
در این بخشنامه آمده است: امروزه یكی از متداول ترین ساز و كارهای حصول اطمینان بانك ها از وصول تسهیلات پرداختی به مشتریان، انعقاد قرارداد بیمه اعتباری تسهیلات با شركت های بیمه می باشد كه طی آن، شركت های بیمه در ازای دریافت مبلغی به عنوان حق بیمه از بانك ها، تسهیلات اعطایی آن ها را بیمه می نمایند تا در صورت عدم بازپرداخت تسهیلات توسط مشتری بنا به دلایلی از قبیل ورشكستگی، اعسار، نكول بلاوجه و امثال آن، شركت بیمه مبادرت به بازپرداخت تسهیلات مزبور به بانك نموده و سپس به قائم مقامی بانك به مشتری رجوع نماید.
در این ساز و كار با توجه به این كه بانك به عنوان ذی نفع و بیمه گذار عمل می نماید، فلذا رأساً نیز مكلف به پرداخت حق بیمه است.
در ادامه این بخشنامه ذكر شده، با توجه به معضل مطالبات غیر جاری بانك ها و مؤسسات اعتباری و روند رو به تزاید آن طی سالیان جاری بانك مركزی جمهوری اسلامی ایران طی بخشنامه ای در تاریخ پنجم بهمن ماه 90 ، بانك ها را به «تدوین سریع ساز و كار بیمه های اعتباری جهت پیشگیری از افزایش مطالبات غیر جاری» موظف نمود.
متعاقباً با توجه به طرح برخی شائبه ها در خصوص اخذ حق بیمه از تسهیلات گیرندگان و نیز ایراد شبهاتی مبنی بر مغایرت مفاد بخشنامه فوق الذكر با سایر بخشنامه ها، موضوع مجددا در بانك مركزی مطرح و بر لزوم «اجرایی نمودن بیمه (اعتباری) تسهیلات» و «پرداخت هزینه های مربوط از سوی بانك با هماهنگی شركت های بیمه» تأكید شد.

نظرات
هنوز نظری ثبت نشده است. اولین نفر باشید.
نظر شما