پول نیوز، مهدی کبورانی - اغلب تحلیلگران آمریکایی به اجماع رسیده اند که دونالد ترامپ یک «انحراف» است؛ کاندیدایی که در تضاد کامل با اخلاقیات و آرای کاخ سفید و فراتر از آن ایالات متحده قرار دارد. این در حالی است که این تحلیلگران بیش از این نمی توان در اشتباه باشند.

در حقیقت، ترامپ نه تنها ارائه کننده آرا، بلکه بیان کننده واقعیت ایالات متحده است؛ واقعیتی کریه از کشور و جامعه در بطن ایالات متحده که نقاب از چهره آن برداشته شده است. مگر نه آنکه ایالات متحده یک موقعیت جغرافیایی متوحش تحت سلطه حرص، تکبر و بی رحمی است؟ و مگر نه آنکه دونالد ترامپ مردی است که تمام زندگی وی مصداق بارز این ویژگی هاست؟

به نظر می رسید که در انتخابات سال 2008، زمانی که یک سناتور جوان سیاهپوست از شیکاگو سخنرانی ها و کمپین انتخاباتی خود را در سرتاسر ایالات متحده برگزار می کرد، مردم آمریکا پس از دو دوره ریاست جمهوری جرج بوش پسر که ضربات بسیاری را به این کشور وارد کرد، به دنبال امید، اتحاد و تغییر آن شرایط اسف بار بودند.

ایالات متحده در آن مقطع، سرخورده از تاثیرات عدم اهمیت دولت بوش به موضوع حقوق بشر چه در داخل و چه در خارج از این کشور، نیاز شدید به امیدوار بودن داشت. در این شرایط چه کسی می توانست بیش از سایرین این امیدواری را به مردم ایالات متحده القا کند؟ کسی بهتر از نخستین رئیس جمهور سیاهپوست این کشور؟

و کسانی که این باور را در خود ایجاد کردند که ایالات متحده در نهایت پیشینه برده داری و نابرابری در خود را پشت سر گذاشته، با خوش باوری باور کردند که روز موعودشان فرا رسیده است.

از سوی دیگر نمی توان پس از دو دوره ریاست جمهوری باراک اوباما، یاسی که به اغلب آمریکایی ها رخنه کرده را انکار کرد. در حقیقت، شکاف میان وعده های انتخاباتی اوباما و واقعیت عملکرد دولت وی، بسیار گسترده تر از سایر دولت های آمریکا در دهه های گذشته بوده است.

بدون هیچ شکی وی در برآورده کردن انتظارهایی که در کمپین های انتخاباتی خود ایجاد کرد، در ذهن و قلب کسانی که به وی باور داشتند؛ کاملا چهره یک شکست خورده را دارد؛ و این موضوع نه تنها در آمریکا بلکه در سرتاسر جهان رخ داده است.

در هم شکستن پرستیژ بین المللی ایالات متحده، کاهش شدید نقش این کشور در تحولات خاورمیانه، تشدید بی سابقه نابرابری های اجتماعی در داخل، ناتوانی اوباما در غلبه بر لابی فروشندگان اسلحه در این کشور، شکست دولت وی در از بین بردن نژادپرستی سازمان یافته در میان تشکیلات پلیس آمریکا و ناتوانی در اصلاح جنایت علیه رنگین پوستان در نظام قضایی ایالات متحده در دو دوره ریاست جمهوری باراک اوباما، همگی از عواملی هستند که حتی موفقیت هایی نظیر توافق هسته ای با ایران و مذاکره با کوبا نیز بواسطه آنها رنگ باخت.

نکته آنجاست که باراک اوباما پیش از رسیدن به ریاست جمهوری همواره با زبان امید و تغییر سخن می گفت، اما هیچ یک از آنها پس از ورود به کاخ سفید تجسم عینی و واقعی نیافت.

در سیاست خارجه نیز صرفنظر از دو موفقیتی که ذکر شد، دولت اوباما در عرصه جهانی به عنوان عامل اصلی شکل گیری گروه تروریستی داعش شناخته می شود، اما موضوع داعش به همین جا ختم نمی شود و نمی توان شکست محض ایالات متحده با وجود توان و تجهیزات نظامی فوق پیشرفته و بودجه نظامی سرسام آور این کشور در مقابله با داعش را نادیده گرفت؛ که این موضوع منجر به نوساناتی در همکاری نظامی واشنگتن با متحدان منطقه ای اش شد.

از سوی دیگر، مداخله ایالات متحده در امور داخلی کشورها از جمله اوکراین، موجب آن شد که روابط واشنگتن و مسکو و به دنبال آن غرب و شرق به سمت و سویی پیش رود که بسیاری از تحلیلگران آن را با بدترین سال های جنگ سرد مقایسه کردند.

عملکرد دولت اوباما برای شکل دادن قالب جدیدی از سلطه ایالات متحده بر جهان و تشدید جهان تک قطبی نیز با شکست همراه بود و نقش ایالات متحده به هر چیزی به جز «میرکل» نظم جهانی تغییر داد.

این اتفاق پیامدهای اقتصادی و ژئوپلیتیکی به همراه داشت که مطمئنا به عنوان یک شکست بزرگ در تاریخ ثبت خواهد شد؛ بخصوص آنکه در همین برهه، روسیه و چین توان خود را از لحاظ ژئوپلیتیکی و اقتصادی به شدت تقویت کردند که این امر این موقعیت را برای جهان به وجود آورد که وارد فصل جدیدی از همکاری و فرآیند خروج از تک قطبی بودن، شود.

اینک در سال 2016، ایالات متحده با چندین کاندیدا برای جایگزینی اوباما روبرو است؛ که از مهم ترین آنها باید به دونالد ترامپ، تاجر میلیاردر اشاره کرد که به عنوان پدیده ای در انتخابات ریاست جمهوری این کشور مطرح شده که تابحال در این عرصه سابقه نداشته است.

این در حالی است که در مواجهه با وی در کمپین های انتخاباتی و رای گیری های مقدماتی در هفته های اخیر، سایر نامزدهای حزب جمهوری خواه هویت کاندیداتوری خود را از دست داده و به جز دو نفر، سایرین تقریبا از هیچ شانسی برخوردار نیستند.

این نیز در حالی است که دونالد ترامپ تا حدود زیادی مورد نفرت طبقه سیاسیون ایالات متحده قرار گرفته، تابحال به این قشر انتقادی وارد نکرده بلکه در سخنرانی ها و مصاحبه های پرشمار خود آنان را مورد حملات گستاخانه خود قرار داده است؛ از این منظر با توجه به شیوه ای که ترامپ برای تبلیغات انتخاباتی خود انتخاب کرده و با توجه به قشری که در کمال ناآگاهی برای حمایت از وی گرد هم آمده اند، ترامپ موثرترین روش را برای این امر برگزیده است.

از سوی دیگر دونالد ترامپ نژادی و جنسیتی، نماینده تمام و کمال و ایده آل انسان باب میل ایالات متحده است؛ یک «مرد» «سفیدپوست» «بلوند» «چشم آبی» و البته «افراطی».

رویکرد گستاخانه و خصمانه ترامپ نسبت به رقبا، شهوت وی برای شهرت و دست به دامان شدن به هر چیزی برای پیروزی، از مهم ترین ویژگی های استراتژی تبلیغاتی این کاندیدای میلیاردر است.

به بیان دیگر، ترامپ با وجود این انحرافات رفتاری که به نظر غیرمعمول به نظر می رسند، بیش از هرچیز دیگر، تصویر ایده آل و کاملی از «فرزند ایالات متحده» و «رویای آمریکایی» است. در واقع، ترامپ با این ترکیب متشکل از عریانی، تجمل گرایی و نقش بازی کردن، چکیده ای کامل از فرهنگ ایالات متحده است.

در مورد شکل گیری این پدیده پس از دو دوره ریاست جمهوری باراک اوباما، باید به جمله ای از فریدریش نیچه اشاره کرد: «موقعیت های افراطی جای خود را به شرایط متعادل نمی دهند، بلکه موقعیت های افراطی متضاد جایگزین آنها می شوند.»

*ترجمه متنی از جان وایت؛ ستون نویس و تحلیلگر ایندیپندنت، مورنینگ استار، هافینگتون پست و ... و نویسنده کتاب «رویاهایی که مُردند» در مورد هالیوود. وی در حال حاضر در حال نوشتن کتابی در مورد نقش غرب در انقلاب های عربی است.