به گزارش گروه خودرو پول نیوز، "رابرت زوئلیک" رئیس بانک جهانی اخیرا 9 سر فصل را برای مقابله با بحران های غذایی حال حاضر و آینده به "گروه 20" که ریاست آن را در دوره جاری فرانسه بر عهده دارد، ارائه کرده است. در این لیست برنامه هایی مانند ارائه و افزایش اطلاعات درباره سهام شرکت های فعال در زمینه تولید دانه های خوراکی و توسعه روش های کاربردی تر پیش بینی شرایط آب و هوا دیده می شود. این اقدام ها می توانند به تقویت "شبکه های امنیت اجتماعی" برای افراد فقیر و کمک به کشاورزان خرده پا منجر شوند.

اگرچه این اقدام ها گامی مثبت و رو به جلو ارزیابی شده اما به اعتقاد کارشناسان تنها علائم ضعف های موجود در نظام غذایی جهان را درمان می کند، در حالی که ریشه های ایجاد بحران همچنان به قوت خود باقی هستند. این اقدام ها ممکن است عواقب ناشی از افزایش قیمت ها را کاهش دهند اما برای جلوگیری از ایجاد شوک های مجدد در آینده کافی نیستند. اما اگر گروه 20 چند اولویت را در دستور کار خود قرار دهد، می توان به تغییر شرایط در آینده امیدوار بود.

اول، گروه 20 باید از توانایی و ظرفیت کشورها در تامین مواد غذایی مورد نیازشان حمایت کند. از اوایل دهه نود میلادی تاکنون، هزینه های مواد غذایی در بسیاری از کشورهای فقیر جهان پنج یا شش برابر شده که نه تنها رشد جمعیت آنها در این زمینه تاثیرگذار بوده بلکه افزایش وابستگی به واردات مواد غذایی نیز این کشورها را با چالش های جدی مواجه کرده است. کمبود سرمایه گذاری در بخش کشاورزی که می تواند مواد غذایی مورد نیاز جوامع محلی را تامین کند، کشورهای فقیر را در برابر شوک های قیمتی بین المللی و نوسان های ارزش ارز آسیب پذیر کرده است.

به عنوان مثال، افزایش قیمت ها بر توانایی تامین مواد غذایی در کشورهای موزامبیک و مصر که به ترتیب 60 و 50 درصد از گندم مصرفی خود را وارد می کنند، تاثیر مستقیم داشته است. در نتیجه، این روند باید با حمایت دولت از کشاورزان داخلی برای افزایش تولید محصولات مختلف و همچنین حمایت از آنها در برابر تولید کنندگان خارجی حالت معکوس پیدا کند.

دوم، توسعه "ذخایر غذایی" نه تنها برای اقدام های بشر دوستانه در مواقع بحران و کمک به کشورهای فقیر بلکه به عنوان ابزاری در راستای حمایت از درآمدهای پایدار برای فعالان بخش کشاورزی و حصول اطمینان از تامین مواد غذایی مورد نیاز فقرا باید اجرایی شود. اگر این اقدام به صورت شفاف و با مشارکت گسترده انجام شده و کشورها فعالیت های خود را به صورت منطقه ای هماهنگ کنند، ذخایر غذایی می توانند به ابزاری موثر برای مقابله با روند ناگهانی افزایش قیمت ها در بازارهای جهانی و سوء استفاده برخی تاجران مبدل شوند.

سوم، بسیاری از کشورهای در حال توسعه که فاقد منابع مالی کافی هستند، نگرانند به دلیل کاهش ناگهانی درآمدهای صادراتی، برداشت محصول کم و یا افزایش شدید قیمت مواد غذایی وارداتی، شبکه های امنیت اجتماعی ایجاد شده از لحاظ مالی پایدار باقی نمانند. از این رو، جامعه جهانی می تواند بوسیله تاسیس یک "مکانیسم بیمه جهانی" بر این نگرانی ها غلبه کند.

چهارم، سازمان های کشاورزی نیازمند حمایت هستند. یکی از مهمترین دلایلی حضور گسترده گرسنگان در کشورهای فقیر عدم سازماندهی مناسب فعالان بخش کشاورزی است. این در حالی است که با تشکیل تعاونی ها، آنها می توانند وارد چرخه تولید، بسته بندی و بازاریابی محصولاتشان شده و قدرت قیمت گذاری برای محصولات وارداتی و صادراتی خود را افزایش دهند.

پنجم، دسترسی بیشتر به زمین های کشاورزی در کشورهای فقیر باید افزایش یابد. هر ساله شاهد افزایش روند در اختیار گذاشتن زمین های کشاورزی به دولت ها و سرمایه گذاران خارجی هستیم. در اکثر مواقع این اقدام در کشورهای فقیر آفریقا صورت می گیرد و به شدت می تواند امنیت غذایی نسل های آینده را تهدید کند. این در حالی است که سود این سرمایه گذاری ها نیز به بازارهای خارجی اختصاص پیدا کرده و امتیاز خاصی را برای مردم محلی در پی ندارد.

ششم، گذار به کشاورزی پایدار باید تکمیل شود. حوادث مرتبط با شرایط آب و هوایی مهم ترین دلیل نوسان قیمت ها در بازارهای کشاورزی بوده و انتظار می رود تغییرات آب و هوایی در آینده شوک های بیشتری را نیز بر این حوزه وارد کنند. از این رو، جهان نیازمند سییستم های کشاورزی است که در برابر این تغییرات انعطاف پذیری بیشتری را ارائه کند. "زیست کشاورزی" به راه حل های این مساله پرداخته اما نیازمند حمایت های گسترده دولتی برای اجرای بهترین روش هاست.

در آخر، ما نیازمند دفاع از حقوق انسان ها برای دستیابی به مواد غذایی هستیم. در حال حاضر، افراد گرسنه به دلیل کمبود مواد غذایی با این مشکل مواجه نیستند بلکه حقوق بسیاری از آنها در تامین حداقلی نیازهایشان نادیده گرفته شده است. در نتیجه، قربانیان گرسنگی در شرایطی که دولت هایشان نمی توانند اقدام های موثری را برای امنیت غذایی به اجرا گذارند، باید مورد حمایت جهانی قرار بگیرند.

در واقع گرسنگی بیشتر از آن که یک مشکل تکنیکی محسوب شود به یک پرسش سیاسی مبدل شده است. نظام غذایی جهان همواره نیازمند کنترل و نظارت بوده اما چیزی که بیشتر به آن نیاز داریم طراحی یک سیستم مقاوم در برابر مشکلات و بحران هاست.