آقای کیومرث پوراحمد مرا به تماشای فیلم مرهم دعوت کردند و این مطلب را پس از تماشای فیلم در سالن فردوس موزه  سینمای ایران می نویسم .


بعید می دانم که اثرات ناشی از ساخت فیلمهای این چنینی بتواند اثر التیامی به درد همیشگی اعتیاد در جامعه ما داشته باشد .

چه
آن که از گوزنها تا بحال آمار اعتیاد رو به فزونی بوده ودولتها و بخشهای
فرهنگی – تربیتی همیشه چندین سال از تولیدکنندگان این مواد عقب تر .

مرهم
فیلمی است ساده و محترم . هرچند نیمه اولش را بیشتر دوست داشتم ، اما نگاه
نافذ کارگردان به نوع عاصی جوانان امروز برایم جالب بود . جوانانی که
پیداست اگر پتانسیل بالقوه جوشانشان توسط همان نهادهای فرهنگی تربیتی بخوبی
هدایت نشود ، چه سرنوشت غم بار و محنت انگیزی در انتظارشان است . به
اعتقاد نگارنده در فنا شدن یک جوان ، خودش در انتهای صف مقصرین است . چرا
که ضعف نهاد خانواده و عدم اغنای فرهنگی جامعه ، مهمترین دلایل این سقوط
اند .

به هرحال مرهم نه قصد دارد مقصر را پیدا کند و نه قصد دارد
راه حل ارائه کند . شاید مادربزرگ مهربان فیلم تنها مرهمی باشد بر زخمی
کهنه یی  که شکافش خیلی وسیعتر از این مرهم هاست . شاید پس از پایان فیلم
مریم زخم خورده قصه بازهم به درون خانواده ی  بی فرهنگ و جامعه دردیده اش
باز گردد .

این احتمال در شرایط کنونی بارها و بارها محتمل تر است تا هرنوع پایان خوش .
در آخر دست مریزاد به آقای داود نژاد و گروه محترم اش که در این وانفسای پوچ ، لحظات خوبی را برای مخاطب جدی هنر رقم زدند .