برگزاری نخستین نمایشگاه تخصصی و کشوری هوشمندسازی مدارس در تهران، منجر شد تا درباره موضوع این نمایشگاه و فردای نظام آموزشی کشور که به راستی پایه گذار تعلیم و تربیت افراد جامعه است، بیشتر تامل شود.

نمایشگاهی که پس از تغییر جنجالی دو مدیر اجرایی آن و نقل مکان از محل برگزاری نمایشگاه های بین المللی به سالن حجاب، با یک روز تاخیر، در مرکز آفرینش های هنری کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان افتتاح شد و به جد باید گفت با توجه به اینکه بیش از نیمی از غرفه های نمایشگاه مزبور به شرکت های خصوصی تعلق داشت، اگر فعالیت و مساعدت بخش خصوصی در تامین زیرساخت های لازم نبود، سال بعد هم چنین نمایشگاهی برپا نمی شد تا حرفی برای گفتن داشته باشد.

بدون شک برای ترقی و جلوگیری از عقب ماندگی در هزاره سوم، باید همراه با علم روز دنیا پیش رفت. هوشمند سازی مدارس نیز راهی برای ارتقای سطح کمی و کیفی یادگیری و یاددهی به همراه صحت و سرعت مبتنی بر فناوری رایانه و شبکه است که در نهایت پیشرفت نظام آموزشی کشور را در بر خواهد داشت. حدود هشت سال از  ارایه طرح هوشمندسازی مدارس در ایران می گذرد- همان طرحی که با الگوبرداری از مدارس هوشمند مالزی مطرح شد- ولی هنوز با وجود تاکید وزیر آموزش و پرورش کشور بر توسعه مدارس هوشمند، برنامه ای مدون، استاندارد و یکپارچه در این زمینه وجود ندارد.

آنچه پیداست تا حدود سه سال پیش یعنی حدود پنج سال پس از مطرح شدن بحث هوشمندسازی مدارس در ایران، هیچ اقدام جدی برای این طرح انجام نشده بود تا اینکه اداره کل آموزش و پرورش تهران به عنوان متولی ایجاد و توسعه مدارس هوشمند کشور،پس از تحقیق و مطالعه، نقشه راه مدارس هوشمند ایران را طراحی کرد اما میان طرح جامع و اجرای کامل،فاصله ای بس طولانی است. به طوری که تازه در نخستین نیمه از نخستین ماه تابستان سال جاری، شاهد افتتاح نخستین نمایشگاه تخصصی و کشوری هوشمندسازی مدارس بودیم.

اگر مروری بر تاریخچه هوشمند سازی مدارس در ایران داشته باشیم، دیده می شود که طی سال های گذشته بسیاری از مدارس اعلام کردند هوشمند شده اند! اما به طور واقعی، طبق استاندارد جهانی تعریف یک مدرسه هوشمند چیست؟ آیا اگر مدرسه ای دارای دوربین مداربسته، رایـانه، پـایگاه اطلاع رسانی و چند نرم افزار آموزشی باشد، هوشمند است؟ یا نه به ابزار و لوازم نرم افزاری و سخت افزاری دیگر به همراه یک سامانه مدیریتی همه جانبه نیاز دارد تا مدرسه ای باهوش به حساب آید.

شاید متولیان بخش آموزش کشور تاکنون به تعریف کامل و جامعی از هوشمندسازی مدارس در ایران نرسیده ا ند تا با ابلاغ آن به اداره های کل آموزش و پرورش استان ها، مدیران مدارس را از ابهام، سردرگمی و برداشت های ذهنی متفاوت درباره مدرسه هوشمند، نجات دهند!. شاید هم تعریفی مشخص کرده اند ولی کمبود بودجه و اعتبار،سرعت عمل برای دستیابی به نتیجه نهایی را از آنان گرفته است!. و شاید هم  فرهنگ سازی و بستر سازی کافی در این باره انجام نشده است!. البته اسناد و اعداد، صادقانه نشان می دهد که هر سال بودجه متعلق به وزارت آموزش و پرورش مقدار کمی نیست. پس این مدرسه است که تعریف صحیح و یکسانی از هوشمندسازی ندارد تا در قالب آن، بستر مورد نیازش فراهم و فرهنگ استفاده از آن ترویج داده شود.

در هر صورت این موضوع قابل قبول نیست که پس از گذشت هشت سال، سامانه آموزشی طرح مدارس هوشمند کشور در بخش زیرساخت، تولید محتوا و نیروی انسانی به طور کامل آماده نشده باشد تا از مقطع نظری به مرحله عملی تبدیل شود. باید قبول کرد که در دنیای امروز، یعنی عصر تکنولوژی و فناوری اطلاعات، زمان، گوهر گرانبهایی است. پس برای پیشرفت کشور و دستیابی به سند چشم انداز 20 ساله ایران در افق 1404 هجری شمسی، گوهر زمان را نباید از دست داد.