سر به زير راه مي رود در خيابان،  نگاهش به قدم هاي عابران است، خودش مي گويد جوان تر كه بوده در كوچه و خيابان هاي شلوغ، طرح هايي را پيدا مي كرده و سريع آنها را روي كاغذ مي كشيد. روزهاي جواني اش كه "هزاردستان" را ديده، كفشي پاي يكي از بازيگران بوده كه استاد احمد از آن كفش خوشش آمده. سريال كه تمام مي شود، طرح را روي كاغذ مي كشد و فرداي همان روز هم آن طرح را مي دوزد.

به گزارش ايسنا، گوشه اي از بازار قديمي "يوسفي"، كنار خانه هاي آجري اهواز قديم، استاد "احمد ركابي" سال هاست كنج مغازه كوچكي نشسته و كفش مي دوزد؛ آن هم با چرم اصل. كارش را دوست دارد و همين عشق به كار، استاد احمد را60 سال پشت ميز كارش نشانده است. پنج ساله كه بوده، در يك كفاشي شاگردي مي كرده و مي گويد: "به سن سربازي كه رسيدم، استاد شده بودم و به تنهايي يك جفت كفش را مي دوختم."

استاد احمد حكايت كفش ها را برايمان مي گويد؛ جفت هايي كه هيچ گاه همديگر را تنها نمي گذارند و گاهي هم حتي با آدم حرف مي زنند. مي گويد: چرم گاو بهترين نوع چرم براي كفش است. جنس نرمي دارد و اگر به موقع واكس بخورد، مدت ها كار مي كند."

از پشت ميز كارش بلند مي شود و يك ورقه چرم گاو را بيرون مي كشد. انگار پوست حيوان بيچاره را يك جا كنده باشند، هنوز فرم كلي بدن گاو را دارد. استاد مي گويد: "اين چرم اصل است؛ نرم و با دوام." بعد هم دوباره مي رود زير ميز و پوست مار زنگي را بيرون مي آورد. مي گويد كه پوست مار هم براي ساخت كيف و كفش مناسب است.

چرم گاو را پهن مي كند روي ميز و الگو را مي گذارد روي آن. با تيغ چرم را برش مي دهد و تكه هاي بريده شده را مي گذارد زير چرخ و آنها را به هم مي دوزد. كفش مردانه مشكي رنگ، كم كم نمايان مي شود. تكه ها را كه به هم دوخت، آنها را مي اندازد دور قالب شماره 46 و كفي كفش را كه آن هم نوعي چرم صورتي رنگ است، به زير آن نصب مي كند. هفته اي 20 جفت كفش، شايد هم بيشتر مي دوزد و مي دهد دست مشتري. خودش مي گويد "كفش در مغازه من نمي ماند."

تعريف مي كند كه از جواني تا حالا كفش هايش را خودش دوخته و حتي براي همسرش هم كفش مي دوزد. دختر و پسرش هم كه حالا ازدواج كرده اند، گاهي براي خودشان يا بچه هايشان سفارش مي دهند.

استاد احمد همين كه لبه هاي كفي كفش را با دستگاه سمباده صاف مي كند، نگاهي به كفش هاي ما مي اندازد و مي گويد: "چرم اصل نيست؛ ضايعاتي است. اين روزها با مواد ضايعاتي كفش درست مي كنند و به اسم چرم مي دهند دست مشتري!"

كفاشي استاد احمد ركابي مشتري هاي خاص دارد. بعضي ها سايز پايشان بزرگ است و مي آيند اين جا و استاد هم اندازه پاي شان را مي گيرد و برايشان كفش مي دوزد. بعضي ها هم دنبال مدل هاي قديمي هستند و از كفش مد روز خوششان نمي آيد. بعضي ها هم چرم اصل مي خواهند و حاضرند بابت آن پول خوبي هم بدهند. خودش مي گويد: "بيشتر مشتري هايم پاهاي بزرگي دارند؛ بعضي از آنها هم عرض پاي شان زياد است." بعد كفشي را نشانمان مي دهد كه طول و عرض زيادي دارد و مي گويد كه صاحب اين كفش، مدت هاست مشتري اين كفاشي است.

كفاش قصه ما مي گويد: "پابرهنه ها ريگي به كفش ندارند"؛ تا حالا پايش را توي كفش هيچ كس نكرده، ولي مي گويد بارها افرادي پاي شان را توي كفش من كرده اند؛ بعد هم مي خندد و مي گويد: "سعي مي كنم كفش هايم را طوري بدوزم كه پاي كسي در آن جا نشود."

از كفش هاي چيني هم دل خوشي ندارد. سري تكان مي دهد و با ناراحتي مي گويد: "نه جنس خوبي دارند، نه قالب شان با پاي ما ايراني ها سازگار است؛ فقط ارزانند. اين روزها هم خيلي ها مي خرند و خدا به خير كند!" كفشي را نشانمان مي دهد كه مدلي قديمي و آشنا دارد. مي گويد: "اسم اين كفش "هشت ترك انگليسي" است؛ 40 سال پيش كه آن را مي دوختم مشتري داشت، هنوز هم مشتري دارد."

استاد يكي از كفش ها را مي گذارد روي ميز و اشاره مي كند كه حاضر شده است. بعد هم دستي به بازوهاي لاغرش مي كشد و مي گويد: "كار ما هم سخت است. بعضي شب ها از درد دست خواب ندارم."

دختر استاد احمد وارد كفاشي مي شود. يك جفت كفش صورتي كوچك مي گذارد روي ميز و استاد هم با خنده مي گويد: "باز هم "نگين" كفش هايش را پاره كرد؟"

كفش هاي صورتي و كوچك "نگين" ميان كفش هاي مشكي و قهوه اي پدربزرگ جا مي گيرد و استاد مي گويد: "وقتي كفش نوه ام اين جاست، سكوت كفش ها مي شكند."