ایرنا - اگر با کارشناسان و فعالان حوزه صنعت هوایی کشور صحبت شود نه تنها هیچ یک از آنها بر ناایمن بودن هواپیمای توپولف مهر تایید نخواهند زد بلکه اذعان خواهند داشت این هواپیما به لحاظ ایمنی پروازی، نسبت به سایر هواپیماهای غربی نظیر بوئینگ ایمن تر است.

آنان همچنان معتقدند شایعات مطرح شده در خصوص ناامنی هواپیماهای توپولف به دلیل عدم آگاهی مردم است چرا که هیچ فرقی بین هواپیماهای توپولف و بوئینگ به لحاظ ایمنی وجود ندارد و حتی در برخی موارد و شرایط پیش بینی نشده، هواپیماهای توپولف از ایمنی بیشتری برخوردار است.

اما چرا جواز پرواز توپولف با وجود تایید کارشناسان فنی و عملیاتی صنعت هوایی، در ایران باطل شد و از بهمن سال 89 تاکنون آسمان ایران صدای غرش موتورهای این هواپیما را نشنیده است.

داستان خروج توپولف از ناوگان هوایی کشور زمانی آغاز شد که یک فروند هواپیمای توپولف 154 متعلق به شرکت هواپیمایی کاسپین در 24 تیرماه سال 1388 در مسیرعزیمت به ارمنستان پس از برخاستن از فرودگاه امام خمینی (ره) تهران در 12 کیلومتری جنوب قزوین بین منطقه فارسیان و جنت آباد در بخش مرکزی قزوین سقوط کرد و تمام 169 سرنشین آن (خدمه و مسافران) کشته شدند.

اگرچه به گفته سرپرست وقت سازمان هواپیمایی کشوری علت سقوط این هواپیما به مسایل فنی ارتباط نداشت و احتمال دارد که در حین پرواز برای توپولف اتفاقی رخ داده که از دستورالعمل هواپیما خارج بوده باشد، اما این مسئله باعث شد تا ذهنیت آحاد جامعه به این پرنده آهنین منفی شود و از بابت حضور این هواپیما در ناوگان هوایی کشور ابراز نگرانی کنند.

از سوی دیگر کارشناسان صنعت هوایی معتقدند قضاوت ناایمن بودن درباره هواپیماهای توپولف صحیح نیست و این هواپیماها در کشور ما واقعا به مردم خدمت کرده است اما چند حادثه در ایران با توپولف اتفاق افتادکه خاطره بدی در ذهن هموطنان ایجاد کرد، هرچند در اکثر این حوادث عامل انسانی دلیل اصلی سوانح اعلام شده است.

امروزه در صنعت هواپیمایی ثابت شده که توپولف شرقی از نظر ایمنی مشکل خاصی ندارد و دارای موتورهای بسیار قوی است. طوری که اگر در حین پرواز یک موتور این هواپیما از کار بیافتد به راحتی با دو موتور دیگر خود را حفظ می کند یا اینکه اگر باند فرودگاه کاملا یخ زده باشد توپولف قادر خواهد بود در آن بنشیند، کاری که ایرباس و بوئینگ قادر به انجام آن نیستند.

همچنین با بررسی های به عمل آمده در صنعت هوایی، بیش از 70 درصد سوانح هوایی جهان ناشی از خطای انسانی است و حدود 20 درصد حوادث رخ داده نیز مربوط به شرایط نامساعد جغرافیایی فرودگاه هاست بویژه فرودگاه هایی که نزدیک به نواحی کوهستانی باشند.

همین بررسی ها نشان می دهد که درصد بسیار ناچیزی از این سوانح مربوط به مشکلات و نقص فنی و ایمنی هواپیماهاست و البته برخی از حوادث نیز غرمترقبه و غیرقابل پیش بینی است.

به اعتقاد و باور کارشناسان اگر مسئولان این اطلاعات را صریح و شفاف به مردم اعلام کنند افکار عمومی جامعه نباید در مورد پرواز توپولف نگران باشد.

باید بدانیم از سال 1970 تا کنون بیش از هزار فروند توپولف تولید شده که 40 فروند آن دچار سانحه هوایی شدند که 10 درصد (4 فروند توپولف) از این تعداد در ایران اتفاق افتاده است. روس ها معتقدند که این رقم سقوط استاندارد است و با هواپیماهای بوئینگ 727 و 737 برابری می کند.

یادآوری می شود، 31 فروند هواپیمای توپولف با سه هزار و 100 صندلی در حمل و نقل هوایی کشور فعال بوده که با ابلاغ سازمان هواپیمایی کشوری از حدود دو سال پیش ناوگان هوایی کشور را ترک کردند.

اگرچه سانحه برای هر وسیله نقلیه ای (جاده ای، ریلی و هوایی) قابل پیش بینی است اما موضوعی که باید مورد توجه داشت ایمنی پرواز در حمل و نقل هوایی است. باید مسافران و متقاضیان بخش هوایی کشور بدانند ایمن سازی پرواز، بحث اصلی و محوری صنعت هوایی است و هیچ هواپیمایی بدون اطمینان از آن و طی مراحل مختلف اجازه پرواز ندارند.

همچنین در کشورهای غربی و حتی آمریکا که از بالاترین تکنولوژی برخوردارند هواپیماهایی با 40 سال عمر در حال پرواز هستند. در حالی که کارشناسان معتقدند عمر هواپیما ارتباطی با ایمنی آن ندارد و حفظ و نگهداری و چگونگی بهره برداری از آن مهم است که اگر بتوانیم ضریب ایمنی پرواز را در حد استاندارد جهانی رعایت کنیم به طور قطع مشکل خاص نخواهیم داشت.

در خصوص هواپیماهای توپولف هم اگر سیستم اورهال (تعمیر اساسی) آن در داخل کشور ایجاد، مصرف سوخت آن اصلاح و فضای نامناسب بین صندلی های آن رفع شود، به طور قطع پاسخگویی به نیاز جامعه با اضافه شدن سه هزار و 100 صندلی به ناوگان هوایی، فراهم خواهد شد.