اما نکته اینجاست که تمام این امور نشان از برگزاری چنین همایش یا همایش هایی بدون محتوای علمی و اهداف مشخصی دارد و...

سرویس فرهنگی ـ نهمین اجلاس هفته جهانی مساجد، در حالی دیروز دومین و آخرین روز برگزاری خود را در ظهر ـ بر خلاف برنامه اعلام شده ـ به پایان برد که بی نظمی های گسترده و عدم برنامه ریزی، حتی کارکردهای پیش بینی شده این همایش را تحت الشعاع قرار داد و...!

به گزارش «تابناک»، برگزار کنندگان این همایش با آنکه نهمین تجربه خود را پشت سر می گذاردند و به نظر می رسید که باید دارای تجربه کافی در برگزاری چنین اجلاسیه هایی باشند، اما در فراهم آوردن حداقل امکانات لازم برای پوشش رسانه ای آن، ناتوان نشان دادند و ده ها خبرنگار، اخبار یک همایش بین المللی را تنها با یک دستگاه فکس به مراکز خبری مخابره کردند!

علاوه بر این، مشخص نبودن برنامه های در نظر گرفته شده در روز برگزاری همایش و عدم پاسخگویی و حتی عدم اطلاع مسئولین برگزاری از تغییرات و حتی لغو سخنرانی آیت الله مهدوی کنی و جایگزینی سخنرانی رییس جمهور، نشان از بی برنامگی در سیر برگزاری این همایش داشت.

بنابر این گزارش، این بی برنامگی ها هنگامی کامل شد که مراسم اختتامیه این همایش که قرار بود بعد از ظهر روز دوم برگزار شود، به علت بسیاری از مسایل ـ از جمله عدم برگزاری کمیسیون های تخصصی طبق برنامه و حتی لغو کمیسیون ها در روز دوم ـ به قبل از ظهر منتقل شد، و با پیگیری های خبرنگاران، معلوم شد این همایش بین المللی هفته جهانی مساجد ظهر روز دوم تمام می شود!

هرچند شاید بتوان از کنار همه این کمبودها و بی نظمی ها که اصلا در شأن همایشی بین المللی آن هم با محوریت مسجد نبود، گذشت ـ چه، گذشتن از این مسایل هم، خصیصه منحصر به فرد و تجربه مکرر ماست ـ اما نکته اینجاست که تمام این امور نشان از برگزاری چنین همایش یا همایش هایی بدون محتوای علمی و اهداف مشخصی دارد و گویی تنها بیلان های آماری آن و یا درآمدهای جانبی و اصلی آن، مد نظر است.

در همین باره نکته ای می تواند شاهد بر این مدعا باشد:

در بخش دوم اولین روز برگزاری همایش که پس از نماز ظهر و عصر، با پی گیری دو کمیسیون تخصصی قرار بود پی گرفته شود، از آن جمعیت چندصد نفری افتتاحیه، تنها 20 نفر در دو کمیسیون حضور یافتند که برگزار کنندگان مجبور شدند هر دو کمیسیون را با یکدیگر تلفیق کنند.

وصف چگونگی تشکیل این دو کمیسیون تلفیق شده که دو ساعت هم زودتر از موعد مقرر برگزار
 شد، از شواهد حال مشخص است که البته با این وصف، برگزار نشدن حتی یک کمیسیون در روز دوم، دیگر تعجب انگیز نبود!

بر این اساس، تنها چیزی که شاید در این لحظه هر کسی را به فکر وا خواهد داشت، این نکته است که آن همه هزینه برای برگزاری چنین همایشی بین المللی که از پول بیت المال صرف و هزینه می شود، به راستی چه دستاوردی برای مردم ایران یا حتی گرامیداشت شأن و جایگاه مسجد خواهد داشت؟

به راستی کدام سازمان و ارگان خصوصی از بودجه شخصی خود حاضر خواهد بود که چنین همایش هایی را در کشور برگزار کند؟

مسئولین چنین همایش هایی مگر در آمارهای پایان کار، به ده ها هدف حاصل شده از همایش اشاره نمی کنند و آن را ارج نمی نهند، پس چرا هیچ ارگان خصوصی حاضر نیست این همایش ها را بر عهده بگیرد و همواره این پول بیت المال است که مثل علف خرس هزینه می شود؟!

به که بگوییم و چه بگوییم که از این نقدها و توصیه ها زیاد گفته شده و نوشته شده است، اما این حکایت همچنان باقی است.

شاید تنها چیزی که در نهایت بتوانیم با خودمان بگوییم این است که شاید بالاخره این «مسجد» هم برای خیلی ها «نان» دارد اگر برای فرهنگ ایرانی ـ اسلامی این مردم آب ندارد!