اسکان شهروندان هائیتی در نزدیکی خرابه های کاخ ریاست جمهوری. پس از فاجعه ای که منجر به کشته شدن بیش از 200 هزار نفر و آواره شدن میلیون ها نفر دیگر از شهروندان هائیتی شد، پیشرفت قابل ملاحظه ای در بازسازی این کشور مشاهده نمی شود.   کودکان هائیتیائی در حال بازی فوتبال در فضای باز اردوگاه "ترین آکرا". در حدود 26 هزار نفر در این اردوگاه زندگی می کنند و یکی از مکان هایی است که به صورت مردمی پس از زلزله مهیب هائیتی شکل گرفته است.   "لینس سزار" پس از زلزله تا به امروز در این محل اسکان داشته است. خانه اجاره ای لینس آسیب دیده و غیر قابل سکونت است اما وی امیدوار است پس از بازسازی بار دیگر به آنجا باز گردد. در حالی که شوهر وی همچنان بیکار بوده، لینس سزار با خیاطی هزینه های خود و خانواده اش را تامین می کند.   امکانات ارتباطی پس از زلزله و تخریب شدید زیرساخت ها در هائیتی به شدت محدود شده اند.   واحدهای امنیت سازمان ملل در حال گشت زنی در اردوگاه "J/P HRO" هائیتی.   "فرانسوا آنزوی" در یکی از اردوگاه های غیر رسمی شهر به نام "پِلیس سنت پیر" که در پارکی به همین نام واقع شده از کودکان نگهداری می کند. بسیاری از کودکان هائیتی امکان حضور در مدرسه را نداشته و از این رو، فرانسوا به صورت رایگان به آنها آموزش می دهد.   مادری به همراه فرزندش در کلینیک اردوگاه "ترین آکرا". این یکی از اردوگاه هایی است که به صورت مردمی پس از زلزله مهیب هائیتی شکل گرفته است.     یک دانش آموز هائیتیایی در مسیر بازگشت به خانه از آوارهای به جا مانده از زلزله عبور می کند.   تنها لوازم به جا مانده برای یکی از معلم های هائیتی. "میرلند دریفای" به عنوان معلم و هماهنگ کننده برنامه های آموزشی و تدریس خصوصی کودکان در اردوگاه "ترین آکرا" مشغول به کار است.   محله زاغه نشین "پتیون ویل" بیش از هر زمان دیگری پذیرای مردم آواره هائیتی است.   کودکان هائیتیایی برای لحظه ای بازی فوتبال را فراموش کرده و در مقابل دوربین ژست می گیرند. بسیاری از آنها حتی از دسترسی به امکانات اولیه زندگی نیز محروم هستند.   کودکان هائیتی با کمترین امکانات ممکن سعی می کنند تا همچنان به زندگی خود ادامه داده و نشاط خود را حفظ کنند.   در اردوگاه "ترین آکرا" تدریس و آموزش کودکان و نوجوانان با کمترین امکانات ممکن همچنان ادامه دارد.   یک تعمیرگاه موتورسیکلت در اردوگاه غیر رسمی "پِلیس بویر" در شهر "پرتو پرنس" که به نظر کاسبی خوبی دارد. و اما یک پرسش بزرگ، سازمان ها و نهادهای بین المللی در هائیتی و موارد مشابه چگونه عمل می کنند؟!