همشهری آنلاين: فناوری و امکانات جدید تغییرات زیادی در زندگی ما آدم‏ ها به وجود می‏ آورند که در ابتدا برایمان خیلی عجیب و جالب هستند، اما بعد از مدتی آن قدر به آنها عادت می‏ کنیم که نسبت به روش کار و عجیب بودنشان بی‏ تفاوت می‏ شویم.

مثلاً همین تلویزیون، یا امکانی مثل ای میل زدن؛ آن قدر به بودنش عادت کرده ‏ایم که دیگر به این که چه طور این اتفاق می ‏افتد فکر نمی‏ کنیم.

اما بیایید برای چند لحظه روند ارسال و دریافت نامه‏ های الکترونیکی را مرور کنیم. این نامه ‏ها کجا هستند؟ چه طور جابه جا می‏شوند؟ اصلاً چگونه اطلاعات داخل آنها را می‏ بینیم؟ این داده‏ ها در فضایی که همه چیز مجازی است، کجا ذخیره می ‏شوند؟

از اولین ای میل یا نامه الکترونیکی ‏ای که بشر فرستاد، بیش از 40 سال می‏ گذرد. در این مدت آن قدر وب ‏سایت‏ های ارائه دهنده ای میل و امکاناتشان پیشرفته شده‏ اند که اصلاً با روز اول قابل مقایسه نیستند.

هر یک از ما که از یکی از این سایت‏ ها استفاده می‏ کنیم یا در اصطلاح ای میل داریم، به یکی از سِروِرهای بی شمار آن متصل هستیم. به عبارتی ما در یکی از سرورهای مربوط به آن سایت مثلاً «یاهو» فضایی داریم که تا پُر شدنش می ‏توانیم از آن استفاده کنیم. چیزی مثل همین «هارد»های خانگی که اگر آنها را با حجم زیادی عکس، موسیقی و... پر کنیم، بعد از مدتی دیگر نمی‏ شود در آن اطلاعاتی ذخیره کرد. حافظه هر یک از این سرورها میلیاردها گیگابایت است که درصد خیلی کمی از آن (2 گیگابایت برای «جی میل») به صورت مجانی در اختیار ماست.

وقتی دوستی برای شما ای میل می ‏فرستد، اطلاعاتش مثل متن یا عکس، روی حافظه سرور خودش (در بخش sent یا ارسال شده‏ها) ذخیره می‏شود. به همین ترتیب همان اطلاعات در سرور دیگری و در بخش صندوق (inbox) -که مربوط به شماست و فقط شما می‏توانید به آن دسترسی داشته باشید- ذخیره می‏شود. این اتفاق در کمتر از یک ثانیه اتفاق می‏افتد.

بعد هر وقت که شما وارد ای میلتان شوید، سرور بلافاصله به شما نشان می‏دهد که نامه جدیدی دارید و شما با کلیک کردن روی inbox خود، ای میل جدید را می‏بینید. ساز و کار ذخیره شدن اطلاعات روی این سرورها بسیار پیچیده است؛ چرا که از کدها و الگوریتم های بسیار پیچیده برای انتقال، نگهداری و امنیت این اطلاعات استفاده می‏ شود.

جالب است بدانید سایت «گوگل» که خدمات بی‏شماری از جمله جست وجو و ای میل را به کاربران خود ارائه می‏دهد، بیش از 900 هزار سرور دارد که تمام این سرورها در 24 ساعت شبانه ‏روز روشن هستند و میلیاردها گیگابایت اطلاعات را ذخیره و جابه جا می‏ کنند. جالب‏تر این که این تعداد سرور یک دهم درصد از برق کره زمین را مصرف می‏کنند.

حالا بگویید ببینم تا به حال فکر کرده‏ اید وقتی با دوستتان چت می‏ کنید، اطلاعات چه طور جابه‏ جا می‏ شوند؟

برای گفتن یک کلمه «سلام» اطلاعات هزاران کیلومتر را می پیمایند تا به سروری در آن طرف دنیا برسند و بعد دوباره همین مسیر را طی می‏ کنند تا به خانه دوستتان -که شاید همسایه‏ تان باشد- برگردند. حالا حتماً به نظرتان عجیب و پیچیده می‏ آید، نه؟