آوار قیمت اجاره مسکن بر سر مستاجران

بالاخره صاحب خانه پس از چندبار گفتگوی تلفنی و پیغام و پسغام پیامکی و واتساپی، پیشنهاد نهایی اش را داد و بنا را بر این گذاشت که ما هم نظر نهایی مان را به او اعلام کنیم که آیا می خواهیم بمانیم یا خانه را تخلیه و به جای دیگری اسباب کشی می کنیم. مبلغ خیلی سنگین بود و پرداخت آن در توان مان نبود. مهلت زیادی هم نداشتیم، پس شروع کردیم به بنگاه ها را گشتن، اما وضعیت فاجعه بارتر و تلخ تر از چیزی بود که انتظارش را داشتیم؛ با پول پیش و مبلغ اجاره ای که در حال حاضر داشتیم پرداخت می کردیم، فقط می توانستیم خانه ای را با نصف متراژ خانه فعلی اجاره کنیم؛ یعنی سی چهل متر، آن هم بدون پارکینگ و آسانسور، پس، خسته و درمانده به خانه برگشتیم.

هر سال بدتر از پارسال

هر سال همین آش است و همین کاسه و سال به سال بدتر از پارسال! حضرات مسؤل خودشان گفته اند تا ۷۰ درصد هزینه خانوار را مسکن به خود اختصاص می دهد، اما با آنچه که امسال می بینیم، این میزان برای امثال نگارنده به بالای صد در صد هم می رسد، و این یعنی به حاشیه شهر ها بیشتر پناه بردن و دربدری و آوارگی بیشتر و هزار و یک بدبختی دیگر. مَخلص کلام اینکه مردم و بیشتر از همه مستاجر ها در برابر گرانی های لحظه ای و دم افزون زندگی به حال خودشان رها شده اند و هیچ کسی هم نیست که به فریادشان برسد و به آن ها پناه بدهد و فقط باید از این وضعیت به خدا پناه برد که موجر اصلی اوست و مردم همه مستاجر او و همین است که در دعا ها آمده یا جارالمستجیرین. البته خداوند متعال هم العیاذ بالله دارند یک مقدار دیر و با تاخیر به این قضیه ورود می کنند و کاسه صبر مستاجر ها خیلی وقت است که سرآمده است.
هر وزیر و مسؤل و مدیری هم که می آید، در قبال وعده ها و قول های بی سرانجام مسوولان قبلی هیچ تعهدی در خودش احساس نمی کند و خودش هم یک سری قول و وعده جدید می دهد تا نوبت به وزیر و مسوول بعدی برسد؛ نه بازخواستی، نه پرس و جویی، نه تنبیهی و نه توبیخی!

بیشتر بخوانید:

کارآفرینی سپر بلای خانمانسوز فقر

مسؤلان اجاره نشین شوند

اگر این امکان وجود داشت که مسولان برای مدتی مجبور به اجاره نشینی شوند، آن وقت شاید اوضاع و احوال اجاره نشینی و مسکن این نبود که می بینیم. به تازگی یکی از همکاران روزنامه نگار از قول یک نفر از مدیران ایران خودرو گفته است: «غروی مدیر عامل اسبق ایران خودرو برای رفع مشکلات سمند دستور داده بود همه مدیران این شرکت فقط با سمند تردد کنند که ظرف چند ماه مشکلات سمند حل شد. این روزنامه نگار می افزاید: «بر همین اساس پیشنهاد می کنم برای حل مشکل مسکن، همه مدیران بخش مسکن مستاجر شوند، برای حل مشکل حمل و نقل عمومی، همه مدیران مربوطه با وسایل حمل و نقل عمومی تردد کنند، برای حل بیمه درمانی مردم، بیمه درمانی مدیران کشور قطع شود، برای حل مشکل آموزش، فرزندان همه مدیران کشور فقط در مدارس دولتی ثبت نام کنند و الی آخر.. تا زمانی که مسوولان درد نکشند، درد مردم را درک نمی کنند و درمانی هم در کار نخواهد بود».

کلاف سردر گم مسکن

اما موضوع به این سادگی ها نیست و از قضا همان مسوولانی که باید به فکر مسکن و اقتصاد مردم باشند و با آن ها همدردی کنند و دغدغه آن ها را داشته باشند، بعضا خود یا بستگان شان با سواستفاده از موقعیت شغلی و رانت های نامشروع حاصله در بازار های مختلف و از جمله بازار مسکن ایجاد انحصار می کنند و عرصه را بر فعالان حقیقی و اصلی اقتصاد و در نهایت بر مردم تنگ می کنند و باعث بروز بحران در اقتصاد کشور می شوند. بر این اساس، نظام و زنجیره تولید و توزیع مسکن در ایران در حال حاضر از هم پاشیده و به یک کلاف سر در گم تبدیل شده است؛ آمار دقیقی از تعداد مالک و مستاجر و خانه های خالی وجود ندارد، سامانه های پایشی دولت و وزارت راه و شهرسازی در این رابطه هنوز به جمع بندی و تاثیرگذاری لازم نرسیده اند، انبوه سازان و فعالان حوزه مسکن تکلیف شان را در قبال سیاست های ژله ای و دستورالعمل های گوناگون و پرتعداد حاکمیت نمی دانند و گلایه مند هستند، خانه های خالی بسیاری باد می خورند و این ثروت عظیم ملی در حال فرسایش است، الگوی ساخت و ساز واقع بینانه و کارآمدی وجود ندارد و نظام آمایش سرزمینی با وجود سال های زیادی که از طرح و بحث آن می گذرد هنوز به طور کامل به اجرا در نیامده و در نهایت بازار مسکن و اجاره را به روزی انداخته که ناظر آن هستیم.

وعده های بی حاصل مسکنی

بازار مسکن با همه گستردگی و تاثیرگذاری که در سایر بازار ها و حوزه ها دارد، خود تابعی از اقتصاد کلان کشور است و تا هنگامی که اقتصاد مملکت از چنبره سلطه واسطه گری و رانت جویی خارج نشود، امیدی به بهبودی وضعیت مسکن و اجاره نشینی نیز نباید داشت و شعار های دولت سیزدهم مبنی بر ساخت سالانه یک میلیون مسکن و شعار هایی که همه دولت های قبلی داده بودند، بخیه بر آب دوغ زدن است.

مسعود یوسفی ـ روزنامه نگار