بنابر آمارهای بانک مرکزی، 34 درصد از منابع بانک ها به صنعت اختصاص یافته
است، اما چطور ممکن است که 34 درصد از منابع بانک ها به بخش صنعت تزریق شده
باشد و بخش صنعت با این همه مشکل مواجه باشد؟

در این شرایط به نظر می رسد بانک مرکزی باید برای رفع ابهامات، مشخص کند که این منابع در کدام یک از بخش های صنعت صرف شده است.

از
سوی دیگر دریافت وام با نرخ سود 30 درصد برای بخش تولید مقرون به صرفه
نیست و باعث ضعیف شدن این بخش می شود، بنابراین نرخ سود بخش تولید باید
کاهش یابد.

عملکرد بانک ها در حمایت از بخش تولید در سال های گذشته چندان مورد قبول
نبوده است و به کمبود نقدینگی واحد های صنعتی و تولیدی انجامیده است.

عدم حمایت بانکی از این بخش ها باعث شده است که بخش تولید و صنعت از نبود منابع لازم در رنج باشد و باعث نحیف شدن این بخش شود.

اگرچه بانک ها تمایل دارند منابع شان را بیشتر به سمتی هدایت کنند که بازگشت پول سریع تر باشد و از سود بیشتری برخوردار باشد، اما نباید از خاطر برد که حمایت از تولید نیز می تواند ارزش افزوده بالایی فراهم آورد و به اشتغالزایی کشور کمک کند.

سخن آخر این که سیاست های پولی و بانکی کشور مناسب نیست و تا زمانی که سیاست های پولی و
بانکی کشور که از سوی بانک مرکزی تنظیم می شود، در جهت تشویق سرمایه گذاری
در تولید نباشد، هیچ یک از بانک ها تمایلی به سرمایه گذاری در این بخش از
خود نشان نمی دهند.

*دبیر اتحادیه صادرکنندگان صنعت نساجی