خانه و خانواده مهمترين کانون و پناهگاه امن اعضاي آن، به ويژه فرزندان است. با اين وجود، پديده "فرار از منزل"، امروزه به عنوان يکي از "آسيبهاي اجتماعي"، سبب چالش و زيرسئوال رفتن ماهيت، دوام و بقاي كانون خانواده و نيز انواع مخاطرات و تهديدات براي عضو فراري و در عين حال باعث نگراني و دغدغه جامعه محسوب مي شود.

به گزارش ايسنا، دشوارترين دوران حيات انسان از نظر تربيتي دوره نوجواني 12 تا 18 سال است و در اين دوره فرزندان مسير زندگي خود را تعيين مي کنند که به نوعي اين دوران مرحله انتقال از دوران کودکي به جواني محسوب مي شود.

همزماني دوره نوجواني با پديده بلوغ سبب مي شود که اين دوره از زندگي انسان از اهميت و حساسيت ويژه اي برخوردار باشد و انگيزه هاي غريزي و عاطفي هر لحظه او را به سويي کشانده، تعادل رواني او را بر هم بزند و فرد را با انواع ترديدها و دودلي ها مواجه كند.

با توجه به افزايش آمارهاي فرار ازمنزل به خصوص در دختران کافي است چشم هايمان را به روي واقعيتها باز کرده و راهکاري جدي در جهت رفع اين معضل انديشيده شود.

يک کارشناس مسائل اجتماعي در گفت وگو با ايسنا اظهار كرد: فرار فرزندان از منزل به عنوان يك آسيب اجتماعي پرهزينه و قابل بررسي همواره مورد توجه صاحبنظران حوزه هاي رفتارشناسي، روانشناسي و جامعه شناسي بوده است.

دکتر ابراهيم اندرخورا، افزود: عوامل و متغيرهاي تاثيرگذار بر آسيب اجتماعي را مي توان در قالب سه سطح خانواده، فرد و دوستان تقسيم كرد، اما عوامل و متغيرهاي شخصيتي مانند ژن، خانواده، محيط تربيتي، شرايط جنسيتي و در نهايت باورها و افكار ريشه دار و شكل گرفته مباحثي هستند كه نبايد به ساد گي از كنار آن گذشت.

وي با بيان اينکه فرار فرزندان به هر دليلي از ديرباز در خانواده ها وجود داشته است، خاطرنشان کرد: تغيير گرايش، يعني افزايش فراواني تعداد دختران فراري از كانون گرم خانواده همواره هزينه و تاوان سنگين تري را به همراه داشته است، اكثر اين اتفاقات در گروه سني نوجواني و جواني شكل مي گيرد و پسران در اين گروه هاي سني از امنيت اجتماعي بيشتري برخوردارند.

اين استاد دانشگاه با اشاره به اينکه تعداد فرارها در پسران بيشتر از دختران است، به ايسنا، گفت: جامعه و خانواده به دليل شرايط جنسيتي، فرار پسران را نشانه استقلال و خودمختاري و در مقابل فرار دختران را همواره با مشكل جدي اعتقادي، اجتماعي، فرهنگي و چالش هاي اجتماعي بي شماري مرتبط دانسته اند.

اندرخورا يادآور شد: نبايد از اين واقعيت نيز چشم پوشي كرد كه دختران همواره در طول تاريخ و در همه جاي دنيا وقتي از كانون گرم خانواده فاصله گرفته اند هزينه و تاوان سنگين تري را نسبت به پسران پرداخت كرده و مورد استثمار و سوء استفاده قرار گرفته اند.

وي خاطرنشان کرد: بايد عوامل تاثيرگذار بر فرار فرزندان از منزل و تبعات قابل پيش بيني پس از فرار با دقت بيشتري مورد بررسي و تجزيه و تحليل قرار گيرد.

معاون اجتماعي سازمان بهزيستي مازندران نيز در گفت وگو با ايسنا، منطقه مازندران، با اشاره به اينکه فرار از منزل داراي علل مختلفي است، اظهار كرد: کودک آزاري از جمله علل فرار از منزل محسوب مي شود که طي آن فرزندان از لحاظ جسمي، جنسي و عاطفي مورد آزار قرار گرفته و منجر به عدم احساس امنيت در نتيجه فرار از منزل مي شود که اين معضل بيشتر مورد توجه دختران است.

فاطمه پور فاطمي با اشاره به راهکارهاي کاهش پديده فرار از منزل فرزندان گفت: وظيفه سازمان بهزيستي بررسي علت و مشکلات فرار کودکان از منزل است.

معاون اجتماعي سازمان بهزيستي مازندران ادامه داد: کودکاني که از منزل فرار مي کنند از طريق نيروي انتظامي به سازمان بهزيستي معرفي مي شوند و اگر خود فرد به اين مرکز مراجعه کند، در صورتي که مشکلات دختر يا پسر به گونه اي باشد که بتوان به آغوش خانواده برگردانده شوند با خانواده هاي آنها تماس گرفته مي شود.

پورفاطمي افزود: در صورتي که مشکلات فرزندان از سوي خانواده باشد با آنها تماس گرفته مي شود تا بتوان بين آنها تعامل ايجاد کرد و اگر شرايط رفتن به خانواده ها امکان پذير نباشد در مراکز بهزيستي سامان دهي مي شوند.

معاون اجتماعي سازمان بهزيستي مازندران اظهار كرد: پسرها در مرکز خياباني سازمان بهزيستي نگهداري مي شوند و بعد از مدتي آنها به خانواده ها برگردانده مي شوند و مشکلات آنها از نظر رواني -عاطفي که در بين خانواده ها وجود داشته، حل مي شود و در صورتي که خانواده صلاحيت نگهداري از فرد را نداشته باشد به مراکز شبانه روزي فرستاده خواهند شد.

پورفاطمي اظهار كرد: بيشترين تلاش سازمان بهزيستي بر اين است فرزنداني که از منزل فرار مي کنند را به آغوش خانواده ها برگرداند، ولي تعدادي ممکن است صلاحيت برگرداندن به منزل را نداشته باشند و در مراکز شبانه روزي بهزيستي نگهداري مي شوند.

وي عدم توجه به نيازهاي عاطفي و توجه بيش از حد به فرزندان را از دلايل فرار فرزندان از منزل دانست و افزود: فقر يکي ديگر از علل فرار فرزندان از منزل به شمار مي رود که اين امر در خانواده هايي که تعداد فرزندان زياد باشد و نيازهاي اساسي از لحاظ بهداشتي، معيشيتي و آموزشي براي فرزندان وجود نداشته باشد، مشاهده مي شود.

معاون اجتماعي سازمان بهزيستي مازندران گفت: اعتياد از جمله عواملي است که نفس آن سبب رفتار غيرمسئولانه، پرخاشگرانه و خشونت مي شود و فرد قادر به تحمل شرايط محيطي در خانواده نيست و مجبور به فرار از منزل خواهد شد.

پورفاطمي با بيان اينکه مشکلات خانوادگي والدين از علل فرار فرزندان از منزل به شمار مي رود، افزود: جدال دائم پدر و مادر با هم زمينه ساز فرار فرزندان خواهد بود، ممکن است وجود ناپدري و نامادري هم سبب شود که شرايط مناسب رشد از نظر امنيتي وجود نداشته باشد.

وي با اشاره به اينکه انتظار بيش از حد از فرزندان در خانواده يکي از علت هاي فرار از منزل محسوب مي شود، گفت:اگر خانواده اي از فرزندي بيش از حد انتظار داشته باشد و او را با ديگران مقايسه کنند و توقعات نامعقولي از فرد داشته باشند که در توان او نباشد، سبب فرار فرزند از منزل خواهد شد.

پورفاطمي با اشاره به اينکه كودكان فراري از منزل به دو دسته، كودكان خياباني و کودکان کار تقسيم مي شوند، تصريح کرد: کودکان خياباني آن دسته از کودکاني هستند که در محيط خيابان کار و زندگي مي کنند، در حالي که کودکان کار کودکاني هستند که فقط در محيط اجتماع کار مي کنند.

معاون اجتماعي سازمان بهزيستي مازندران ادامه داد: کودکان خياباني معمولا زير پوست شهر پنهان هستند و آسيبهايي که متوجه اين کودکان بوده، بسيار جدي و فراگير است.

وي با اشاره به اينکه راهکار فردي و اجتماعي از جمله راهکارهاي کاهش پديده فرار از منزل فرزندان محسوب مي شود، افزود: از نگاه علم جامعه شناسي نظام اجتماعي نامناسب موجب از هم پاشيدگي نهاد خانواده مي شود که براي تصحيح آن لازم است اصطلاحاتي در نظام مديريت، برنامه ريزي و کنترل نظارت صورت گيرد.