مسئول این اسباب بازی ها می گوید:
«برای همین یک تکه جا 20 میلیون تومان اجاره داده ام. انتظار نداشته باشید
که ضرر کنم! از صبح تا شب باید اینجا بمانم تا بتوانم اول اجارة محل را
بپردازم و بعد اگر خدا خواست، یک لقمه نانی هم به خانه ببرم.»

به
سراغ مسئول پارکینگ می روم تا داستان او را از این اجاره های نجومی بشنوم.
او هم دل پردردی دارد و می گوید: «پارکینگ را برای همین ایام حج 200 میلیون
تومان اجاره کرده ام که 100 میلیون تومان آن را پیش داده ام و باید تا یک
ماه دیگر 100 میلیون تومان دیگر بپردازم. اگر هم اجاره پارکینگ را زیاد
می گیرم به سبب آن است که باید این اجاره را دربیاورم. به هر حال با
فرودگاه توافق کرده ام و باید آن را بپردازم.»

سرم گیج می رود،
معنای این توافق فرودگاه برای سرکیسه کردن مردم را نمی فهمم؟! به راستی
برای بدرقه فردی که به خانه خدا می رود، چقدر باید هزینه اضاقی بدهیم؟ چرا
باید برخی مسئولان برای هر چیزی کیسه بدوزند؟ کاش حداقل کمی اندازه این
کیسه ها را منصفانه تر در نظر بگیرند، تا کسی که راهی معنوی ترین سفر
زندگی اش است، هزینه کمتری را متحمل شود.