ايسنا- پژمان بازغي در همايش «داستان كوتاه» كه عصر روز گذشته (سه شنبه، 25 بهمن ماه) برگزار شد، داستان «نفر سوم از سمت چپ» نوشته مجيد قيصري را خواند و در ادامه با اشاره به برگزاري نخستين دوره همايش « داستان كوتاه» عنوان كرد: براي من يك سؤال پيش آمده و آن اين كه نمي دانم چرا ما اولين دوره برگزاري جشنواره «داستان كوتاه» را داريم؛ درحالي كه من فكر مي كردم حداقل بايد سي امين دوره آن برگزار شود.

اين هنرپيشه سينما و تلويزيون افزود: اگر بخواهيم در كشور سينماي مؤلف و قدرتمند داشته باشيم، بايد از سينماي كوتاه شروع كنيم كه آغاز سينماي كوتاه هم از داستان كوتاه است.

بازغي همچنين عنوان كرد: من دوست دارم با داستان نويسان جوان آشنا شوم و از داستان هاي آن ها استفاده كنم؛ چون خود من هم كارم را از سينماي جوان آغاز كردم و در چندين فيلم كوتاهي كه ساخته ام، از داستان هاي خودم استفاده كرده ام.

در ادامه اين مراسم، احمد نادمي درباره «نسبت ترجمه و داستان كوتاه» سخنراني كرد و گفت: چون قرار است درباره نسبت ترجمه و داستان كوتاه حرف بزنم ، لازم مي دانم از درگذشت دو چهره ترجمه در هفته هاي گذشته اظهار تأسف كنم. درگذشت ابراهيم يونسي و فريدون فرياد را تسليت مي گويم كه ما چارلز ديكنز ، توماس هاردي و بسياري ديگر را با آثار ابراهيم يونسي شناختيم، همچنين فريدون فرياد اگرچه در حوزه شعر شناخته شده است؛ اما آن چه از خود به جا نهاده، ترجمه از شعرهاي يونان است.

اين پژوهشگر در ادامه با بيان اين كه حال ترجمه اصلا خوب نيست ، گفت: متأسفانه آن چه ترجمه واقعي است ، به ندرت اتفاق مي افتد. ترجمه اساسا براساس يك ضرورت شكل مي گيرد و يك فرهنگ بايد احساس كند خودبسنده نيست و آن گاه به سوي ترجمه برود. در علوم و فنون ضرورت ترجمه مشخص است؛ اما اين كه چه ضرورتي ادبيات را به سمت ترجمه مي كشاند، مهم است.

او ادامه داد: انسان غربي و شرقي شايد تفاوت بينشي و رفتاري داشته باشند؛ اما در باطن، مانند ديگر انسان ها هستند و ما در ترجمه در يك لذت هنري سهيم مي شويم و از طريق ترجمه و توانايي اي كه ادبيات دارد، در بيان رسا و بليغ داشته هاي فرهنگي جوامع ديگر مي توانيم سهيم شويم.

نادمي در پاسخ به اين كه چرا حال ترجمه خوب نيست ، تأكيد كرد: به ما پيشنهادهايي از ادبيات جهان مي شود كه به نظر مي رسد نياز اول مان نيست. بايد به اين توجه كنيم كه ترجمه آن چيزي را كه ما مي خواهيم، به ما مي دهد، يا ناخواسته چيزي را به ما تزريق مي كند. آن چيزي كه احتياج داريم، به دست مان نمي رسد و بر اساس خواسته هايي كه براي ما طراحي مي شود ، به ما خوراك ادبي مي دهند.

اين نويسنده درباره آثار ترجمه شده بعد از انقلاب، تأكيد كرد: بعد از انقلاب، به غير از ريموند كارور، چه چيزي دست ما را از ادبيات جهان گرفته است؟ موج هايي كه بر اساس شهرت وارد ادبيات ما شده، چقدر تأثيرگذار است؟ البته من جريان رئاليسم جادويي را جدا مي دانم؛ چون رئاليسم جادويي ثمره بعد از انقلاب نبوده و قبل از آن وارد شده است. با اين همه در ترجمه ما دستاورد زيادي نداريم. البته شايد اين به خاطر شرايط فرهنگي ما هم هست كه چقدر از كارها در كشورما قابل ترجمه است. از سوي ديگر، به نظر مي رسد فقدان آدم هاي سرنوشت سازي چون محمد قاضي در ادبيات ما احساس مي شود كه با ترجمه او، «دن كيشوت» را مي شناسيم. همچنين جاي نجف دريابندري كه همينگوي را براي ما آورده، خالي است. فكر مي كنم بايد فكري به حال ترجمه كرد و من اميدوارم اين همايش ها قدم هاي مؤثري بردارد براي خوب شدن حال ترجمه در ايران.

در ادامه اين مراسم، رجبي دواني در سخناني با بيان اين كه هنرمند بايد گزارش جان داري از عالم خاص خود را ارائه كند، گفت: ما هنرمند بدون عالم نداريم و هنرمنداني كه اصيل هستند، هنرمنداني هستند كه عالمي متعالي تر از آدم هاي معمولي دارند. مارتين هايدگر ، نيچه و ديگران به عالم هنرمند اشاره كرده اند و اصولا در ديدگاه مذهبي هم از انسان به عنوان عالم تلقي شده است؛ يعني هر انساني عالمي دارد و هر انسان جهاني است بنشسته بر گوشه اي و خداوند پرودگار اين عالم هاست.

او در ادامه افزود: هنرمند مگر از چه عالمي گزارش مي دهد كه مي تواند با تمام انسان ها ارتباط برقرار كند. آن خودي كه هنرمند احساس مي كند، خود جمعي است و خود جمعي اش را در معرض تجربه قرار مي دهد و چون خود جمعي اش را بيان مي كند، براي جامعه مفهوم است. او مي تواند حتا خودي تاريخي پيدا كند و مانند فردوسي زبان گوياي ملتي شود از گذشته تا به امروز كه اگر قرار باشد كسي را به نام پدر ايران نام گذاري كنيم، او فردوسي است. نام ايران با فردوسي جاودانه مي شود؛ زيرا قبل از او، ما به ندرت نام ايران را شنيده ايم. يونانيان ما را فارس بيان مي كردند؛ اما فردوسي در شاهنامه به نام ايران هويت مي بخشد و براي ما تا امروز آن را صادر مي كند و پيشينه ي زيباي آن را ترسيم مي كند.