عصر ایران -  حادثه ای که هنگام
سخنرانی سید حسن خمینی در حرم امام رخ داد ، مرا به یاد  نماز جمعه شیراز
در سال 1363 می اندازد و من فکر می کنم که بهترین فردی که حس و حال آقای
حاج سید حسن خمینی را می فهمد  آقای حائری شیرازی امام جمعه وقت شیراز است
. دکتر عماد افروغ

در
آن زمان هم عده ای به اصطلاح طرفدار آیت الله منتظری تلاش کردند که نماز
جمعه را به اغتشاش بکشانند و با پرتاب دمپایی و حتی مهر مانع ایراد خطبه
از سوی آقای حائری شوند .

واقعه شیراز بسیار دردناک بود . من هم آن موقع واکنش نشان دادم و به هر حال تلاش کردم به سهم خودم جلوی حادثه را بگیرم .
صحبت
آقای حائری حکایت از این نکته داشت که نبایستی  حرمت نماز جمعه شکسته شود
. نبایستی حرمت مسجد شکسته شود و ایشان خیلی کوتاه دو خطبه را ایراد کرد و
بعد به هر حال به نماز ایستاد .

آن زمان آن تعداد کم ( که بعد هم
به راه افتادند و از مسجد خارج شدند ) ، شناسایی شدند و تا آنجایی که
امکان پذیر بود با آنها برخورد شد .

بنده اگر بخواهم برخورد خطی
و جناحی بکنم باید بگویم کار آنها ناپسند بود اما کار اینها که به اصطلاح
در خط مقابل آیت الله منتظری هستند در حادثه 14 خرداد 1389 صواب بود .

اما
اگر بخواهیم برخورد منصفانه و عادلانه داشته باشیم و ملاحظات خطی ، صنفی و
جناحی را کنار بگذاریم ؛ هر دو حادثه از یک جنس اند ، هر دو مبتنی و معطوف
به حرمت شکنی اند .
در آنجا حرمت نماز جمعه و امام جمعه و مسجد شکسته
شد و در اینجا هم حرمت آرامگاه امام (ره) ، حرمت امام در سالگرد ارتحال
امام و همین طور حرمت نوه ایشان هم در پیشگاه روح پر فتوح امام و هم در
محضر مقام معظم رهبری ، شکسته شد .

به مراتب حرمت شکنی حادثه 14
خرداد89 جانکاه تر و عمیق تر از حرمت شکنی سال 63 بود . من امیدوار هستم
همانطور که در سال 63 تلاش شد تا با حرمت شکنان برخورد شود ، اینجا و در
این مورد هم سعی شود با خط دهندگان و حرمت شکنان اصلی حادثه 14 خرداد
برخورد شود .چرا که نفس حرمت شکنی مذموم است ، از سوی هر جناحی که می
خواهد باشد .

نکته دیگر آن که اگر آن حرمت شکنان (سال 63) باقی
ماندند و نام نیکی از آنها به جای ماند، مطمئن باشید که نام نیکی از حرمت
شکنان 14 خرداد نیز به جای خواهد ماند ؛ همانگونه که تاریخ درباره آن
حادثه خوب قضاوت نکرد مطمئن باشید که درباره این حرمت شکنان هم قضاوت خوبی
نخواهد کرد .

ای کاش آنهایی که توسط عده ای تحریک شدند و حرمت
شکنی کردند صبر می کردند تا نوه امام جناب حجه الاسلام والمسلمین حاج سید
حسن خمینی ، مطالب خودش را ایراد کند . چه بسا متناسب با نامگذاری آن روز
که دایر برمدار وحدت بود سخن از محوریت اندیشه های سیاسی امام (ره ) و به
طور خاص ولایت فقیه با رهبری مقام معظم رهبری به میان می آمد ؛ خوب این
فرصت را از ایشان گرفتند!

حتی اگر به تصور شما ایشان می خواست حرف
ناصوابی بزند باید به او این اجازه را می دادید ، چون این حرف به اصطلاح
ناصواب به عنوان سندی تاریخی و منسوب به ایشان به ثبت می رسید ؛ وانگهی
فراموش نکنیم که سخنران فصل الخطاب مقام معظم رهبری بودند که در صورت
صلاحدید به اصلاح مواضع سخنرانان قبلی می پرداختند .

ای کاش همه ما
یاد بگیریم که با حوادث ناگوار ، برخورد فراجناحی ، عادلانه و منصفانه
بکنیم و به این آموزه انبیایی توجه بکنیم که " کار بد را مگیرید حتی از
اهل خیر و کار خوب را بگیرید حتی از اهل کفر " ؛ مهم  نفس یک عمل است .

این
عمل حکایت از یک ناپختگی و غره شدن بود . معمولا قدرت مستی می آورد و من
مطمئن هستم که این حادثه از پیش طراحی شده بود . کما اینکه در سال 63 نیز
، روز قبلش به من گفته شد که فردا قرار است در مسجد وکیل شیراز اتفاقی رخ
بدهد و از قبل قرار است عده ای در آنجا تجمع کنند .

من بر خلاف
همیشه ساعت 10 صبح رفتم مسجد و مشاهده کردم که تمام شبستان پر است .
شبستانی که در جمعه های عادی تا ساعت 11 و نیم صبح هم پر نمی شد .

به
هر حال جای تاسف دارد . ما اگر این عمل را تقبیح نکنیم ، مطمئن باشید که
واقعه ای مشابه سراغ خودمان هم خواهد آمد . به هر حال آن حادثه را آن روز
طرفداران حضرت آیت الله منتظری تقبیح نکردند و متاسفانه بار دیگر و به
صورتی معکوس تکرار شد .

امیدوارم عقلای قوم به ویژه جناح
اصولگرای غالب این عمل را تقبیح کنند ، در غیر این صورت دیر یا زود شاهد
تکرار وقایع تاریخی خواهیم بود و یک چنین حادثه ای یا مشابه آن گریبان
آنان را نیز خواهد گرفت .

به هر حال یک چنین هتک حرمتی زیبنده یک
چنین مراسمی نبود و شما به عنوان یک خبرگزاری شاهدید که بنده در ماه های
اخیر هیچ گونه موضعگیری مصداقی نکرده ام و بنای موضع گیری مصداقی هم
نداشتم ، اما این حادثه را آن چنان دردناک دانستم که سکوت را جایز ندانسته
و موضعگیری را عین صواب و در راستای وظیفه روشنفکری خود دانستم .  و لو
بلغ ما بلغ .