نوآوری های فناوری در صنعت بیمه

امروزه صنعت بیمه در زمره نوآورترین صنایع جهان به شمار می‌رود. این فرآیند در درجه نخست تحت تأثیر عواملی مانند توسعه فناوری‌هایی است که در مراحل مختلف ارائه خدمات بیمه در حال اجرا هستند. وابستگی رشد شرکت بیمه به نوآوری در مقایسه با سایر صنایع، مستلزم انعطاف در برنامه ریزی استراتژیک توسعه آن است. نوآوری‌ها در حال تبدیل شدن به ابزار اصلی رقابت در بازار هستند که فرصتی برای ارزش آفرینی به محصولات بیمه‌ای می‌دهد.

از جمله عواملی که تغییرات در بازار بیمه را تعیین می‌کنند عبارتند از: افزایش ریسک، توسعه فناوری، عدم تقارن اطلاعات، تغییر نسل‌ها و هنجار‌های اجتماعی آن‌ها (نسل هزاره یا Y) – مشتریان آینده شرکت‌های بیمه و غیره. توسعه فناوری‌ها (مانند تجزیه و تحلیل داده‌های بزرگ، اینترنت اشیا، هوش مصنوعی، ابزار‌های فنی کنترل‌شده مستقل (خودروها، هواپیما‌های بدون سرنشین)، حسگر‌های متصل). اساس بیمه، جمع آوری و پردازش مجموعه بزرگی از شاخص‌های آماری (Big Data) برای ساخت مدل‌هایی است که می‌تواند رفتار رویداد‌ها را بر حسب نظریه احتمال تحریک کند.

  برای قرن ها، شرکت‌های بیمه جمع آوری کننده اصلی چنین داده‌هایی بوده اند. با این حال، امروزه شرکت‌هایی مانند گوگل، اپل، آمازون، فیس بوک قادر به انجام وظایف مشابه هستند. دستگاه‌های تلفن همراه (برنامه‌های تلفن همراه) فرآیند تعامل مشتری با یک شرکت بیمه را ساده و سرعت می‌بخشد. ثانیاً، دستگاه‌های تلفن همراه فرصتی را برای نظارت و ثبت تغییرات در عوامل مؤثر بر خطر بیمه شده مانند نحوه رانندگی با خودرو یا سطح فشار خون فرد بیمه شده فراهم می‌کند.

عدم تقارن اطلاعات بین مشتری و بیمه گر نیروی محرکه نوآوری در بازار بیمه است. نوآوری پاسخی به ناقص بودن ارتباطات موجود در بازار بیمه است که مانع از کاهش ریسک و به حداکثر رساندن بهره وری ذینفعان در بازار (بیمه گران، بیمه گران اتکایی) می‌شود. فقدان اطلاعات کامل (گاهی قابل اعتماد) در مورد موضوع بیمه، ریسک‌های درتعهد شرکت را به ویژه در ارزیابی خطرات اشیاء و اموال و یا در بخش سلامت افزایش می‌دهد. به عنوان مثال، با هزینه نسبتاً کمی، فرد می‌تواند DNA خود را آزمایش کند و اطلاعات کاملی در مورد بیماری‌های ژنتیکی خود به دست آورد.

  با توجه به این اطلاعات، فرد انگیزه خرید بیمه با پوشش مناسب را دارد. از دیدگاه بیمه گر، این را می‌توان به استفاده از اطلاعات شخصی تعبیر کرد. اما از سوی دیگر، در عمل با در اختیار داشتن چنین اطلاعاتی، بیمه‌گران می‌توانند گزینش و انتخاب منفی از بین مشتریان داشته باشند. بنابراین، این یک خط تقسیم بسیار نازک بین استفاده منصفانه و قانونی از اطلاعات و آنچه ناعادلانه است می‌باشد. در برخی از کشور‌ها آزمایش ژنتیک به عنوان یک شرط اجباری برای مراجعه کننده طبق سیاست ضد تبعیض، غیرقانونی شده است (آلمان، آمریکا و غیره).

از آنجایی که در نشریات علمی معاصر آثار فراوانی وجود دارد که به نوآوری‌ها و نقش آن در کارآفرینی به طور کلی توجه می‌کند، هدف و مقصود این مقاله بررسی نظری نقش نوآوری‌های فناورانه در صنعت بیمه می‌باشد.

اعتقاد بر این است که اولین تعریف علمی از نوآوری‌ها و اهمیت آن‌ها برای کارآفرینی توسط J. Schumpeter ارائه شده است. او نوآوری‌ها را به عنوان تغییرات ترکیبی از عوامل تولید توصیف کرد که نمی‌تواند تحت تأثیر مراحل کوچک یا تغییرات حاشیه‌ای قرار گیرد. آن‌ها عمدتاً شامل تغییر در روش‌های تولید و حمل و نقل، یا در تولید یک محصول جدید، یا در گشایش و آفرینش بازار‌های جدید یا منابع و مواد جدید هستند.

دراکر تعریف مشابهی ارائه کرد: ابزاری که از طریق آن کارآفرین منابع جدید تولید کننده ثروت را ایجاد می‌کند یا به منابع موجود پتانسیل افزایشی برای ایجاد ثروت می‌بخشد.
‌
می‌توان گفت نوآوری تغییری است که دارای ویژگی اقتصادی و فناوری است. بر اساس گسترده‌ترین تعریف ارائه شده توسط OECD، نوآوری‌ها شامل معرفی، ترکیب و استفاده از دانش و فناوری جدید برای محصولات، خدمات، تولید و فرآیند‌های اداری است.

لازم به ذکر است که هر شرکتی دارای یک معیار فردی برای تعریف “جدید” است، بنابراین مهم نیست که آیا این نوآوری قبلاً در شرکت‌های دیگر معرفی شده است یا خیر. یعنی نوآوری‌ها با چهار ویژگی اصلی مشخص می‌شوند: سودمندی، روش‌های جدید، نتایج جدید و عدم قطعیت.

فرآیند نوآوری با درجه بالایی از عدم قطعیت مشخص می‌شود. نایت [۱۹۶۴]تأکید کرد که عدم قطعیت اساساً با ریسک متفاوت است. نه تنها به دلیل نامعلوم بودن احتمال کسب درآمد از نوآوری، بلکه حتی در شکل این درآمد (مشهود یا نامشهود). این اطلاعات به ویژه برای سرمایه گذارانی که در مورد اثربخشی سرمایه گذاری تنها پس از تکمیل و پیاده سازی واقعی یک نوآوری یاد می‌گیرند بسیار حساس است. دوم آنکه، مشکل ارزیابی نوآوری با تأثیر عواملی که ممکن است نتایج را تحریف (و پیچیده) کند تشدید می‌شود.

مطالعاتی وجود دارد که تأیید می‌کند که توزیع بازده سرمایه گذاری دارای ویژگی توزیع پارتو است: پراکندگی برابر با ۰ است یا در نمونه‌های بزرگ منطبق است. اغلب، ارزیابی اثربخشی سرمایه‌گذاری‌ها توسط کارشناسان بر اساس تجربه و قضاوت خودشان انجام می‌شود و سوم، ارزیابی پتانسیل یک پروژه نوآورانه برای سرمایه گذار و نوآور (توسعه دهنده) دشوار است.

  این به ویژه برای استارت آپ‌ها صادق است، جایی که معلوم نیست محصول نهایی توسعه یافته واقعاً چه خواهد بود. همانطور که در عمل نشان می‌دهد، نوآوری‌های مالی می‌توانند تأثیر منفی غیرقابل پیش بینی بر مصرف کنندگان داشته باشند. به عنوان مثال، بحران اقتصادی ۲۰۰۸-۲۰۰۹ در ایالات متحده و تعدادی از کشور‌های اروپایی با ظهور و استفاده از نوآوری‌های مالی جدید در بازار همراه است، یعنی نقش این پدیده در توسعه بحران همچنان موضوع تحقیق باقی مانده است [Laeven, Levine, Michalopoulos ۲۰۱۲; Sánchez.

نقض و تغییر توافقات ایجاد شده با استفاده و بهره مندی از تغییرات نوآورانه به شرکت اجازه می‌دهد تا به یک جایگاه استراتژیک در بازار دست یابد، به مشتریان قیمت کمتری برای محصولات خود ارائه دهد و به بالاترین عملکرد دست یابد که رقبا نمی‌توانند با آن رقابت کنند.

  نوآوری‌ها می‌توانند نه تنها به عنوان ابزاری برای کاهش هزینه‌ها یا بهینه سازی منابع مالی شرکت، بلکه برای به ارمغان آوردن منافع غیر پولی برای مشتریان (مانند صرفه جویی در زمان، ارائه اطلاعات بیشتر، ارتباطات راحت) موثر باشند. بنابراین، استفاده از ارزش‌های یک نوآوری برای شرکت مزیتی انحصاری محسوب میشود.

وجود نوآوری دو مرحله را در بر می‌گیرد: فرآیند اختراع (تحقیق، توسعه) و انتشار (پذیرش)، انطباق محصول، خدمات یا ایده جدید. یک اختراع در بخش مالی، در بیشتر موارد، تنها بهبود ابزار‌های موجود یا ارتباطات متقابل است، زیرا هیچ چیز کاملاً جدیدی نیست و درجه تازگی اختراع بسیار درونی و داخلی است. این امر هنگام تعیین معیار‌های تقسیم نوآوری‌ها به گیجی و انتشار چالش‌هایی منتج میشود. مشکل تعریف واضح معیار نوآوری با توجه به مکانیسم‌های ضعیف ثبت اختراع منجر به ظهور تعداد زیادی از به اصطلاح “نوآوری ها” می‌شود.

علاوه بر این، به گفته برخی از نویسندگان، هیچ ابداع و انتشار خالصی وجود ندارد، زیرا هر اقدام برای انطباق، فرصتی برای ایجاد چیزی جدید دارد یا نیاز به اقدامی نوآورانه برای پذیرش فناوری جدید دارد [Jovanovic, Rob ۱۹۸۹, pp. ۵۷۰-۵۷۲; Buera, Oberfield ۲۰۱۵; Benhabib, Perla, Tonetti ۲۰۱۷]. به طور مشابه، هر فرآیند اختراع مستلزم تطبیق دانش‌های قبلی موجود (گاهی اوقات خارجی) است. بنابراین، تقسیم نوآوری‌های ریشه‌ای و فزاینده را می‌توان نسبی دانست. بدیهی است که انتخاب معیار‌ها برای طبقه بندی نوآوری‌ها مشکل ساز است: نام نوآوری‌ها در بخش بیمه اغلب غیر اطلاعاتی است.