نتايج يك پژوهش مروري نشان داد: در دنياي امروز كفه فوايد گفتن حقيقت به بيمار نسبت به نگفتن آن سنگيني مي كند، اما با توجه به تفاوت هاي عمده فرهنگي كشور ما با دنيا، انجام مطالعات بيشتر و اتخاذ تصميم صحيح از سوي پزشك معالج ضروري است.

به گزارش ايسنا، گروهي از محققان مركز تحقيقات اخلاق و تاريخ پزشكي دانشگاه علوم پزشكي تهران، پژوهشي را به صورت مروري و جستجو در مقالات منتشر شده در مجلات و اينترنت با استفاده از كليدواژه هاي خبر بد، سرطان، حقيقت گويي و مهارت هاي ارتباطي در سايت هاي PMC، ISI، GOOGEL، IRANMEDEX و كتابخانه الكترونيك دانشگاه علوم پزشكي تهران طراحي و اجرا كرده اند.

بر اساس اين پژوهش، گفتن خبر بد به خود بيمار، حتي در كشورهايي كه امروزه رويه معمول چنين است، سابقه ديرينه اي ندارد. در اين مورد بين بيماران و پزشكان اختلاف نظر وجود دارد. بسياري از پزشكان تمايلي به گفتن خبر بد ندارند كه اين موضوع در اكثر موارد بر خلاف ميل بيماران است.

اختلافات فرهنگي در ديدگاه پزشكان در انتقال اخبار بد موثر است. مثلاً در كشورهاي اروپاي شمالي و ايالات متحده رويه معمول اكثر پزشكان اين است كه تشخيص را به بيمار بگويند، اما در كشورهاي اروپاي جنوبي و شرقي يا بسياري از كشورهاي آسيايي ممكن است چنين اطلاعاتي به بيماران داده نشود.

همچنين، در جامعه ايراني هم پزشكان ترجيح مي دهند تا اطلاعات مربوط به بيماران را به جاي خود بيمار به خانواده آن ها بگويند. همين اختلافات فرهنگي در ديدگاه مردم نيز تاثير مي گذارد. مثلاً اكثر مردم در كشورهاي غربي موافق گفتن اخبار بد توسط پزشكان به بيماران هستند، ولي در كشورهاي ديگر هميشه ديدگاه مردم اين نيست. اما به طور كلي امروزه، نظر غالب اين است كه بايد اخبار بد را به اطلاع خود بيمار رساند.

از جمله مزاياي اين كار، مي توان به حفظ و تقويت اعتماد بين پزشك و بيمار، جلوگيري از ضرر رسيدن به بيمار، افزايش رضايت بيماران و كاهش اقدامات قانوني عليه پزشكان اشاره كرد. اما استثنائاتي هم در گفتن خبر بد وجود دارد كه مهم ترين آن ها، ايجاد آسيب رواني جدي در بيمار است.

ميزان و محتواي اطلاعاتي كه پزشك بايد ارائه دهد، بر اساس شرايط هر بيمار متفاوت است. اما نكته مهم اين است كه دادن خبر بد، مهارت هاي ارتباطي خاصي نياز دارد كه كادر پزشكي بايد آن ها را بياموزد.

نتايج بدست آمده از اين مطالعه مروري نشان داد: امروزه رويه غالب در اكثر كشورها آشكار كردن تشخيص بيماري هاي صعب العلاج يا ناعلاج است، اما به هر حال اين موضوع به خصوص در فرهنگ هاي شرقي هنوز عموميت پيدا نكرده است.

اين محققان در نتيجه گيري مطالعه خود دريافتند: با لحاظ كردن شرايط و كسب مهارت هاي لازم براي انتقال اين اطلاعات كفه فوايد گفتن حقيقت به بيمار نسبت به نگفتن آن سنگيني مي كند.

در كشور ما ايران هم كه اختلافات فرهنگي عمده اي با بسياري از كشورها بويژه كشورهاي غربي دارد و در بسياري موارد خانواده و اطرافيان بيمار اطلاعات بيشتري نسبت به خود بيمار دارند، لازم است مطالعات بيشتري در زمينه كسب نظر بيماران و خانواده هاي آنها و نيز پزشكان انجام و قوانين جامع تري در اين زمينه وضع شود تا پزشكان بتوانند تصميمات بهتري را اتخاذ كنند.