گروهي از محققان مؤسسه فناوري جورجيا در حال بررسي توليد ابزارهايي هستند که يک ميليون برابر کوچک تر از مورچه بوده و مي توانند با ايجاد ارتباط با يکديگر، نانوشبکه ها را ايجاد کنند. آنها براي اين کار از ارتباطات ميان باکتري ها الهام مي گيرند.

به گزارش ايسنا پروفسور يان آکيلديز، استاد مهندسي برق و رايانه به همراه گروه تحقيقاتي اش قصد دارند طي چهار سال، نحوه ارتباط باکتري ها با يکديگر را مطالعه کرده و امکان استفاده از آن در توليد ابزارهاي نانومقياس و نانوشبکه ها را مورد بررسي قرار دهند. اگر اين کار موفقيت آميز باشد، از نتايج آن مي توان در کاربردهاي مختلفي بهره برد.

آکيلديز مي گويد: ماشين هاي نانومقياس را مي توان به درون خون تزريق کرد تا با گردش درون بدن، باکتري ها، ويروس ها و تومورها را پيدا کنند. تمام اين بيماري ها (سرطان، آلزايمر، آسم و ...) مي توانند روزي به تاريخ بپيوندند و اين تنها يکي از کاربردهاي اين ابزارها به شمار مي رود.

او مي افزايد: بيشتر ابزارهاي نانومقياس فعلي بسيار ابتدايي هستند، اما با ايجاد ارتباط ميان اين ابزارها مي توان يک هوشمندي تجمعي در آنها ايجاد کرد اما سوال اين است که چگونه اين ابزارها بايد با يکديگر ارتباط برقرار خواهند كرد؟

آکيلديز توضيح مي دهد: ما دريافتيم که در طبيعت تمام اين نانوماشين ها وجود دارند. سلول هاي انسان و همچنين باکتري ها نمونه کاملي از اين ماشين ها به شمار مي روند. بهترين کار اين است که اين باکتري ها را مطالعه کرده و از چگونگي ارتباط آنها با يکديگر براي ايجاد ارتباط ميان نانوابزارهاي مصنوعي استفاده کنيم».

باکتري ها از سيگنال هاي شيميايي و طي فرايندي به نام حسگري حد نصاب براي ايجاد ارتباط با يکديگر بهره مي برند؛ بدين ترتيب مجموعه اي از ميکروب هاي تک سلولي مي توانند به شکل يک موجود چندسلولي عمل کنند. چند دهه پيش محققان با مطالعه نوعي باکتري دريايي دريافتند که اين موجودات با استفاده از سيگنال هاي شيميايي با يکديگر صحبت مي کنند.

کار اصلي محققان موسسه فناوري جورجيا روي آزمايش هايي براي درک بهتر عناصر ارتباطات باکتريايي متمرکز است.

مرحله بعدي استفاده از کمک متخصصان مهندسي برق و رايانه براي ترجمه اين يافته ها به مدل هاي ارتباطي ممکن براي نانوشبکه هاست.