به پيش بيني يك شركت تحليل گر انگليسي تا اوايل سال 2012 ، سينماي ديجيتال بر فيلم هاي رولي كنوني فائق آمده و پرونده آخرين سينماهاي سلولوئيدي در سال 2015 بسته خواهند شد.

به گزارش ايسنا، در طول سالهاي متمادي، فيلم هاي سينمايي بر روي رول هاي سلولوئيد پخش و ذخيره شده و با انتشار نور از ميان فيلم ها به نمايش گذاشته مي شدند.

به گفته تحليلگران، اين فرايند تبديل، از 10 سال پيش آغاز شده كه در سال هاي 2005 و 2006 آهسته تر شد.

هر فيلم بر روي سلولوئيد، از هزينه هاي 700 تا 1000 پوندي برخوردار بوده و نمايش فيلم ها در چندين سينما، هزينه هاي گزافي براي توزيع کنندگان به همراه دارد؛ از اين رو امروزه آنها از يك هارد درايو 150 پوندي براي ارسال فيلمها به سينماهاي مختلف استفاده مي كنند.

تقاضا براي سلولوئيد در سال 2008 كه جهان از حدود چهار ميليون كيلومتر فيلم برخوردار بود، افزايش يافت. به پيش بيني تحليلگران اين رقم تا سال 2012 به 1.2 ميليون كيلومتر رسيده و در سال 2015 ديگر به لحاظ تجاري از نگاتيو استفاده نخواهند شد.

سلولوئيد از سلولز و كافور الكلي به دست مي آيد كه توسط «جان ويلي هيات»، در سال 1868 به عنوان جايگزيني براي عاج در توپهاي بيليارد ساخته شد.

«هيات» ابتدا پس از اين كه كشف كرد ماده كلوديون مي تواند به شكل يك غشاي سخت و قابل انعطاف درآيد، تلاش كرد تا از آن براي هدف خود استفاده كند؛ اما اين ماده از سختي لازم براي توپ هاي بيليارد برخوردار نبوده، از اين رو به آن كافور اضافه شد.

در سال 1990 از سلولوئيد به عنوان پايه فيلم براي عكاسي ثابت و تصاوير متحرك استفاده مي شد.

تبديل سينماها به حالت ديجيتال به معني محو شدن فناوري سلولوئيد نبوده و كارگردانان هنوز مي توانند از اين شيوه استفاده كنند؛ اما اين فيلمها به صورت ديجيتالي به نمايش درخواهند آمد.

اين در حاليست كه بسياري از كارگردانان از جمله استفن اسپيلبرگ، هنوز از اين فناوري پشتيباني كرده و از پيوندهاي احساسي آن سخن گفته اند.