يک روان شناس گفت: والدين بايد کودکان خود را به برنامه ريزي و مطالعه روزانه عادت دهند.

فاطمه طاهري در گفت وگو با ايسنا، اظهارکرد: والدين لازم نيست زماني كه فرزندشان در حال مطالعه است، كنار او بنشينند، اما بايد همواره خود را علاقه مند نشان داده و كارهاي او را مرور كنند.

وي بي نظمي را يكي از نشانه هاي هميشگي افرادي دانست که انگيزه و پشتكار ندارند و خاطرنشان کرد: ساختار منطقي و سازمان يافته در انجام كارها و ايجاد حس مسئوليت پذيري براي همه كودكان لازم است.

وي روش والدين در ايجاد انگيزه و پشتكار در كودكان شان را بسيار مؤثر برشمرد و گفت: كودك، وابستگي غيرطبيعي را به صورت سنتي مي آموزد، اين وابستگي در كودك به طور طبيعي رشد کرده و والدين از اين بابت خوشحال هستند، متاسفانه اغلب آنان بر اين باورند كه معلمان و گروه آموزشي مدرسه، بايد مشكلات فرزندان شان را حل كنند يا كودكان خودشان به تنهايي از عهده حل اين مسائل برآيند.

اين کارشناس ارشد روان شناسي، گفت: كودكاني که دچار وابستگي هستند، اغلب الگوي رفتاري خود را در ارتباط با بزرگسالان در سال هاي قبل از ورود به مدرسه تمرين مي كنند، به نظر مي رسد كه اين الگوها براي شان بسيار مناسب است و الگوهاي ديگر را نمي شناسند، اين كودكان اغلب با اين شيوه آموزشي از محيط خانه به كلاس درس رهنمون مي شوند، كودك اين الگوها را ادامه مي دهد تا از اعتماد به نفس خود محافظت كند.

وي دليل وابستگي بعضي کودکان را احساس ناامني، خردسالي او، عدم فعاليت يا ناتواني هاي آموزشي وي دانست و ادامه داد: دانش آموزاني كه انگيزه و پشتكار ندارند، خصوصيت وابستگي در آنها شكل مي گيرد و اغلب از اطرافيان خود بيش از حد لزوم تقاضاي كمك مي كنند.

طاهري با بيان اين که دانش آموزان وابسته، همواره اصرار دارند كه والدين شان كنار آنها بنشينند تا آنها بتوانند تكاليف منزل خود را انجام دهند، گفت: دانش آموزان بي انگيزه و كم كاري كه داراي وابستگي هستند هميشه در مورد دلايل انجام ندادن تكاليف شان با ديگران بحث مي كنند و دوست دارند معلم ها و والدين خود را در كم كاري هاي شان مقصر جلوه دهند، آن ها مي خواهند هميشه فقط تكاليفي را كه خودشان به آن علاقه مندند انجام دهند.

وي به لزوم ايجاد انگيزه در دانش آموز تاکيد کرد و افزود: هميشه تفكر مثبت و توقع به جا از دانش آموز مي تواند تأثير به سزايي در ميزان موفقيت او، چه در محيط خانه و چه در مدرسه داشته باشد، لذا اگر والدين از كودك خود توقع بالا داشته باشند، مثبت فكر كنند و همواره انتظار رفتارهاي سازنده داشته باشند، اين مسئله ملكه ذهن او مي شود، به علاوه والدين بايد در نقطه نظرات مثبت و معقول كودك شان شريك باشند.

اين روان شناس خاطرنشان کرد: سخت كار كردن يا سخت كوشي به تنهايي كافي نيست، والديني كه دائماً در حال كار هستند و از ميزان كار خود شكايت مي كنند، الگوي مناسبي براي فرزندان شان نيستند، كودكان بايد همواره از والدين خود بشنوند كه از نتيجه كارشان راضي و خشنود هستند، تقليد و پيروي از نحوه سخت كوشي متعادل در بهبود دانش آموزاني كه انگيزه تحصيل ندارند، بسيار مهم و ضروري است.