پول نیوز، مازیار دانیالی - در دورانی که با نرخ های سرسام آور بیکاری مواجه هستیم، فرض این مساله که شرکت ها نباید از جهت یافتن نیروی کار نگران باشند، معقول به نظر می رسد. اما نظرسنجی اخیر مرکز مکنزی که با حضور 2 هزار 800 کارفرما از سراسر جهان انجام شده، نتیجه ای متفاوت نسبت به این فرضیه را ارائه کرده است.

به گزارش گروه بین الملل پول نیوز، از هر 10 کارفرما، 4 نفر اعلام کرده اند که قادر به یافتن کارگر برای پر کردن مشاغل رده پایین شرکت خود نبوده و بیش از یک سوم شرکت کنندگان نیز به این موضوع اشاره داشته اند که کسب و کار آنها از نبود مهارت های مناسب در بازار کار رنج می برد.

در همین حال، جوانان در نقاط مختلف جهان برای یافتن شغل تلاش می کنند. اگرچه بحران منطقه یورو به تشریح نرخ بالای بیکاری جوانان در یونان و اسپانیا کمک می کند، اما اقتصادهای به سرعت در حال رشد مانند آفریقای جنوبی و نیجریه نیز نرخ های بیکاری مشابه در میان جوانان خود را تجربه می کنند. در خاورمیانه و شمال آفریقا از هر سه جوان، یک نفر بیکار است. در آمریکا نیز تقریبا نیمی از دانش آموختگان مقطع کارشناسی که زیر 25 سال سن دارند پس از اتمام تحصیل در سال گذشته بیکار بوده اند.

تمامی این موارد را می توان ناشی از عدم تطابق مهارت ها دانست. تنها در آمریکا، هزینه شکست در بهبود آموزش و پرورش تا سال 2030 به 1.7 تریلیون دلار خواهد رسید. در چین که با رشد شکاف مهارت ها مواجه است این شرایط می تواند تا سال 2020 هزینه ای 250 میلیارد دلاری را به همراه داشته باشد. در نتیجه، این پرسش مطرح می شود که چرا اقدام هایی در راستای حصول اطمینان از کسب مهارت های مورد نیاز جوانان برای ورود به بازار کار صورت نمی گیرد؟

این مشکل ریشه در برداشت های متفاوت میان بازیگران مختلف بازار کار دارد. بیش از 70 درصد موسسات آموزشی که توسط مکنزی مورد بررسی قرار گرفته اند معتقدند که دانش آموختگان آنها برای ورود به بازار کار آماده هستند؛ بیش از نیمی از کارفرمایان و جوانان مخالف این عقیده هستند. از بین بردن شکاف موجود نیازمند همکاری نزدیک تر مربیان و اساتید و کارفرمایان است. کارفرمایان باید نیازمندی های خود را با مربیان و اساتید در میان گذاشته و مربیان و اساتید باید ابزاری را در اختیار دانشجویان خود قرار دهند که پاسخگوی این نیازمندی ها باشد. در حقیقت، مشکل اصلی فقدان ارتباطات لازم بوده و راه حل افزایش آنها است.

اما چنین هماهنگ سازی آسان نخواهد بود. یک سوم از کارفرمایان هرگز با آموزش دهندگان تعاملی ندارند، در شرایطی که تنها 15 درصد یک بار در ماه و یا در بازه های زمانی طولانی تر این کار را انجام می دهند. بی تردید، هر دو طرف از ایجاد روابط متقابل قوی سود خواهند برد. البته، برخی طرح های امیدوارکننده در جریان هستند. بسیاری از کارفرمایان در حوزه های مختلف مانند خودروسازی، گردشگری، تولید پیشرفته و صنایع کشتی سازی دوره "پیش استخدام" برای جوانان را اجرایی کرده اند که موفقیت در سپری کردن یک برنامه آموزشی دقیق، اعطای فرصت شغلی به آنها را تضمین می کند. اما چنین طرح هایی همچنان بسیار اندک و از نظر مقیاس بسیار محدود بوده و نمی توانند عدم تطابق مهارت ها در سطح جهانی را برطرف کنند.

در این میان، دولت ها می توانند نقشی کلیدی در جمع آوری داده های مورد نیاز برای تعیین مهارت هایی که تقاضا برای آنها وجود دارد و این که چه نوع روش آموزشی موثرتر است، ایفا کنند. به عنوان مثال، مرکز رصد بازار کار کلمبیا پیشرفت دانشجویان را کنترل و دنبال می کند. این روند شامل محل دانشگاه، رشته تحصیلی، زمان و مکان نخستین مکانی که استخدام شده اند، میزان پایه حقوق و شرایط ارتقا شغلی طی پنج سال پس از اتمام تحصیل آنها می شود. دانشجویان آینده نگر می توانند از این اطلاعات برای ترسیم تصویری دقیق تر از چشم انداز آینده خود استفاده کنند.

البته، جوانان باید افرادی فعال باشند تا چنین برنامه هایی موثر واقع شوند. دانشجویان باید مالکیت آموزش و پرورش خود را به دست بگیرند. پیش از ثبت نام در یک برنامه آکادمیک و یا حرفه ای، دانشجویان آینده نگر باید درباره بازار کار حوزه انتخابی خود پژوهش کرده و چگونگی تعامل میان موسسات آموزشی و کارفرمایان را بررسی کنند. آنها باید از داده های بازار کار موجود برای اتخاذ تصمیم هایی آگانه تر استفاده کنند.

اگر جهان به روند فعلی خود ادامه دهد، عدم تعادل بازار کار طی سال های پیش رو شرایط وخیم تری خواهد یافت. در حقیقت، جهان با کمبود بالقوه 30 تا 40 میلیون کارگر تحصیل کرده در سال 2020 و مازاد بالقوه 95 میلیون کارگر غیرماهر مواجه خواهد شد.