زیست نیوز- بنابر گزارش اخیر "موسسه بین المللی دیده بان"، تامین منابع مالی برای فناوری "جذب و ذخیره کربن" به عنوان ابزاری در راستای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای، طی سال 2011 برابر با 23.5 میلیارد دلار بوده است. این رقم تغییری نسبت به آمار سال 2010 نداشته است. اگرچه در حال حاضر 75 پروژه بزرگ جذب و ذخیره کربن در 17 کشور جهان مراحل مختلف پیشرفت و توسعه را پشت سر می گذارند، اما تنها هشت مورد از آنها عملیاتی شده اند. این آمار نیز از سال 2009 تاکنون، بدون تغییر باقی مانده است.

به واسطه این فناوری، "دی اکسید کربن" حاصل از فعالیت های بشر به ویژه در صنعت و تولید نیرو مهار شده، و در مخازن مخصوص دائمی ذخیره می شوند. در نتیجه، این گازها هیچ گاه وارد اتمسفر نخواهند شد. آمریکا بزرگترین تامین کننده مالی این طرح ها بوده و پس از آن اتحادیه اروپا و کانادا قرار دارند. اگرچه فناوری جذب و ذخیره کربن پتانسیل لازم برای کاهش چشمگیر انتشار دی اکسید کربن - به ویژه زمانی که در نیروگاه های ذغال سوز مورد استفاده قرار گیرد - را دارد، اما توسعه آن به سرمایه گذاری های هنگفتی نیز نیازمند است.

از این رو، با ادامه روند فعلی، ظرفیت ذخیره گاز از این طریق تاثیر چندانی در کاهش انتشار گازهای گلخانه ای نخواهد داشت. در حال حاضر، ظرفیت ذخیره چه در طرح های عملیاتی شده و چه طرح های برنامه ریزی شده تنها برابر با 0.5 درصد از میزان انتشار گاز در سال 2010 است.

اگرچه در سال 2009، انتشار گازهای گلخانه ای کاهش اندکی داشت، اما با آغاز دوران بهبود شرایط اقتصادی، شاهد افزایش بی سابقه انتشار این گازها و رشد 5.8 درصدی در سال 2010 بودیم. سطح دی اکسید کربن اتمسفر در سال 2011 نیز به 391.3 قسمت در میلیون رسید که روند افزایشی نسبت به آمار 388.6 قسمت در میلیون سال 2010 را نشان می دهد. بنابر گزارش موسسه بین المللی دیده بان، مصرف انرژی بیشترین سهم را در انتشار دی اکسید کربن دارد.

سوختن سوخت های فسیلی برای مصارف مختلفی مانند تولید برق، حمل و نقل، بخش های تولید و ساخت و ساز بیش از 70 درصد از انتشار دی اکسید کربن را به خود اختصاص داده است.

این در شرایطی است که میزان انتشار گازهای گلخانه ای چه در کشورهای توسعه یافته و چه کشورهای در حال توسعه روند افزایشی را دنبال می کند. میزان انتشار گاز کشورهای عضو "سازمان همکاری اقتصادی و توسعه" در سال 2010 افزایش 3.4 درصدی را داشته، در حالی که سهم کشورهای دیگر جهان، افزایش 7.6 درصدی بوده است. چین بزرگترین تولید کننده گازهای گلخانه ای در سال 2010 بوده و پس از آن آمریکا، هند و روسیه در مقام های بعدی قرار داشته اند.

در حال حاضر، سطح انتشار دی اکسید کربن نسبت به سال 1990 که سال مرجع "چارچوب کنوانسیون تغییرات آب و هوایی سازمان ملل" محسوب می شود، 45 درصد بیشتر است. با این وجود، برخی از بزرگترین تولید کنندگان گازهای گلخانه ای مانند آمریکا که "پروتکل کیوتو" را نیز امضا نکرده، قادر به تحقق اهداف کاهش انتشار گاز خود نخواهند بود. از دسامبر 2011 تاکنون، کانادا، ژاپن و روسیه نیز اهداف جدیدی طی دوره دوم تعهد پروتکل کیوتو در یک دهه آینده را ارائه نکرده اند.

از این رو، چشم انداز توسعه فناوری جذب و ذخیره کربن در آینده، تحت تاثیر عوامل مختلفی قرار دارد. "آژانس محافظت از محیط زیست آمریکا" در ماه مارس قوانینی را به منظور کنترل انتشار گاز از نیروگاه ها به تصویب رساند. بر همین اساس، نیروگاه های این کشور دیگر قادر به استفاده از ذغال سنگ بدون رعایت ظرفیت های مشخص برای کنترل کربن نخواهند بود.

پس می توان نتیجه گیری کرد که در راستای تطابق فعالیت نیروگاه ها با قوانین جدید، فناوری جذب و ذخیره کربن از اهمیت روزافزونی برخوردار می شود. با این وجود، از منظر جهانی، قوانین بین المللی در چارچوب توسعه این فناوری روند کندی را دنبال می کنند.