پول نیوز - بدون شک کمک های غذایی برای نجات مردم از گرسنگی بسیار با اهمیت بوده اما نمی توانند به عنوان نوشدارویی برای مبارزه با گرسنگی در سطح جهانی مورد استفاده قرار بگیرند.   به گزارش گروه بین الملل پول نیوز، خشکسالی های گسترده ای که طی دو سال گذشته سراسر شاخ آفریقا را فرا گرفته بود، در حال حاضر روی تاریک و سیاه خود را به جهانیان نشان می دهد.   بر اساس گزارش اخیر سازمان ملل، با توجه به فقر گسترده، بی آبی، خشکسالی و جنگ های داخلی 10 میلیون نفر از شهروندان این منطقه در معرض سوء تغذیه و گرسنگی شدید قرار گرفته اند.   از این رو بدون ارسال کمک های غذایی کافی و مناسب از سوی کشورهای دیگر جهان، جان هزاران نفر در معرض تهدید قرار گرفته است. اما تاکنون سایر کشورهای جهان چه اقدام هایی را در این زمینه انجام داده اند؟   وزرای کشاورزی گروه 20 طی دیداری که در ماه ژوئن و در پاریس برگزار شد وعده هایی را در زمینه سرمایه گذاری های بیشتر برای گسترش کشاورزی، مبارزه با احتکار کالا و افزایش قیمت مواد غذایی مطرح ساختند.   اما بدون شک و در حال حاضر این اقدام ها نمی تواند کمکی به صدها هزار سومالیایی که با زمین های کاملا خشک مواجه بوده و برای یافتن سرپناه و وعده ای غذا در اردوگاه های مختلف آواره هستند، کمکی کند.   علاوه بر این وعده های داده شده از امکان اجرایی شدن در آینده نزدیک برخوردار نبوده و از این رو به سرعت نمی تواند نتیجه ای را برای مردم آفریقا به همراه داشته باشد.   مسلما در آینده نیز پیشنهادها، بحث های مختلف و تحلیل های بیشتری در این زمینه ارائه خواهند شد اما در واقع هیچ کدام از آنها هرگز به مرحله اجرا در نخواهند آمد.   از سوی دیگر وزرای کشاورزی گروه 20 در جلسه پاریس اعلام کردند که از طرح های جدید و ابتکاری برای افزایش کیفیت ارسال مواد غذایی به کشورهای نیازمند حمایت خواهند کرد.   اما همانطور که اشاره شد تا به امروز نتیجه خاصی از این مذاکرات و برنامه های ارائه شده به دست نیامده است.   این در حالی است که گرسنگی و فقر مفرط شاخ آفریقا را در بر گرفته است. به اعتقاد کارشناسان جامعه جهانی باید هرچه سریعتر به یک توافق کلی در زمینه تعیین میزان کمک های غذایی به کشورهای آسیب دیده دست یابد.   این توافق و اقدام می تواند واکنش های بشر دوستانه بیشتری را در سطح جهانی به همراه داشته و تامین مواد غذایی لازم برای یکی از بدترین قحطی های تاریخ جهان را نیز تا حدود زیادی تضمین کند.   البته برخی قوانین و قراردادها از قبیل کنوانسیون کمک های غذایی که در سال 1960 به تصویب رسیده می توانند در این زمینه مورد استفاده قرار بگیرند اما با توجه به قدیمی بودن و متفاوت بودن شرایط موجود در آنها با واقعیت های امروز جهان از کاربرد چندانی برخوردار نیستند.   البته به اعتقاد کارشناسان اصلاح و بهبود معایب موجود در این کنوانسیون برای آمریکا و اتحادیه اروپا که از اعضای اصلی در تصویب آن به شمار می روند، کار چندان سختی نمی تواند باشد.   مسلما کنوانسیون و قوانین اصلاح شده جدید باید انگیزه های لازم برای اجرای برنامه های مختلف در این زمینه را افزایش داده و کمک های غذایی بیشتری را برای کشورهای نیازمند فراهم آورد.   همچنین طرح های منسجم و بلند مدت در راستای آمادگی این کشورها برای مقابله با بحران و بازسازی هرچه بهتر شرایط مرتبط با کشاورزی و دامپروری نیز باید در دستور کار آن قرار بگیرد.   این یکی از گام های ضروری در راستای کاهش نیاز کشورهای مذکور به کمک های غذایی در آینده است.   بدون شک کمک های غذایی برای نجات مردم از گرسنگی بسیار با اهمیت بوده اما نمی توانند به عنوان نوشدارویی برای مبارزه با گرسنگی در سطح جهانی مورد استفاده قرار بگیرند.   از سوی دیگر انجام دائمی این قبیل کمک ها می تواند بازارهای داخلی و کشاورزی کشورهای مختلف را نیز با آسیب مواجه کند.   از این رو برنامه های جدید برای مقابله با شرایط این چنینی باید بر آموزش و توسعه بیشتر بخشهای مختلف جامعه و آمادگی کامل آنها برای مقابله با بحران استوار باشد.   برای موفقیت در این مسیر نیز اتحادیه اروپا و آمریکا که از اصلی ترین اهدا کنندگان کمک های غذایی جهان به شمار می روند باید مسیر فعالیت های خود و اهدافشان را در یک جهت مشخص تعیین کنند.   مذاکره کنندگان اروپایی و آمریکایی طی چند ماه آینده دیدارهای مهمی را در رابطه با این مسائل برگزار خواهند کرد.   از این رو باید امیدوار بود که آنها خیلی زود به راه حلی عملی برای بحران گرسنگی در سطح جهان دست یافته و پیشنهاد های موثرتری را در این زمینه ارائه کنند.