نقش بانک های مرکزی در تحریک اقتصاد چیست؟ آیا هدف گذاری تورمی همچنان روشی پرطرفداربرای ایفای نقش بانک مرکزی در دوران رکود است؟ به نظر می رسد، سیاست گذاران پولی سه کشور آمریکا، بریتانیا و ژاپن با تغییر در سیاست های خود روش یا روش های تازه ای را جست وجو می کنند.

هدف گذاری تولید ناخالص داخلی اسمی و هدف گذاری اشتغال روش هایی هستند که به تازگی مورد اقبال واقع شده اند. هدف گذاري تورمي1 روشي است براي تعيين نرخ تورم تعیین شده توسط سياست گذاران و دستیابی به آن. روش هد ف گذاري تورمي اولين بار در كشور نيوزيلند و در سال 1990 استفاده شد.

پس از آن، تعداد زيادي از كشورها از جمله بريتانيا، كانادا، سوئد، استراليا و آفريقاي جنوبي از این روش استفاده کردند. در اين روش به اين دليل مشخص شدنِ اهداف تورمي دولت، مهار انتظارات تورمي و افزايش شفافيت در سياست هاي اقتصادي دولت تحقق می یابد. در عین حال گفته می شود که مزیت «هدف تولید ناخالص داخلی اسمی» نسبت به «هدف تورم»، نیرومندی آن به ویژه در تلاطم های عرضه و تلاطم های دوره های تجاری است.

نویسندگان مشهور «پراجکت سندیکت» در مطالبی متنوع تلاش کرده اند تا در باب بانک های مرکزی و سیاست پولی آنها بازاندیشی کنند. سیاست پولی فرآیندی است که به وسیله آن مقامات پولی یک کشور عرضه پول را اغلب با هدف تنظیم نرخ بهره به منظور رشد اقتصادی، پایداری و ثبات نسبی قیمت ها و کاهش بیکاری کنترل و مهار می کنند.

به طور معمول دو سیاست پولی انقباضی و انبساطی وجود دارد که براساس آنها عرضه پول به منظور رسیدن به اهداف ویژه در شرایط متفاوت اتخاذ می شوند. در سیاست انبساطی فرآوری پول بیش از حد معمول می شود و هدف مقابله با بیکاری در یک وضعیت رکود اقتصادی از طریق کاهش نرخ بهره به امید جلب اعتماد بازرگانان در گسترش فعالیت های اقتصادی است.

در سیاست انقباضی قصد کاهش تورم به امید جلوگیری از زوال ارزش های دارایی است. ترجمه برخی از کلیدی ترین مطالب «پراجکت سندیکت» را پیش رو دارید.

منبع؛دنياي اقتصاد