زیست نیوز: بر اساس دو مطالعه که نتایج آنها در نشریه "ساینس" به چاپ رسیده، استفاده از آفت کش های رایج ممکن است به اصلی ترین عامل در کاهش و نابودی جمعیت زنبورها مبدل شود. این دو مطالعه که یکی از آنها بر "زنبورهای عسل" (Honeybees) و دیگری بر "زنبورهای زرد" (Bumblebees) متمرکز بوده، نشان داده اند که حتی دوزهای اندک از این آفت کش ها، رفتار و بقای زنبورها را به شدت تحت تاثیر قرار می دهند. در نتیجه، این مطالعات می تواند موجب تغییرات گسترده ای در مقررات مواد شیمیایی مورد استفاده در کشاورزی شوند. با نابودی 90 درصد از کلونی های پرورش دهندگان زنبور در آمریکای شمالی، دانشمندان برای اولین بار کاهش هشدار دهنده جمعیت زنبورها را در سال 2006 ثبت کردند. در همان زمان، شرایط مشابهی در اروپا و تایوان نیز تکرار شد. در این رخداد که با عنوان "اختلال نابودی کلونی" شناخته شد، میزان زنبورهای بالغ کندوها کاهش یافته و بسیاری از آنها ناپدید شده بودند. در حالی که نابودی کلونی از قرن نوزدهم به ثبت رسیده اما مورد اخیر شرایط وخیم تری را نسبت به گذشته ایجاد کرده بود. از این رو، نظریه های مختلفی درباره روند نابودی زنبورها ارائه شد که از آن جمله می توان به بیماری، کنه انگل، کاهش زیستگاه های طبیعی و البته آفت کش ها اشاره کرد. برخی از محققان نیز ترکیبی از عوامل مذکور را پیشنهاد دادند. با این وجود، طی سالیان گذشته آفت کش ها هدف اصلی مطالعات محققان و داشمندان بوده و این مساله را به اثبات رسانده اند که اگرچه آنها باعث مرگ فوری زنبورها نمی شود اما می تواند آسیب های جدی به کلونی های آنها وارد کند.  مورد پژوهشی اول: تعداد کم ملکه ها به گفته "دیو گالسن" از دانشگاه "استرلینگ" انگلیس، تمرکز اصلی تحقیقات "اختلال نابودی کلونی" اغلب بر زنبورهای عسل بوده اما زنبورهای زرد نیز تحت تاثیر این مساله قرار داشته و برخی از گونه های این زنبورها در مقیاس عظیمی کاهش پیدا کرده اند. به عنوان مثال، در آمریکای شمالی برخی گونه ها که از جمعیت زیادی برخوردار بودند، کم و بیش در کل این منطقه ناپدید شده و سه گونه آن نیز در انگلیس منقرض شدند. بر همین اساس، تیمی از محققان انگلیسی، یک گونه از زنبورهای زرد را در معرض دوز اندکی از آفت کش شبه نیکوتینی به نام "ایمیداکلوپرید" قرار داده و آنها را در یک محیط سربسته طبیعی که آزادی حرکت را در اختیار آنها قرار می داد، رها کردند. پس از شش هفته، محققان وزن کندو آنها را با کلونی هایی که در معرض آفت کش قرار نگرفته بودند، مقایسه کردند. کندوهای زنبورهای تحت تاثیر آفت کش به طور میانگین 8 تا 12 درصد کوچکتر از کلونی های طبیعی بود که به معنای جمع آوری کمتر غذا از سوی آنها بود.  اما موضوع هشدار دهنده تعداد کم ملکه ها بود. تعداد ملکه های کلونی های تحت تاثیر آفت کش 85 درصد کمتر از کلونی های طبیعی ارزیابی شد که در مجموع به معنای حضور تنها یک یا دو ملکه در هر کندو بود. ملکه ها مهمترین عضو کلونی هستند و پس از فصل زمستان، زمانی که زنبورهای دیگر می میرند، به دنبال یافتن کلونی های جدید می روند. در حالی که دلیل اصلی این مساله دقیقا مشخص نشده، جمع آوری غذای کمتر می تواند یکی از عوامل کم بودن تعداد ملکه ها محسوب شود. مورد پژوهشی دوم: زنبورهایی که مسیر خود را گم می کنند در مطالعه قبل به این نکته اشاره شد که زنبورهای تحت تاثیر آفت کش های شبه نیکوتینی توانایی جمع آوری غذای کافی را ندارند. از این رو، مطالعه دوم می تواند پاسخ احتمالی این مساله باشد. در این مطالعه، داشمندان فرانسوی از یک میکروچیپ برای کنترل مسیر حرکتی زنبورهای عسل استفاده کرده و آنها را در معرض دوز اندکی از یک آفت کش شبه نیکوتینی دیگر به نام "تیامتوکزام" قرار دادند. عدم بازگشت این زنبورها پس از ترک کندو، دو تا سه برابر بیشتر از زنبورهای سالم بود. در نتیجه می توان تاثیر آفت کش ها بر توانایی تشخیص مسیر حرکتی زنبورها را ثابت کرد. با استفاده از مدل سازی های رایانه ای، محققان به این نتیجه رسیدند که تاثیر آفت کش ها بر زنبورها می تواند تا حدی افزایش پیدا کند که کاهش جمعیت آنها را به مرز غیر قابل جبرانی برساند. دو مطالعه اخیر رابطه بین استفاده از آفت کش ها و کاهش جمعیت زنبورها را به خوبی نشان داده و همچنین این مساله را ثابت کرده که اگرچه مواد مذکور باعث مرگ فوری زنبورها نمی شود، اما می تواند تاثیرات مخربی بر جمعیت آنها بگذارد.