زیست نیوز- اخیرا در برخی از کشورهای آسیا مانند چین، هنگ کنگ، هند، اندونزی، نپال، پاکستان، فیلیپین، سنگاپور و تایوان اقدام های مختلفی در راستای کاهش استفاده از کیسه های پلاستیکی صورت گرفته است. از این رو، قوانینی در راستای ممنوعیت استفاده از این محصولات تصویب شده است. در توضیح چنین اقدام هایی به دلایلی مانند مسدود شدن فاضلاب ها و کانال های زهکشی، آب گرفتگی معابر، در معرض خطر قرار گرفتن جان حیوانات و برخی دیگر از آسیب های زیست محیطی اشاره شده است.

بر این اساس، جریمه های سنگینی در چین و تایوان برای متخلفان در نظر گرفته شده و برخی کشورهای دیگر در مسیر تولید و استفاده از کیسه های زیست تخریب پذیر حرکت می کنند. مردم نیز اعتراضی به استفاده از این کیسه های جدید نداشته و به نوعی آن را خوش آمدگویی به ابزارهای سنتی مانند سبدهای خرید و کیف هایی که از مواد طبیعی مانند الیاف کنف و پارچه درست شده اند، می دانند.

اما نکته ای که باید به آن توجه داشت این است که کیسه های پلاستیکی برای هدف و منظوری مشخص تولید شده و عاملی که باعث مضر بودن آنها می شود، به نحوه استفاده و نه ماهیت وجودیشان باز می گردد.

بدون شک، کیسه ها و ظروف پلاستیکی برای تامین بسیاری از نیازهای انسان طراحی شده اند. کیسه های نایلونی کارهایی را می توانند انجام دهند که کاغذ - به عنوان بزرگترین جایگزین برای پلاستیک مطرح است -قادر به انجام آنها نیست. در واقع، استفاده از پلاستیک حتی ممکن است بسیار سودمندتر از کاغذ باشد.

به عنوان مثال، کیسه های پلاستیکی در بسته بندی مواد غذایی نقش چشمگیری دارند و می توانند آب و دیگر محصولات مرطوب را در خود نگهداری کنند. آنها همچنین پوشش مناسبی برای سطل های زباله، کاورهای لباس و یا گزینه ای موقت برای پوشش بام ساختمان ها و جلوگیری از نشتی آنها هستند. این موارد در کنار مصارف بسیار دیگر، کیسه های پلاستیکی را به اختراع چند منظوره و کاربردی قرن بیستم مبدل کرده اند.

از دیگر مزایای کیسه های پلاستیکی، قابلیت استفاده مجدد از آنها است. اگرچه، برخی کیسه های نایلونی بسیار نازک بوده و چندان از این قابلیت برخوردار نیستند. اما با تولید محصولاتی مقاوم تر و با طول عمر بیشتر به جای دور انداختن آنها می توان این مساله را برطرف کرد. با این وجود، یکی از دلایلی که کیسه های نایلونی را به عنوان خطری جدی برای محیط زیست مطرح می کند، تجزیه ناپذیر بودن بسیار بالای آنها است. این مساله نیز در صورت استفاده از مواد زیست تخریب پذیر مانند زیست پلاستیک ها مرتفع می شود.

اما حتی با تغییر مواد اولیه همچنان تضمینی وجود ندارد که آسیب های زیست محیطی پلاستیک به طور کامل متوقف شود. همان گونه که اشاره شد، موضوع مهم نه مواد اولیه بلکه در نوع رفتار افرادی است که نمی دانند و یا اهمیت نمی دهند که در چه زمانی، در چه مکانی و چگونه این قبیل محصولات را دور می ریزند. افزون بر این، دولت ها نمی توانند سهم صنعت پلاستیک سازی را در اقتصاد نادیده بگیرند.

به عنوان مثال، دولت استرالیا تصمیم به کاهش استفاده از"HDPE"(پلی اتیلن با غلظت بالا) در تولید کیسه های نایلونی گرفت، اما تولید آنها را ممنوع نکرد. بدون شک در صورت ممنوعیت استفاده از این محصول، بازار کار استرالیا تحت تاثیر قرار می گرفت. همچنین، بر اساس آمار "موسسه جهانی دیده بان"، صنعت پلاستیک سازی مولد صدها هزار فرصت شغلی در چین بوده است.

در نتیجه، راه حل مقابله با کاهش خطرات زیست محیطی کیسه های نایلونی، ممنوع کردن استفاده از آنها نبوده بلکه مدیریت بهتر است. بر این اساس، "مدیریت ضایعات خشک" برای کیسه های پلاستیکی نیز به کار گرفته شده است. اما به رغم وضع قوانین، تنها برخی از کشورهای آسیا از سیستم های مدیریت ضایعات خشک مناسب برخوردار هستند.

در واقع، مدیریت کیسه های پلاستیکی به معنای آشنایی با چگونگی استفاده و نگهداری مناسب از آنها بوده تا در چندین نوبت قابل استفاده باشند. همچنین آشنایی با نحوه بازیافت در زمانی که عمر مفید این محصولات به پایان می رسد، بخش دیگر تعریف مدیریت کیسه های پلاستیکی را شامل می شود.

از این رو، راهنمای چگونگی استفاده، نگهداری، استفاده مجدد، بازیابی و بازیافت کیسه های پلاستیک ضروری بوده و فناوری های بازیافت نیز به طور گسترده در جهان وجود دارند. مسلما بسیاری از مواد برای آنکه محیط زیست را تهدید نکنند، باید به درستی مدیریت شوند.

به عنوان مثال، در صورتی که کاغذ به درستی مدیریت نشود، حتی می تواند اثر آلایندگی بیشتری نسبت به پلاستیک از خود نشان دهد. کاغذ نسبت به پلاستیک، فضای دفن زباله را 9 برابر بیشتر اشغال کرده و سرعت تجزیه آن نیز چندان سریعتر از پلاستیک نیست.

همچنین، بنابر اعلام "اداره حفاظت از محیط زیست آمریکا"، سهم کیسه های کاغذی به عنوان آلاینده های هوا و آب به ترتیب 70 و 50 برابر بیشتر از کیسه های پلاستیکی است. انرژی مورد نیاز برای تولید آنها چهار برابر بیشتر از کیسه های پلاستیکی بوده و انرژی لازم برای بازیافتشان نیز 85 برابر بیشتر است.