فرزانه چندي پيش درباره ي تجديد چاپ «صد سال تنهايي» گفته بود: سرانجام آمدند با من قرارداد جديدي بستند، مديران نشر اميركبير گفتند «صد سال تنهايي» را تجديد چاپ مي كنيم و حالا ترجمه ي اين رمان با ويراستي جديد منتشر مي شود. من هم از اين كه اين كتابم تجديد چاپ مي شود، خوشحال ام و حس خوبي دارم از اين كه بالأخره بعد از سال ها، كتاب را تجديد چاپ مي كنند.
البته هرچند عموم جامعه ي فرهنگي - ادبي ايران، بهمن فرزانه را با ترجمه ي «صد سال تنهايي» مي شناسند؛ اما او نسبت به اين مسأله گله دارد و مي گويد، از من به عنوان مترجم «صد سال تنهايي» در ايران ياد مي كنند. اين انتقاد به آن ها وارد است که من بعد از «صد سال تنهايي»، کتاب هاي ديگري هم از اين نويسنده ترجمه کردم؛ مثلا «عشق در زمان وبا» را ترجمه کردم؛ اما اين برچسب مترجم «صد سال تنهايي» به من چسبيده است؛ ولي من معتقدم خوانندگان و منتقدان نبايد وسواس داشته باشند که به يک چيز بچسبند. يک نويسنده و مترجم را بايد آن طور که هست، شناخت؛ نه اين که بر اساس يک کتابش او را قضاوت کرد. يعني اين که در ايران مدام به من مي گويند مترجم «صد سال تنهايي»، اين البته خوشايند است؛ ولي من آثار ديگري هم از ماركز ترجمه کرده ام.

نظرات
هنوز نظری ثبت نشده است. اولین نفر باشید.
نظر شما