هنگامه قاضیانی بازیگر نقش لیلا در فیلم "روزهای زندگی" ضمن اشاره به این که فیلمنامه های خوب برای زنان کمتر نوشته می شود گفت: بازتاب های بسیار خوبی از فیلم داشتم به طوری که خستگی ام از بین رفت. از نقش لیلا و حضور در این فیلم بسیار راضی هستم.

به گزارش مهر، هنگامه قاضیانی از جمله بازیگران سینما است که کار خود را در این حرفه از تئاتر آغاز کرده است. وی در ابتدای حضور خود در سینما جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن را برای فیلم "به همین سادگی" دریافت کرد که نمایانگر تسلط خوب وی بر پدیده بازیگری است. پس از آن در فیلم هایی همچون "بیداری رویاها" و"سعادت آباد" نقش هایی متفاوت داشت که از عهده آنها نیز به خوبی برآمد.

بازیگران سینما


این بازیگر سینما و تئاتر در سی امین جشنواره فیلم فجر نیز دومین سیمرغ خود را به عنوان بهترین بازیگر نقش اول زن را برای فیلم "روزهای زندگی" دریافت کرد. فیلمی در ژانر دفاع مقدس که اتفاقا جوایز متعددی در جشنواره سال گذشته گرفت. این فیلم بهار امسال اکران عمومی شد. در این گفتگو تلاش شده درباره بازتاب های این فیلم در اکران عمومی، جوایز وی و ... صحبت کنیم.

استقبال مخاطبان از یک فیلم دفاع مقدس در این شرایطی که طبق آمار استقبال خوبی از اکران نمی شود، اتفاق خوبی است. این موضوع برای فیلم "روزهای زندگی" اتفاق افتاد. به عنوان بازیگر نقش اصلی این فیلم چه بازتاب هایی از اکران گرفتید؟

هنگامه قاضیانی: بعد از جشنواره فجر خیلی از نشریات، خصوصا مجله فیلم، آرا و نظرات منتقدین را منتشر کرد. اما نکته جالب این بود که در یک نشریه حرفه ای که من برای آن خیلی احترام قائل هستم، منتقدان در کنار ارائه نظرات خود درباره فیلم های جشنواره فجر، مقابل "روزهای زندگی" عنوان کرده بودند که این فیلم را ندیده ایم.

این برای سینمای این کشور که اینقدر ادعای ارزشی بودن دارد و مدام عنوان می شود که انسان های ارزشی در حال هدررفتن هستند جای تعجب دارد.

بعد از خواندن این مطلب حس کردم که چقدر این کار غیر حرفه ای است که شما افراد را در یک میزان مقایسه کنید، اما در میان آنها یکی را چون اثر او را ندیده اید از این میدان خارج کنید. پس این اظهارنظر درست  نمی تواند باشد.

من اتفاقا از دیدن این اتفاق، اینبار دلم نشکست و روحیه ام قوی تر شد. فکر کردم چه جالب آنها فیلم را ندیده اند و رای می دهند. به همین دلیل با آرامش در انتظار اکران نشستم. این اولین بازتابی بود که با آن مواجه شدم. بازتابی که قبل از مردم، سینماگران، دوستان و هم صنف های من در مقابل کاری جبهه می گیرند که اصلا آن را ندیده اند. عده ای از سینماگران عزیز هم آخرین روز جشنواره به دیدار فیلم آمدند.

"روزهای زندگی" یک فیلم عاشقانه ساده جنگی بود که اتفاقا همه هم می دانستند به دلیل عدم بودجه در زمان تولید، کار متوقف شد.

*  قبل و حتی بعد از جشنواره عنوان می شد که فیلم "روزهای زندگی" سفارشی است.

-  کاش اینطور بود. در این صورت قطعا من هم یک قرارداد خوب می بستم و بعد اگر هم حرفی پیش می آمد، قبول می کردیم که این اثر سفارشی است، نه اینکه ما آنقدر سختی بکشیم، اما چنین حرف و حدیث هایی درباره آن مطرح شود. اگر کار سفارش بود آقای حمید فرخ نژاد که یکی از بازیگران اصلی این پروژه بودند چگونه به دلیل عدم بودجه کار را ترک کردند؟

* این بازتاب های قبل از اکران عمومی بودند. در زمان نمایش فیلم چه با چه واکنش هایی روبرو شدید.

-وقتی فیلم اکران شد، دیگر برخی نمی توانستند عنوان کنند که فیلم را ندیده اند. در اکران عمومی مخاطبین مردمی از فیلم استقبال کردند وحتی آنها هم از بازی ها تعریف می کردند. منتقدان و مطبوعات مطالب خوبی درباره فیلم نوشتند و از بازی من صحبت کردند.

این حرف ها شاید دیر بود، اما از آنجا که من به زمان فرصت می دهم، اینبار هم صبر کردم. زیرا پیش خودم مطمئن بودم که تمام زحماتم را برای این فیلم کشیدم. روح و جسم را گذاشتم.

من در جشنواره تئاتر یک شب اجرا در نمایش "آکواریوم هوا" یاسر خاسب داشتم. شب قبل از اجرا درپشت صحنه " روزهای زندگی" وقتی از لوکیشن پناهگاه بعد از فیلمبرداری بیرون آمدم، چراغ ها خاموش بود و یک میخ بزرگ  در پای من رفت. میخ را از پایم بیرون آوردم. از این موضوع ناراحت نبودم که چرا این اتفاق افتاده، بیشتر این بخش ماجرا غمگینم می کرد که با این وضعیت چگونه به اجرای تئاتر برسم. چون فقط یک روز از عوامل "روزهای زندگی" خواسته بودم که اجازه بدهند من سر آن کار بروم و می ترسیدم اجرای تئاتر زمین بماند. در حالیکه روز بعد اجرا باز با همان جراحت باید سرکار "روزهای زندگی" برمی گشتم.

تمام این نگرانی من برای تعهد کاری ام بود. آیا این تعهد کاری امتیاز ندارد؟ متاسفانه در این عصر همه راحت و صریح حرف های خود را می زنند، اما وقتی به من می رسد چون 11 سال سکوت کردم، صراحت من انسان ها را اذیت می کند. وقتی ما صراحتمان را کنار بگذاریم شبیه یک مترسک می شویم که گویی در سرش یک مشت کاغذ و کاه کرده اند و با یک باد تند این مترسک از زمین کنده خواهد شد.

من بازتاب های بسیار خوبی داشتم و خستگی ام از بین رفت. از نقش لیلا و حضور در این فیلم بسیار راضی هستم. در این 10 سالی که من وارد سینما شدم اگر دقت کنید متوجه می شوید که فیلمنامه های خوب برای زنان کمتر نوشته می شود. چقدر ممکن است از میان این متنهای خوب نصیب یک بازیگر شود. اگر هم مثل من باشید که عمدتا با اینترنت بیگانه هستم و با هیچ دفتر سینمایی هم ارتباط ندارم که دیگر هیچ...

* در صورتی که برخی از بازیگران هستند که برای حضور در یک فیلم سینمایی چند باردر پیش تولید به کارگردان زنگ می زنند تا به وی تاکید کنند که من هستم.

-وقتی داور جشنواره بین المللی وارنا بودم با یک حق رأی بجایزه آفرودیت طلایی را به "درباره الی" دادم و این جایزه را به فرهادی دادند و من آن را به ایران آوردم.

من حتی به آقای فرهادی ایمیل و تلفن نزدم. با خانه سینما تماس گرفتم و عنوان کردم چگونه باید جایزه را به ایشان برسانم. من هیچ وقت به خودم اجازه نمی دهم که برای حضور در یک فیلم سینمایی چندبار به کارگردان قبل از انتخاب بازیگر تماس بگیرم به این دلیل که حفظ مناعت طبع یک زن، مهم تر از حضورش در یک نقش سینمایی است.

* در صورتی که خیلی از بازیگرانی که این کار می کنند، برنده هستند.

- اصلا مسئله ای نیست. این را می دانم. اما من به خودم اجازه نمی دهم. هرکس روشی برای رسیدن به آرزوها و اهدافش دارد. روش من این است.

* جالب است گرفتن سیمرغ نقش اول زن در جشنواره فیلم فجر، برای خیلی ها جای سئوال شد در صورتی که شما برای این نقش زحمت کشیدید. شما حتی زمانی که جایزه دریافت کردید هم تلویحا به این موضوع اشاره کردید.

- در جشنواره فجر سال گذشته سینماگران شاخصی در میان داوران بودند یکی از آنها دکتر علی رفیعی بود که دیگر همه به معلومات و سواد ایشان در سینما و تئاتر اشراف داریم. وقتی هیات انتخاب "روزهای زندگی" را در جلسه داوری می بینند، این اثر را تشویق می کنند.

اگر سیمرغ گرفتن من جای سئوال است، پس نامزد شدن مابقی نیز جای سئوال دارد. کاندید شدن هم یک پیروزی است لااقل برای من اینگونه است. همیشه و همه سال ها معترضین به آرا وجود داشته است. اتفاق جدید نیست. این مخالفت ها یک سرگرمی و اختلاف سلیقه است.

* شما زمان "به همین سادگی" هم که جایزه نقش اول زن را دریافت کردید هم با حرف و حدیث های زیادی روبرو شدید.

- بله، اگر خاطرتان باشد آن موقع هم داستان هایی داشتیم. در ایران موفقیت ها همیشه با شک و سو تفاهم است؟! در صورتی 734 نفر برای این نقش تست دادند که از میان آنها پنج نفر انتخاب شدند و من دست آخر از میان این تعداد من در نقش طاهره حضور پیدا کردم. در صورتی که من هم مثل بقیه مصاحبه دادم و اتفاقا عنوان کردم من اصلا نمی توانم برای نقش طاهره با لحجه ترکی حرفی بزنم. برخی به من گفتند نباید این موضوع را عنوان می کردی. چون تمام این افرادی که برای تست آمدند گفتند ما می توانیم این کار را هم انجام دهیم.

درست چند وقت پیش بود پانته آ بهرام به من زنگ زد و گفت بعد از چهار سال برای سومین بار "به همین سادگی" را دیدم و باز هم گریه کردم. بازی تو در این فیلم در حد استاندارد بین المللی بود. هنوز حتی خیلی از مردم درباره "به همین سادگی" صحبت می کنند. پس جایزه آن فیلم به ناحق نبود. زمان آن را ثابت کرد.

* به هر حال همیشه چنین فضاهایی در سینما وجود دارد. حتی برای شما که بازیگر بی حاشیه ای هستید. عمدتا هم تلاش می کنید بیشتر از این فضاها فاصله بگیرید.

- من عمدتا فاصله ام را با دیگران حفظ می کنم. این فاصله از سر محافظه کاری یا از وقت نداشتن و بی حوصلگی نیست. بلکه دوست دارم رویای سینما در من از بین نرود. چون وقتی نزدیک می شوم شرایط فرق می کند. زمان فیلمبرداری در خدمت کار هستم و پس از آن پرونده فیلم را می بندم به زمان می سپارم و دوباره زندگیم را با پسرم ادامه می دهم. این روان من را سالم نگه می دارد. سر "روزهای زندگی" عنوان کردند که فیلم سفارشی است. جالب است تازگی ها هم می گویند اگر من این گونه صحبت می کنم به این دلیل است که افرادی برای من متن می نویسند.

* بله، خصوصا متنی که هنگامی جایزه گرفتن روی سن خواندید.
- در همه جای دنیا بازیگرانی به شدت بر بیان بداهه تسلط درند و در سخنرانی ها آداب سخن می دانند. من عرفان شرق و غرب را خوانده ام . آنها به من یاد دادند که در آخر باید با یک گونه خاک آلود روی زمین بخوابیم. پس آنقدر همدیگر را چنگ نزنیم سر آرزوهای بادبادکی که آخر سر هم به هوا می رود.

چون از بیرون عده ای ایستاده اند و این اتفاقات را می بینند و این خیلی زشت است. هیچ کس هم جرات ندارد جلوی شخص دیگری حرف بزند. وقتی هم که بخواهیم بعضی ها از بیرون ما را تایید کنند. ما انسان های فرهیخته و آگاهی داریم که نزدیک به ما هستند تا ما را تایید کنند.

تا به حال نخواستم درباره این گونه مسائل آنقدر صریح حرف بزنم.مصاحبه ای در مجله فیلم از شهاب حسینی و ترانه علیدوستی خواندم صراحت ایشان بی نظیر بود.

من و حمید فرخ نژاد در جشنواره دفاع مقدس هر دو جایزه گرفتیم. وی بالای صحنه رفت و جایزه خود را به یک خانواده شهید تقدیم کرد. هیچ شخصی به وی چیزی نگفت، چون جراتش را ندارند. من این جرات را به آدم ها دادم به خاطر احترامی که خانواده ام به من آموخته اند. رفتار اجتماعی جز آداب شخصی یک هنرمند است. آنها همیشه به من یاد دادند سکوت کنم اما این سکوت همه جا انگار جواب خوبی ندارد.