به گزارش پول نیوز، شرکت پالایش نفت تهران در گزارش ۹ماهه منتهی به ۳۰آذر۱۳۹۹ با سرمایه ۷۵هزار میلیارد ریالی از پوشش سود ۶۱۰ریالی برای هرسهم خبر داد که در مقایسه با مدت مشابه سال قبل ۱۸درصد رشد داشته است.

سود عملیاتی «شتران» در این دوره به ۴۲هزار و ۱۵۴میلیارد ریال، سود خالص به ۴۵هزار و ۷۸۶میلیارد ریال و سود انباشته آن به ۴۷هزار و ۸۹۲میلیارد ریال رسیده است.

این شرکت اعلام کرده که عمده بازار هدف محصولات شرکت، داخلی بوده و مطابق قانون، شرکت محصولات اصلی تولیدی خود را جهت توزیع در سطح کشور تحویل شرکت ملی پخش فرآورده‌های نفتی ایران می‌دهد. چرا که محصولات ویژه تولیدی شرکت نیز در بورس‌ های کالا و انرژی عرضه می‌شود. در این حوزه شرکت‌های تولید کننده انواع روانکار‌ها و شرکت‌های قیرسازی، شرکت‌های عمده خریدار محصولات ویژه این شرکت هستند.

علاوه بر این در حال حاضر پالایشگاه تهران با پالایش روزانه ۲۵۰ هزار بشکه نفت خام نزدیک به ۱۳ درصد از نفت خام پالایشی کشور را پالایش و محصولات استراتژیکی نظیر بنزین، دیزل، سوخت جت و روغن خام در کنار چندین محصول با ارزش دیگر مانند گاز مایع، نفت سفید، نفت کوره، انواع حلال و گوگرد تولید می‌کند. در خصوص محصولات پالایشی به ویژه محصولات استراتژیک در حال حاضر بازار داخلی با کمبود عرضه مواجه است و در عمل پالایشگاه تهران در کنار سایر شرکت پالایشی نیاز داخلی را تامین می‌کنند. با این وجود در خصوص محصولاتی نظیر نفت گاز، بنزین و نفت سفید، کیفیت بالای محصولات پالایشگاه منجر شده است که این محصولات تا حد امکان در تهران و شهر‌های بزرگ مجاور مصرف شوند.

همچنین محصولاتی نظیر سوخت جت و روغن پایه پالایشگاه از نظر کمی و کیفی دارای رتبه برتر در بین سایر پالایشگاه‌های داخلی است. «شتران» در حال حاضر با توجه به نیاز داخلی برنامه صادراتی ندارد با این وجود، صادرات محصولات در آینده با تغییر در قوانین ملی و وزارت نفت قابل بررسی و تحقق است. سودآوری شرکت‌های پالایشی تابع متغیر‌های گوناگونی است که با فضای سیاسی و اقتصادی دنیا به ویژه کشور گره خورده است به همین لحاظ طی سال‌های گذشته نوسانات زیادی در آن مشاهده می‌شود با این وجود پالایشگاه تهران با برنامه ریزی منسجم به عنوان یک پالایشگاه با ثبات و سودآور در بین سهامداران شناخته شده است.

خاطرنشان می‌شود، سیاست تولید و فروش محصولات از دید شرکت، تابع میزان سودآوری و میزان ایجاد نقدینگی هر محصول است. تغییرات قابل ایجاد در برنامه تولید بر اساس میزان تقاضای محصول، مقدار موجودی محصول و ایجاد تعادل بین دو شاخص عنوان شده صورت گرفته و توسط کمیته فنی فروش بررسی و به در مقاطع زمانی مختلف به روزرسانی می‌شود.