هرگاه از نقش خبرنگاران در جامعه صحبت می شود، بی اختیار واقعه «واترگیت» که در آن، دو روزنامه نگار توانستند با افشای حقیقت منجر به استعفای ریچارد نیکسون، رییس جمهور وقت آمریکا شوند به یاد می آید. این یعنی آنکه خبرنگار و رسانه از جایگاه بسیار ویژه ای در جامعه برخوردار است که می تواند با صراحت خود برای سوق یک ملت به سوی رستگاری، دگرگونی بزرگی ایجاد کند.

اما آیا به راستی و به درستی قدر و منزلت این جایگاه درک شده است؟ امسال نیز روز خبرنگار با تمام حاشیه هایش گذشت و بار دیگر از سوی متولیان امر برای ارایه تسهیلات و ساماندهی بیشتر شغل شریف خبرنگاری قول مساعد داده شد. اما امید است که این وعده وعیدها دوباره تا 17 مرداد ماه سال آینده به دست فراموشی سپرده نشود و هرچه سریع تر نظاره گر این نظر در عمل باشیم. اگرچه از سال گذشته خبرنگاران با دریافت هدیه روز خبرنگار و پس از آن راه اندازی سیستم جامع مستندسازی سوابق و آثار،به جامه عمل پوشیدن بر نظریه های مسوولان خوشبین شدند ولی هنوز برای آنکه خبرنگار دغدغه امرار معاش نداشته باشد و به همراه رضایت شغلی در محیط کار خود احساس امنیت کند، فاصله بسیار است.

خبرنگاری که او را خبیر می خوانند و همه به نقش کلیدی او در حیات یک کشور اذعان دارند باید امنیت شغلی داشته باشد. باید از لحاظ مالی تامین شود تا هر روز به جای کوچ از یک رسانه به رسانه ای دیگر به ذهن کنجکاو و پویایش اجازه رشد و بالندگی دهد. خبرنگاری که جامعه از او توقع دارد تا تهذیب رسانه ای را در قلم و اندیشه خود به کار برد و رسالت مطبوعاتی خود را کامل به انجام رساند باید فکرش خالی از تشویش و روحش به دور از نگرانی گذران زندگی باشد.

البته منظورسخن این نیست که امروز چون خبرنگاران از معضل های فراوانی در کار خود رنج می برند و آن طور که باید مورد حمایت قرار نگرفته اند پس تهذیب رسانه ای و اخلاق حرفه ای در میان اصحاب رسانه وجود ندارد. نه، منظور این است که حمایت از خبرنگاران و توجه به نیازهایشان، ابتدایی ترین کاری است که باید خیلی پیش از اینها به سرانجام می رسید تا اکنون در حاکمیت اخلاق بررسانه ها و انجام رسالت مطبوعاتی نقطه ای ایده آل را تجربه می کردیم. دستیابی به نقطه ایده آل مزبور در امر خطیر اطلاع رسانی و نشر اخبار به چند پیش شرط نیاز دارد. نخست، همان طور که به آن اشاره شد اهمیت به پیشه و حرفه خبرنگاری و رفع خواسته های خبرنگاران تا آنجا که هم وغمشان به جای مشکل نان و آب و مسکن، نلغزیدن قلمی به اشتباه و رعایت صداقت در کلام و نوشتار باشد.

دوم، پیش بینی بودجه ای مشخص برای فعالیت تمام وسایل ارتباط جمعی- شنیداری، دیداری و مکتوب- که می تواند به صورت ارایه وام یا یارانه امتیاز نشر و پخش باشد تا از رسانه تجارت زده که آفتی برای تحقق اهداف متعالی رسانه ای است، جلوگیری شود. سوم، تعلیم روش و منش مطبوعاتی به همراه آموزش فنی افراد برای تولید نقد بی طرفانه و تحلیل صحیح اخبار به منظور پیشگیری از تشکیل ساختار مطلق سیاست زده رسانه که این موضوع نیز با یکسونگری در قالب افکاری انحصاری نمی گذارد تا حق مطلب ادا شود و چهارم، ترویج روحیه برادری و برابری در میان تمام رسانه ها در کنار رقابتی سالم با هدف آگاه سازی افکار عمومی و اطلاع رسانی بدون تحریف رویداد است.

البته با تمام این تفاسیر ذکر این نکته ضروری است که به طور کلی از آن روزی که فرد پا در دنیای بزرگ خبر و رسانه می گذارد باید با توجه به سوگند یاد شده اش و مسوولیتی که در قبال مردم و جامعه دارد، رعایت اصول اخلاق حرفه ا ی در روزنامه نگاری و تهذیب عمل در شغل خبرنگاری با صداقت و عدالت قلمش گره خورده باشد. همان قلمی که خداوند به دلیل اهمیتش، سوره ای با این نام بر آخرین پیغمبرش نازل کرد و در آن به قلم و آنچه نویسند قسم خورد. پس دقت کنیم که قلم را حرمتی بر تن و نویسنده را رسالتی واجب و مقدس برعهده است.