براساس چكیده نتایج طرح آمارگیری نیروی كار سال 1390 كه از سوی مركز آمار ایران انتشار یافته است، نرخ مشاركت اقتصادی در كشور 36.9درصد است كه این نرخ در مناطق شهری و روستایی به ترتیب 35.8 و 39.8درصد اعلام شده است.

براساس این گزارش، پایین بودن نرخ مشاركت اقتصادی در میان زنان در حالی است كه نرخ بیكاری زنان در جامعه نزدیك به دو برابر مردان است.نرخ بیكاری مردان و زنان در سال گذشته به ترتیب 10.5 و 20.9 درصد بوده است.

همچنین نرخ بیكاری زنان جوان (15تا 24 ساله) 42.7 درصد است كه نشان دهنده شرایط نامناسب بازار كار به طور عام برای زنان و به طور خاص برای زنان جوان است.

نرخ بیكاری مردان در سنین یاد شده 20.1 درصد اعلام شده است.

برخی از كارشناسان اقتصادی در خصوص نرخ مشاركت اقتصادی زنان در ایران براین باور هستند كه بسیاری از افراد این گروه ، خود را به ماموران سرشماری 'خانه دار' (جمعیت غیر فعال) معرفی می كنند، در حالیكه بخش مهمی از جمعیت زنان از طریق انجام كارهایی در خانه به درآمد خانوار كمك می كنند ، اما این موارد را به ماموران آمارگیر اعلام نمی كنند.

در صورتی كه بپذیریم نرخ مشاركت اقتصادی زنان در ایران بالاتر از آنچه كه مركز آمار ایران اعلام كرده است، باشد باز هم این نرخ نسبت به توانمندی زنان ایرانی كه هم اكنون گرایش بیشتری به تحصیلات عالی نسبت به مردان دارند، باز هم پایین است.

بخش خدمات كه گنجایش بیشتری برای جذب زنان نسبت به دیگر بخش های اقتصادی دارد، می تواند بستر مناسبی برای حضور بیشتر زنان در عرصه فعالیت های اقتصادی باشد، اما بی تردید توسعه بخش خدمات منوط به توسعه دیگر بخش های اقتصادی مانند صنعت و كشاورزی است.

توسعه بخش خدمات بدون توسعه دیگر بخش های اقتصاد یك كشور، در واقع به معنای رشد دلالی و واسطه گری است كه منجر به اشتغال پایدار نخواهد شد.