به گزارش خبرنگار پول نیوز، چند روز گذشته به طور مختصر آسیب هایی که صنایع دستی متحمل آن است را مطرح کرده و همانطور که گفتیم، در این سلسله گزارش ها سعی داریم دغدغه ها و چالش های پیش روی صنایع دستی ایرانی را با شما در میان بگذاریم. در این شماره از گزارش به موضوع برندسازی این صنعت می پردازیم. نبود برندسازی، یکی از مشکلات مهم در این صنف به حساب می آید. برندسازی در عرصه داخلی و جهانی و در اذهان مصرف کنندگان موجب تمایز تولیدات می شود و در واقع یک برند و نام تجاری، ذهنیت مثبتی در مشتری به وجود آورده و او را تشویق به خرید آن کالا می کند.
صنایع دستی در ایران به ذات، برند هستند و مردم سراسر دنیا صنایع دستی ایران را می شناسند اما، ایران در این زمینه کار مفیدی انجام نداده است.
همانطور که قبلا هم گفتیم سال های سال فرش، فرش ایران بوده ولی هیچ شرکتی نیامده روی آن کار و تبلیغ کند.
همیشه این موضوع را باید در نظر بگیریم که درباره هر محصولی، ایجاد برند پروسه سختی است اما سخت تر از آن حفظ برند است. برندها را می توان موجودات زنده ای دانست که با مشتری خود ارتباط برقرار می نمایند.
برند صنایع دستی در ایران متولد شده اما؛ بنا به دلایلی نتوانستیم آن را حفظ کنیم. یک سری از دلایل آن سیاسی، اجتماعی و اقتصادی بوده که به آنها ورود پیدا نمی کنیم و درصدی از آن هم به کم کاری خود ما برمی گردد. به طور مثال ما تصور کردیم تا ابد فرش یا گلیم ایران باقی خواهد ماند و مردم می خرند در صورتی که فراموش کردیم کشورهایی مثل پاکستان، هند و چین می توانند در عرصه رقابت از ما پیشی بگیرند. ما تصور کردیم چون فرش ایران را خودمان تولید می کنیم و عاشق آن هستیم، مردم دنیا هم فرش ایران را می شناسند، هیچوقت فرش را به دنیا معرفی نکردیم، به مشتری طرحش را معرفی نکردیم، هیچ تبلیغی نکردیم که بگوییم فرش ایران با فرش پاکستان این فرق را دارد، هیچ تبلیغی نکردیم که بگوییم این گلیم با آن گلیم چه تفاوتی دارد.   این گنجِ رنج دیده را دریابیم/ برندسازی صنایع دستی
وقتی که برندی را ایجاد می کنید یکی از مهمترین بخش های بعد از آن، معرفی برند است که مشتری متوجه تمایز آن با دیگر برندها بشود، در همین بخش، ما خلا داریم. یک برند جعلی، یک کالای جعلی که اصالت هم ندارد، در کشور ما به اسم صنایع دستی به فروش می رسد اما؛ برند خودمان را که اصالت هم دارد، نتوانستیم به خوبی ارائه دهیم و واقعیت این است که ما در معرفی محصولات دچار مشکل هستیم.
به نوعی می توان گفت کلید توسعه صنایع دستی در ایران، حرکت به سمت بازاریابی حرفه ای و به خصوص اجرای برنامه ای برندینگ توسط سازمان های مستعد در این صنعت است. باید به این موضوع توجه داشته باشید که برندینگ فقط تعیین نام تجاری برای تبلیغات نیست. معرفی برند خیلی موضوع مهمی است که اگر درست به آن توجه نشود، باعث از دست دادن مشتری در بازار خواهیم بود. از این رو باید این مثل معروف را تغییر داد و گفت: “مشک آن است که ببوید هم آنکه عطار بگوید”