مبل نشيني همپاي صنعت درودگري در ايران سابقه اي ديرينه دارد كه خود از نقاط قوت صنعت مبلمان ما است و ما را به عنوان يکي از صاحبان اين صنعت معرفي مي کند؛ سکوي آستانه (انتظار)، کرسي، تخت، سرير (مبل رياست) و منصه ظهور (صندلي عروس) واژگاني هستند که حکايت از تاريخ کهن هنر و صنعت مبلمان در ايران دارند.   همچنين نزديک به نيم قرن است که ايران در اين صنعت حرف هايي براي گفتن دارد. استعداد و خلاقيت ايراني اگر حمايت شود و مجال بهتري براي عرضه بيابد، بيش از اين ها خود را نشان خواهد داد.   تا سال 1373 بخش بزرگي از صادرات ما روانه کشورهاي عربي و آفريقايي مي شد اما طي يک دوره ده ساله رقباي نوپايي مثل مالزي، چين و تركيه در کنار رقيب قديمي يعني ايتاليا توانستند بخش قابل توجهي از بازار ما را قبضه کنند.   البته هم اكنون نيز محصولات صنايع چوب و مبلمان ايران به پنج قاره جهان صادر مي شود و سالانه بالغ بر 10 ميليون دلار براي کشور ارزآوري دارد، اما افتخار واقعي وقتي حاصل مي شود که اين توليد، بيش از اين ها در داخل مصرف يا به خارج صادر شود.   توليدي که در انبار بماند و نه ايراني مصرف کننده اش باشد و نه بازار جهاني داشته باشد، افتخاري ندارد و حاصل آن کاهش و توقف توليد ناخالص ملي و افزايش بيکاري خواهد بود. لازمه مصرف و صادرات هم پيش از کيفيت و قيمت رقابتي، حمايت دولتي و پرهيز از هرگونه مانع تراشي در برابر توليد و صادرات است.   توليد ملي وقتي افتخار ملي خواهد بود که عزم ملي به همراه داشته باشد؛ براي آن که بتوانيم فرهنگ استفاده از توان داخل، توليد داخل و استفاده از آن چيزي را که حاصل تلاش يک مجموعه ايراني است، ايجاد کنيم و به سوي کارآفريني هاي هم افزا پيش برويم، بايد به خاطر داشته باشيم که افتخار ملي نه تنها با توليد ملي بلکه با مصرف ملي و توسعه صادرات ميسر مي شود.