پول نیوز -باغ های معلق بابل یکی از عجایب هفتگانه ی جهان است.
بسیاری از پژوهشگران و مورخان می گویند که باغ های معلق بابل به دستور شاه بخت النصر دوم (نبوچاندنزار:Nebuchandnezzer) و در ششصد سال قبل از میلاد مسیح ساخته شده است.

این باغ به عنوان هدیه ای از نبوچاندنزار به همسرش آمیتیس ساخته شده است.

آمیتیس شاهزاده ای ماد بود که پس از ازدواج با نبوچاندنزار و رفتن به بابل، از آنجا که به آب و هوای خشک بین النهرین عادت نداشت، بیمار می شود و بخت النصر برای بازگشت سلامتی او، دستور ساخت باغ های معلق را می دهد.

باغ های معلق بابل در واقع کوهی مصنوعی بود که باغ هایی بر فراز آن ساخته شد.

باغ ها مربعی شکل بوده و گنبد های قوسی شکل داشته است که بر روی کف شطرنجی آن بنا شده بود.

ایوان هایی که اطراف بام ساخته شده بود به وسیله ی پلکان به پایین متصل می شد.

گیاهانی که در باغ های معلق کاشته شده بودند به جای این که در زمین ریشه داشته باشند، در کف ایوان های باغ جاسازی شده بودند.
آب رود هم از طریق وسایل بالابرنده و پمپ زنجیره ای شامل دو چرخ بزرگ، در کانال های شیب دار ریخته می شد و مانند رودخانه های طبیعی در سراسر باغ جریان می یافت.

گفته می شود که این باغ ها در قرن دوم قبل از میلاد در نتیجه چند زمین لرزه از بین رفتند.
این باغ ها در عراق واقع بوده و دارای گیاهان و حیواناتی بودند که از سراسر جهان به آنجا آورده شده بود.
در قرن بیستم برخی از اسرار باغ های معلق فاش شد، زیرا باستان شناسان در حفاری های خود در محل شهر باستانی بابل، زیر بنای این باغ ها را یافته اند. یک کشف دیگر مربوط به بنای طاق و گنبد دار اصلی است که شامل دیوار های ضخیم و یک چاه آبیاری بوده است.

البته در کنار همه این ها برخی از مورخان نیز درباره وجود چنین باغ هایی به طور کلی تردید دارند؛ زیرا فقط مورخان یونانی درباره این باغ ها و زیبایی و سرسبزی آن گفته اند و در کتیبه های بابل اشاره ای به این باغ ها نشده است.
آن ها می گویند باغ های معلق بابل نتیجه تخیل سربازان اسکندر مقدونی است که در زمان بازگشت از بابل به سوی یونان درباره سرسبزی بابل برای هموطنان خود سخن می گفتند و شاعران نیز به توصیفات آن ها پر و بال دادند و باعث ایجاد تصوراتی درباره باغ های معلق بابل شدند.

برخی از مورخان، باغ های معلق بابل را نتیجه خیال پردازی یونانیان باستان می دانند که درباره زیبایی های بابل از سربازان اسکندر مقدونی چیز هایی شنیده بودند، به هر حال وجود باغ های معلق بابل همچنان یک معمای تاریخی است.

باغ های معلق؛ هدیه ای برای همسر

طبق برخی داستان هایی که درباره ی این باغ های معلق نقل می شود این باغ ها توسط پادشاه بخت نصر دوم ساخته شده است.
پادشاهی که از سال ۶۰۵ قبل از میلاد برای مدت ۴۳ سال بر این شهر فرمانروایی می کرد. طبق یک قول دیگر این باغ ها توسط ملکه ی آشوری، سمیرامیس (Semiramis) در مدت ۵ سالی که ملکه بود از سال ۸۱۰ قبل از میلاد ساخته شده اند.

این باغ ها نقطه ی اوج قدرت و نفوذ شهر بودند. بخت نصر به ساختن مجموعه های شگفت انگیزی از معابد، خیابان ها، کاخ ها و دیوار ها شناخته شده است.

طبق داستان ها، این باغ ها برای خوشحال کردن و جلب رضایت همسر بخت نصر که دلتنگ وطن بود ساخته شده اند. آمیتیس، همسر بخت نصر، دختر پادشاه ماد ها بود که به منظور برقراری اتحاد میان دو ملت، با بخت نصر ازدواج کرد.

سرزمینی که آمیتیس از آنجا آمده بود، بسیار سرسبز و کوهستانی و پر از گیاهان و درختان مختلف بود، در حالی که محل زندگی جدیدش مسطح بود و در فلاتی خشک واقع شده بود.
در نتیجه زندگی در این منطقه یعنی بین النهرین (Mesopotamia) برای ملکه ملال آور بود.

پادشاه تصمیم گرفت تا برای جلب رضایت همسرش و بازآفرینی وطن او، کوه مصنوعی و باغ هایی بر فراز آن بسازد.
باغ های معلق بابل به معنای واقعی کلمه معلق یا آویزان از جایی توسط طناب نیستند. این کلمه در واقع ترجمه ی نادرستی از لغت یونانی kremastos یا کلمه ی لاتین pensilis به معنای روی هم آویخته یا مشرف است که به تراس و بالکن اشاره دارد.

استرابو، جغرافی دان یونانی که این باغ ها را در قرن اول پیش از میلاد توصیف و تشریح کرده است، این طور می نویسد:

این باغ شامل تراس های طاقی شکلی است که بالای یکدیگر و بر فراز ستون های مکعبی شکل قرار گرفته اند. این تراس های توخالی از خاک پر شده اند تا درختان بزرگ در آن ها کاشته شوند. این ستون ها، طاق ها و تراس ها از آجر پخته و قیر ساخته شده اند.

دسترسی به بالاترین طبقه از طریق پلکانی میسر بود که در دو طرف آن دو سامانه ی اّبیاری خاص قرار داشت که افرادی از طریق آن آب را از فرات به باغ ها می رساندند.

ساخت و ساز باغ معلق
کار ساخت باغ به سختی آب رسانی به بخش های بالایی آن نبود. اما بازهم باید در ساخت آن نکاتی مدنظر قرار می گرفت که آب رسانی موجب خرابی بنا نشود. از آنجایی که پیدا کردن و حمل سنگ به دشت بین النهرین کار سختی بود، اکثر بنا های بابل با آجر و خشت ساخته می شدند.

خشت ها از ترکیب خاک رس و کاه ساخته و در آفتاب پخته می شدند. سپس این خشت ها با استفاده از قیر به عنوان ملات به هم متصل می شدند.

متأسفانه به دلیل جنس مواد به کار رفته احتمال حل شدن خشت ها در آب بسیار زیاد بود. البته این مشکل رایجی برای سایر ساختمان های بابل نبود چرا که در بابل باران به ندرت می بارید.
اما از آنجایی که قرار بود این باغ ها دائماً آبیاری شوند، بنای ساختمان باید بیشتر محافظت می شد.

دیودوروس سیکولوس تاریخ نگار یونانی عنوان می کند که سکو های باغ با تخته سنگ های بزرگ پوشیده شده بودند (چیزی که البته در بابل سابقه نداشته است.) سپس پوششی از نی، قیر و کاشی روی آن ها قرار گرفته است.

لایه ای از سرب نیز مانع رسیدن آب به لایه های پایین تر می شده و روی همه ی آن ها درنهایت ضخامت مورد نیاز از خاک برای رشد درختان بزرگ قرار گرفته است.
در مرحله ی بعد انواع مختلفی از گیاهان در این تراس ها کاشته شده که منظره ای زیبا و فرح بخش را در معرض دید تماشاچیان به نمایش می گذاشته است.

باغ های بابل چقدر بزرگ بودند؟
دیودوروس می گوید این باغ ها ۱۲۲ متر عرض، ۱۲۲ متر طول و بیش از ۲۴ متر ارتفاع داشتند.
در برخی از نقل قول ها ارتفاع این باغ ها برابر با ارتفاع دیواره های بیرونی شهر ذکرشده است.
هرودوت این ارتفاع را ۱۰۰ متر عنوان می کند. به هر حال این باغ های دیدنی منظره ی شگفت انگیزی از یک کوه مصنوعی سرسبز را به نمایش می گذاشتند که از دل دشت سر برآورده است.