با وجودی که دولت نهم در چهار سال گذشته، بارها درباره اطلاع رسانی هنرمندانه از بزرگان و دلسوزان نظام تذکر گرفته، به نظر می رسد سیاست فرهنگی ـ مطبوعاتی دولت به ویژه در دوره کنونی، بیشتر بر مبنای «کمیت» است تا کیفیت و اطلاع رسانی هنرمندانه را با راه اندازی بی رویه رسانه نوشتاری و الکترونیک اشتباه گرفته است.

به گزارش خبرنگار «تابناک»، یکی از بزرگترین مشکلات فرهنگی در کشور ما، بازی با اعداد و آمار است و آمار که در موضوعی کیفی مانند فرهنگ به هیچ عنوان ملاک خوبی برای توسعه، رشد و تحول نیست، دقیقا معیار تحول و پیشرفت شمرده می شود.

در این راستا، دادن مجوز نشریات و خبرگزاری ها، داستان جالبتری دارد، به گونه ای که صدور مجوز بیشتر جنبه تزییناتی و تبلیغاتی برای دولت پیدا کرده و گویی همه چیز تا پیش از صدور مجوز برای مسئولان قابل اهمیت است و پس از آن دیگر نه نظارتی و رتبه بندی و نه حتی تذکر کیفی!

بنا بر این گزارش، تعدد خبرگزاری های متعدد و گاه تخصصی در کشور ما نه تنها بار اطلاع رسانی آن حوزه تخصصی را به دوش نگرفته، بلکه در بهترین شرایط، یک کپی دست چندم از خبرگزاری های اصلی در کشور است و مشخص نیست با وجود بیراهه رفتن این رسانه ها و هزینه های هنگفت دولتی، چگونه همچنان این به اصطلاح خبرگزاری ها به کار خود ادامه می دهند؛ بی آنکه سهمی در اطلاع رسانی اصلی در کشور داشته باشند یا سخن نو و تازه ای برای گفتن بیاورند؟!

برای نمونه، هم اکنون ما بالغ بر هجده سایت خبری داریم که عنوان خبرگزاری را با خود یدک می کشند و با یک حساب ساده و دم دستی درمی یابیم که سالیانه هزینه ای بین سیصد تا هفتصد میلیون تومان بر بیت المال و البته دستگاه های دولتی حامی و یا متولی خود وارد می کنند؛ هزینه ای که می توانسته در جاهای دیگری هزینه شود.

نکته تأسفبار برای بسیاری از این خبرگزاری ها که گاه در مراکز استان ها هم نمایندگی دارند و خود را به اصطلاح چند زبانه می کنند، نبود بازدید کننده است، به گونه ای که گاه میانگین بازدید از یک خبرگزاری در ماه به کمتر از سه هزار نفر می رسد.

حتی برخی از این خبرگزاری ها، عنوان «بین المللی» را هم در کنار لوگوی خود درج می کنند و... پرسش اصلی اما این است که اگر خبرگزاری ها با عناوین گوناگون راه اندازی می شوند تا «همان» کار خبرگزاری های اصیل و شناخته شده کشور را انجام دهند، فلسفه حضوری شان چه بوده و چرا نباید بنا بر یک رودربایستی تاریخی که در کشور ما وجود داشته و دارد، در پی ناکارآمدی و ناتوانی از تولید محتوای خوب و جذب مخاطبان خاص، آن را تعطیل کرد؟
این گزارش را با بررسی چند خبرگزاری تخصصی و یا عمومی و رتبه بندی آماری و بازدید مخاطبان دنبال کنید تا شاید دیگر نیازی به توضیح نباشد؛ دو خبرگزاری ایلنا و ایسنا نیز برای شاخص تفاوت ها در این تصاویر دیده می شود.

در تصاویر زیر، چند خبرگزاری رسمی و نیمه رسمی دیده می شود که در رتبه بندی سایت های ایرانی و البته در میان سایت های جهان بر پایه سایت آلکسا رتبه بندی شده اند. مقایسه رتبه این خبرگزاری ها با دو خبرگزاری ایسنا و ایلنا نشان می دهد که این خبرگزاری ها که گویی خودشان برای خودشان تولید محتوا می کنند، گاه در بین پنج هزار سایت ایرانی، مورد بازدید روزانه مردم هم قرار ندارند!

نکته قابل تأمل اینجاست؛ نخست این که چگونه در کشور ما صلاحیت افراد برای راه اندازی خبرگزاری تأیید می شود و چگونه این صلاحیت با نظارت و بازخواست همراه می شود و دوم آنکه آیا روند اطلاع رسانی در نهادهای دولتی به سمتی نمی رود که سازمان ها و نهادها به جای تعامل با رسانه های مکتوب و الکترونیک موجود و به قصد فرار از پاسخگویی به رسانه ها، به فکر راه اندازی سایت و خبرگزاری هستند تا هم خود را راحت کنند و هم برای چند نفر کارآفرینی کنند؟

در ضمن، گویی در کشور ما عنوان «خبرگزاری» عنوان بسیار کار راه اندازی است که هر سایت کم بازدید بدون فعالیت حرفه ای آن را برای خود برمی گزیند و کسی هم حرفی نمی زند و این تازه جدای از ماجرای اسفبار کپی برداری اخبار از یکدیگر بدون ذکر منبع خبر است... .

و نکته پایانی اینکه حتما با دیدن برخی نام ها، این خبرگزاری ها از خود می پرسید تا امروز این نام ها را نشنیده بودیم، در رسانه ها و روزنامه ها هم که خبری از آنها نیست، پس این خبرگزاری ها برای چه کسانی خبر تولید می کنند و چه نوع مخاطبانی دارند؟
و تأسف بیشتر هنگامی است که در کشور ما خبرگزاری های تخصصی حوزه دین و قرآن وجود دارند، اما رسانه ها، اخبار دینی و قرآنی خود را هم از همان چند خبرگزاری رسمی، تأمین می کنند... .