رسایی می‌گوید حکم صادرشده با رویه معمول همخوانی ندارد و برای اثبات حرفش سراغ پرونده‌هایی می‌رود که خودش علیه دیگران مطرح کرده است.

از یک طرف می‌گوید من چه کاره‌ام که به قوه قضائیه فشار بیاورم و از طرف دیگر همان حکم را سیاسی و غیرحقوقی می‌نامد.

مدعی می‌شود که در موضوعاتی مانند اجرا نشدن قانون حجاب و عفاف، تعطیلی مجلس و حتی مذاکرات، میان سران قوا نوعی توافق و هماهنگی وجود داشته است.

او حتی پای ماجرای عذرخواهی، هفته‌نامه ۹ دی، مشاوران رسانه‌ای و پرونده‌های دیگر را هم وسط می‌کشد.

رسایی همچنین از برخورد با صاحبان قدرت، مفسدان اقتصادی، مدیران و فرزندان دارای تابعیت کشورهای دیگر سخن می‌گوید.

نماینده‌ای که می‌گوید حکم را قبول دارد، اما آن را سیاسی می‌داند.

می‌گوید قصد فشار ندارد، اما از بی‌عدالتی در حق خود می‌گوید و از عذرخواهی هم گلایه دارد.

این تناقض‌ها همان جایی است که یک محکومیت قضایی، آرام‌آرام به صحنه‌ای برای مظلوم‌نمایی سیاسی تبدیل می‌شود.