به نقل از ایسنا، در گوشه ای از شهر ملایر محله ای است به نام" شهرک صادقیه" که اهالی محله آن را "پشت ناسیونال" می نامند، محله ای که به جای پر کردن ریه ها از هوای تمیز و از بوی شکوفه های بهاری باید مراقب باشی که در دم و بازدمی که داری، بوی ناشی از نگهداری گوسفندان و گاوها در مناطق مسکونی، ریه هایت را نیازارد!

محله ای که وسیله بازی کودکانش برخلاف بسیاری از کودکان امروز، بازی های رایانه ای نیست، جایی که کودکان در خاک و سنگریزه می غلتند و وسایل بازی شان از چوب و آجر فراتر نمی رود!کوچه پس کوچه هایی که حتی تصور چگونگی عبور و مرور به خصوص در فصل زمستان در آن بسیار سخت است و گل و لایی که بعد از بارش باران اجازه گام برداشتن آسان را از انسان می گیرد و اینجاست که آدمها نمی توانند لذت زیبایی باران را بچشند.

اینجاست که هر بار که آسمان را ابرهای تیره فرا می گیرد، دل مردم هم تیره می شود، از گرفتاریهای بعد از بارش!!

از پیچ کوچه که می گذرم و صدای جوشکاری و بر هم خوردن تیرآهنها گوشهایم را حسابی نوازش می کند، به خاطر نگهداری گاو و گوسفند در برخی از منازل حتی نفس کشیدن و صحبت کردن برایم سخت می شود، گامهایم را بلندتر بر می دارم، به امید اینکه شاید از این بوی نامطبوع فرار کنم!

اولین چیزی که توجه ام را جلب می کند، آسفالت نیمه کاره و نامطلوب کوچه است که انگار فاصله طبقاتی مردم این کوچه را مشخص می کند! تا جایی که آسفالت هست، مردم از نعمت آب و برق و گاز بهره مندند و دسته اعیانی تر کوچه را تشکیل می دهند، اما از نیمه که بگذری، مردم برای فرار از سرمای زمستان مجبورند هر روز به دنبال نفت و پر کردن کپسولهای گاز خود در شهر باشند و تا چند ماه پیش برای دستیابی به آب و برق نیز از راه غیرقانونی به استفاده از امکانات همسایگان متوسل می شدند!

هیچ رفتگری برای تمیز کردن این محله نمی آید

"مریم" یکی از ساکنان این محل است که در بیرون منزل مشغول جارو کردن کوچه است تا نمای بیرونی منزلش کمی از آنچه هست بهتر جلوه کند، اما هر چه بیشتر جارو را بر روی زمین می کشد، خاک و سنگریزه است که در هوا معلق می شود و بیشتر ریه ها را آزار می دهد، کودک سه ساله اش هم در کنارش از مادر تقلید می کند و با دستان کوچکش جارویی بزرگ را از این طرف به آن طرف می کشد.

مریم دل پر دردی از این آلودگیها دارد، می گوید: وضعیت زندگی در این محل بسیار بد است، هیچ رفتگری برای تمیز کردن کوچه نمی آید، ماموران شهرداری هم هر دو یا سه روز یکبار برای جمع آوری زباله می آیند، جدول کشی اصلا مناسب نیست و خودمان مجبور شدیم که با سیمان در مقابل منزل جدول درست کنیم.

وی با بیان اینکه از مسوولان می خواهیم که به وضعیت بهداشتی این محل رسیدگی کنند، افزود: بوی ناشی از نگهداری گوسفند و گاوهای همسایه ها و پشه و مگسی که در تابستان به خاطر این حیوانات در این محل زیاد می شود، بیشتر از هر چیزی آزارمان می دهد.

"کرمعلی" یکی دیگر از ساکنان این محل است که چین و چروک روی دستها و صورتش نشان از گذران سالهای عمر و فرتوت شدن دارد، او 10سال است که اینجا سکونت دارد و مدعی است که 300 خانوار در این محله زندگی می کنند.

وی می گوید: در اینجا شرایط خوبی از نظر بهداشتی وجود ندارد، اکثر منازل کنتور آب ندارند و از راه غیرقانونی به آب دسترسی پیدا می کنند، ما برق نداریم و منازلی که برق دارند هم به دلیل ضعیف بودن انرژی برق، مجبورند هر روز وسایل برقی خود را از پریز بکشند تا وسایلشان صدمه نبیند.

کرمعلی از نداشتن گاز شهری گلایه می كند و می گوید که دو ماه است برای لوله کشی گاز پول واریز کرده، اما شرکت گاز تایید لازم برای لوله کشی را انجام نمی دهد.

وی ادامه می دهد: در زمستان باید از نفت برای روشن کردن بخاری ها استفاده می کردیم و سختی زیادی برای گرم کردن خانه متحمل می شدیم.

از بیچارگی و فقر در اینجا خانه ساختیم

در انتهای کوچه چند زن در گوش هم پچ پچ می کنند، به انتهای کوچه که نزدیک می شوم آنها هم خودشان را به من می رسانند و با این فکر که یکی از مسوولان برای بررسی وضعیت محل سکونتشان آمده، درد دلهایشان را شروع می کنند.در انتهای کوچه که به زمینهای کشاورزی ختم می شود، فضای تنفسی سخت تر است، آن هم به خاطر انباشت فضولات گاوها! کودکانی در همان حوالی با یکدیگر بازی می کنند و دنبال هم می دوند و چقدر تماشای این مناظر سخت و دلگیر است.

"نصرت" یکی از زنهایی است که به قول خودش بیشتر از 17 سال در زمینهای کشاورزی کار کرده تا توانسته در این محله خانه ای بسازد و چهار فرزند خود را بدون داشتن سرپرست بزرگ کند.

وی می گوید: شهرداری اینجا را جزو شهر حساب نمی کند و به همین علت به ما گاز نمی دهند، اما وقت ساختن خانه مدام برای ما مامور می فرستادند. ما اگر مشکلی نداشتیم اینجا زندگی نمی کردیم و از روی فقر و بیچارگی مجبور به ساخت غیر قانونی خانه در این محل شدیم.

نصرت اضافه می کند: در زمستان گذشته نفت خیلی گران شد و برای گرم کردن خانه مشکلات زیادی داشتیم، حدود 150 خانوار دراین محله از نعمت گاز بی بهره اند و درآمدی هم برای خروج از اینجا ندارند.

به گفته این ساکن محل، پسرش در یکی از خانه های همین محله زندگی می کند و پنج ماهی است که نتوانسته کرایه 30 هزار تومانی منزل خود را به دلیل بیکاری پرداخت کند.لیلا یکی دیگر از ساکنان این محله است که وقتی شروع به صحبت می کند، عمق غم و غصه در زندگی و دلهره از آینده را در چشمانش می خوانم، همسر لیلا سه ماه است که بیکار بوده و او در توصیف تمام این سه ماه تنها از جمله " گرفتار بودیم"، استفاده می کند و شاید من و خیلی های دیگر معنای این "گرفتاری" را آن گونه که او تجربه کرده احساس نکردیم.

لیلا نداشتن حمام را یکی از مشکلات اساسی خود و خانواده اش می داند و در کنار این موضوع گلایه زیادی از بوع نامطبوع نگهداری دام در این منطقه دارد.

وی می گوید: باران هیچ وقت برای ما زیبا نیست چون بعد از بارش باران، این بوی نامطبوع بیشتر از همیشه می شود و علاوه بر این گل و لایی که در کوچه ایجاد می شود، امکان قدم برداشتن آسان را از ما می گیرد و شما تصور کنید بچه های ما با چه سختی و مشقتی به مدرسه می روند.

شهردار ملایر: خدمت رسانی به این مناطق که جزو شهر حساب نمی شوند، از وظایف شهرداری نیست

"علیرضا امامی"، شهردار ملایر در گفت وگو با خبرنگار ایسنا درباره وضعیت این مناطق گفت: این مناطق به عنوان حریم شهر شناخته شده اند و جزو شهر محسوب نمی شوند، به همین دلیل خدمت رسانی به آن از وظایف شهرداری نیست.

وی ادامه داد: کسانی که در این محله ها زندگی می کنند، سکونتگاهی غیر رسمی در اراضی کشاورزی ساخته اند.

امامی اعلام می کند: خدمت رسانی به این مناطق نیازمند طرح ریزی مستقل در این زمینه است.

وی در واکنش به این سوال که اگر خدمت رسانی به این مناطق از وظایف شهرداری نیست، چرا زباله های آن توسط شهرداری جمع آوری می شود، افزود: جمع آوری زباله فقط برای رعایت مسایل بهداشتی است.

وضعیت مردمی که هرچند ساخت و ساز غیر قانونی شان را نمی توان توجیه کرد، اما نمی دانم این گونه زندگی کردن با حداقل امکانات و نداشتن شرایط بهداشتی مناسب تاوان این گناه آنها هست یا خیر؟! تاوان گناهی که بیش از هر چیزی ناشی از فقر است.

در روزهای اخیر که باران رحمت الهی این شهر و مردمانش را مورد لطف خود قرار داد، بغض سنگینی گلویم را گرفته بود، نمی دانستم لیلا، نصرت، مریم، کرمعلی و بچه هایشان در این روزهای بارانی چه می کنند و برای اولین بار بود که دلم میخواست باران بند بیاید...