زیست نیوز-نمي دانم نم اشكي كه بر چشم هايم نشسته از سوزش دل است يا نمك بادي كه از تن تشنه مهارلو به سمت ما مي وزد. بادي پر از ذرات نمك، شوري اش را مي تواني همراه با نسيم آرام ابتداي غروب خورشيد، حس كني.

هر قدم كه برمي داري، جاي پايت، پوست خشك شده لب هاي كناره درياچه به خشكي نشسته مهارلو را مي تركاند، همين جا، جايي كه رد لاستيك خودرويي را كه به آن سمت درياچه، راه ميان بر كرده، جايي كه تو قدم زده اي تا دوربيني بكاري و چشمان همه هموطنانت را ميهمان تنهايي اين درياچه كني، روزي صدها و هزارها پرنده، لانه داشته اند، آشيانه هايشان را در اين نقطه ميان بوته هايي كه حالا خشك شده اند، مي ساختند.

اينجا مهارلو است، يكي از بزرگترين تالاب هايي كه روزگاري نه چندان دور ميزبان سرخ بالهاي سيبري بود، درياچه اي بخشنده كه شوري را براي خودش مي خريد و شيريني را به كام روستانشينان حاشيه اش مي چشاند.

اينجا مهارلو است كه هنوز با تمام خشكي اش، آبي به تن كشت زارها و باغ هاي كم شمار اطرافش هديه مي كند، آبي كه از شوري لب تلخ شده، اما به بادام ها قوت مي بخشد، بادام هايي كه صاحبانشان، ثروت را در نوجواني ميوه هاي آنها به خوبي يافته اند و قبل از آن كه ميوه درخت ها بادامي شود، چغاله اش را به بازارهاي مركزي ايران، روانه مي كنند و خانه اي مي سازند براي مهاجرت هايشان تا بگويند اين روستا ديگر جاي ماندن نيست.

مهاجران مهارلو اما انگار فراموش كرده اند كليد تلمبه هايشان را خاموش كنند، تلمبه هايي كه آب را با زحمت از عميق ترين نقطه ها، با كف شكني هاي هرساله، بي آن كه نيازمند مجوزي باشند و دلنگران بازرسي هاي مكرر، آب بيرون مي كشند تا رزق شان را از زمين بگيرند، اگرچه به قيمتي سنگين، به قيمت از دست رفتن حياتي به وسعت مهارلو.

امروز ديگر كسي دلنگران سرخي آب درياچه نيست، ديگر به دنبال اثبات خبر لانه سازي و آمدن بال سرخ ها، يا يافتن علت سرخ شدن آبي كه بايد آبي باشد نيست، حال بايد دوباره پي حق آبه ها رفت، به دنبال اين كه آيا فاصله مهارلو تا خليج فارس بيشتر است يا اروميه تا خزر؟

امروز كه مهارلو تن به خشكي زودرس ديگري سپرده و هوا باز حرارتش را به روزهاي خرما پزان جنوب رسانده، شايد كمتر كسي به دنبال گره زدن بخت شور بختگان و مهارلو به سدهايي باشد كه عمق آب جمع شده پشت تاج بسياري از آنها با زحمت به متر مي رسد و بعضي هايشان هم هنوز ساخته نشده است.خشك شدن درياچه ها تكراري است كه مانند خيلي از تكرارها، عادي مي شود و گوش ها به شنيدنش اخت شده، جز لبخندي تلخ، هيچ واكنشي از شنونده ديده نمي شود.

كاش بار ديگر تن خيس مهارلو را مي ديديم، دوباره ميهمان قايق هايي مي شديم كه سوارانش را تا ميانه هاي بزرگترين تالاب آب شور جنوب مي برد و همه زيبايي هاي خلقت را به آنان نشان مي داد. قايق هايي كه حالا به گل نشسته اند، زير همان تابلو رنگ پريده كنار درخت هايي كه آرام آرام برگ هايشان براي هميشه با حيات بدرود مي گويند.

كاش بار ديگر وسعت كشتزارهاي اطراف مهارلو، نقطه پاياني در افق نگاه مسافراني كه از شرق به شيراز مي آمدند، نمي گذاشت، كاش بار ديگر همراه با هر طلوع و غروبي، فلامينگوهاي سرخ بال را در آسمان درياچه رصد مي كرديم و پلانگتون هاي تن قرمز را در حاشيه هاي آب آبي مهارلو...

منبع: ایسنا