مجله «The Prime Russian Magazine»، در ابتدای سال 2011، مقاله ای را به قلم آقای  آلكساندر پروخانوف منتشر نمود در این مقاله وی در مورد ایران نوشته است ؛چندي پيش بالاخره به ايران سفر كردم.  قبل از آن به افغانستان و عراق رفته و در آنجا حال و هوای ايران را در سر داشتم .

به همين خاطر هميشه آرزو داشتم اين كشور را ببينم و بعد از آنكه وارد ايران شدم، شگفت زده و مفتون اين كشور شدم.  ايران در جهاني كه در تشنج احتضار به ورطه بحران مي غلطد، كشور منحصر به فردی است.

پس از فروپاشی اتحاد شوروي كه برای توسعه جايگزينی جهان نبرد مي كرد، بشريت به جستجوي شيوه جديد موجوديت خود پرداخت. راه بازاري، راه فاسدي است، ولي راه ديگری نیز وجود دارد كه نیاکان براي ما به ارث گذارده اند. همه اديان اعم از يهوديت، مسيحيت و اسلام، هميشه ارزش هاي ديگری را در صدر برنامه هاي خود قرار مي دادند كه اهم آن ها عدالت است. زندگي در كره زمين به وسيله عدالت اداره مي شود، زندگي گل ها هم بر عدالت استوار است و همين طور زندگي انسان ها بايد به وسيله عدالت اداره شود.

عدالت در قلب جهان بيني ايران قرار دارد، نه به لحاظ اجتماعي بلكه به لحاظ انساني و عرفاني. ايران توسط مسئولين انتخاب شده اداره مي گردد، نه اشرار.

متفكرين مذهبي، امور اين كشور را بر عهده دارند. آن ها بهتر از همه معناي عرفاني عدالت را درک مي کنند. در ايران عدالت به تار و پود تمامی جامعه، هر حركت دست و رفتار انسان ها نفوذ كرده است. كساني را در ايران ديدم كه هر روز و هر دقيقه در باره اصل عدالت تأمل مي كنند. آن ها همه امور خود اعم از مدارس، مراكز هسته اي، مقبره ها و اعمال عبادي را مطابق با سيماي عدالت تنظيم مي كنند.

ايران را كشور شگفت انگيزي ديدم. من با آيت الله، دانشمند فيزيك هسته اي، مدرسين، نقاشان و فلاسفه گفتگو داشتم. آن ها اعتقاد دارند كه انسانها تنها دارای ظاهر بشری و برده مصرف نيستند، بلكه  بايد به حماسه آفريني و فداكاري گرايش داشته باشد. ايران، كشور قهرمانان است. مردم اين كشور حاضرند جان خود را فدا كنند زيرا خارج از حدود اين دنيا، زندگي اخروي وجود دارد. آن ها از بشريت در برابر مرگ بخاطر مصرف همگاني دفاع مي كنند.

ابتدا وارد تهران شدم و از آن جا به قم رفتم. قم، مركز مذهبي ايران است. آماده بودم تا انبوهی از مساجد و گنبدها يعني چيزي شبيه به صومعه «تروئيتسه سرگييف» روسي را ببينم. واقعاً، هم مقبره ها و هم مساجد را ديدم. ولي اين فقط شهر مقبره ها و مساجد نيست بلكه شهر دانشمندان، مراكز رايانه اي و دانشگاه هاست. در ايران، اسلام به جامعه غيرمذهبي رسوخ مي كند. اسلام با جامعه و مردم، زباني مشترك براي گفتگو پيدا كرده است و مردم اين زبان را درک مي کنند.

جهان دو راه ممكن توسعه دارد. جهان قطعاً به توسعه خود بر اساس قوانين بازار ادامه نخواهد داد. در واقع، الآن هم دنيا بر اساس اين قوانين كه بي كفايتي از خود نشان داده است، توسعه نمي يابد. پس از اين مرحله در جهان يا ديكتاتوري ليبرال (كه به معني ظلم و استبداد قسمتی از جهان بر قسمت هاي ديگر، نبرد جانورمآبانه در راه بقاي وجود و غني شدن و رهايي از جمعيت اضافي است) حكمفرما خواهد شد يا اصل عدالت.

جوامعي كه بر اساس اصل عدالت زندگي كنند، تلاش خواهند کرد تا بشريت را به جامعه آفرینندگان و قهرمانان تبديل كنند كه بتوانند جمعيت 25 ميليارد نفري كره زمين را هم سير كنند. ايران كه از تجربه موفقيت آمیز  تحقق بخشيدن اصل عدالت برخوردار است، كشور ارزشمندي است. آيا ايران مي تواند پرچمدار آن قسمت جهان شود كه بر اساس گزينه دوم زندگي كند؟ اين را نمي دانم. ولي قدر مسلم است كه ايران از انسجام دروني برخوردار است و خود (بدون مداخله خارجي) هرگز منفجر نخواهد شد.

ايران يكي از دمكراتيك ترين كشورهاي جهان است. در این کشور رقابت در تمامی سطوح مشاهده مي شود. همه جا هماهنگي منافع و جستجوي مصالحه ها جريان دارد. در حالي كه غرب يك بار ديگر نابودي كشورها را برنامه ريزي مي كند، دمكراسي در ايران توسعه مي يابد. حقوق مردم هم تحت محافظت است.

شاید بگويند كه اين ادعا صحت ندار و ايران يك كشور توتاليتر است و حقوق آزاد انديشان را تضييع كرده و حقوق بشر را نقض مي كند!!!  واقعاً، چطور مي توان علاقه مندان به روابط جنسي با كودكان را بازداشت كرده و به زندان انداخت؟! احساسات لطيف مرد بالغ به يك دختر جوان چقدر زيبا است! عشق يك مرد به مرد ديگر هم زيبايي دارد! اعتياد به مواد مخدر هم به معني گسترش حدود و امكانات حسي و رواني است. ولي در ايران به همه اين گروه ها ظلم كرده و حقوقشان را تضييع مي کنند!!! چه وضعيت وحشتناكي است!!!

جامعه ايراني، جامعه جواني است. مردان و زنان اين جامعه جوان هستند. زنان ايران، روساي شركت ها، كارخانه ها و مراكز علمي هستند. آیا اين تضييع حقوق است؟