متخصصين مغز و اعصاب درصدد فهم آن چيزي هستند که شاعران، ترانه سرايان و نويسندگان خاطرات روزانه مدت هاست با آن آشنايي دارند؛ قرار دادن احساس در کلمات ذهن را آرام مي کند.

متيو ليبرمن از دانشگاه کاليفرنيا در نشست اخير انجمن پيشرفت علم در شيکاگو در اين باره گفت: زماني که شما احساس را در کلمات قرار مي دهيد، در عين حال قسمت هاي مشابه اي از مغز که در پروسه کنترل عاطفي نقش دارند را فعال مي کنيد و با اين اقدام پريشاني و اضطراب تنظيم مي شوند.

ليبرمن گفت: اين مساله يک يافته کاملا تثبيت شده است، اما در مورد علت آن اطلاعي در دست نداريم.

ليبرمن تکنولوژي fMRI را در خصوص مطالعه مغز مورد استفاده قرار مي دهد تا فعال شدن قسمت هاي مختلف مغز را نشان دهد.

يافته هاي ليبرمن مبتني بر روند مطالعاتي است که در آن افراد در اين دستگاه قرار مي گيرند و تصاوير مهيجي به مانند صورتک هاي عصباني يا ترسناک را نگاه مي کنند و با ديدن تصاوير، دکمه هاي مربوط به لغات بيانگر احساسشان نسبت به تصاوير را فشار مي دهند و هنگامي که اين افراد از اين طريق احساس خود را در قالب کلمات بيان مي کنند دانشمندان متوجه فعاليت فزاينده در قسمت کورتکس پيشامغزي شدند؛ منطقه اي از مغز که تعديل کننده عواطف است.

در عين حال پژوهشگران متوجه کاهش فعاليت بادامه مغز «amygdala» شدند؛ قسمتي از مغز که وظيفه پردازش احساسات در خصوص عواطفي نظير ترس، خشم و پرخاشگري را بر عهده دارد.

ليبرمن معتقد است که اين مساله مي تواند توجيه کننده اقدام جوانان و ديگر افراد در زماني باشد که به دليل احساس ناراحتي قلم و کاغذ بر مي دارند و احساسات خود را به رشته تحرير در مي آورند و يا اينکه چگونه افراد خاطرات روزانه خود را نوشته و يا به نگارش ترانه مي پردازند.

گفتني است، ليبرمن مطالعاتي را در دست انجام دارد تا با استفاده از آن به افرادي که از عنکبوت مي ترسند و يا از اختلالات مربوط به اضطراب رنج مي برند کمک کند.