پول نیوز -کارگردان فیلم «ویلایی ها» در مراسم «زندگی پشت خط» گفت:مُزد زحمات مان را امروز گرفتیم.
مراسم «زندگی پشت خط»، آیین تجدیدخاطره خانواده های سرداران شهید دفاع مقدس و پاسداشت عوامل فیلم سینمایی «ویلاییها» عصر 3 مهر ماه در نخلستان اوج برگزار شد.
منیر قیدی کارگردان فیلم سینمایی «ویلایی ها» در بخشی از این مراسم گفت: من سخنران خوبی نیستم و یکی از دلایلی که وارد عرصه فیلمسازی شدم همین موضوع بود. چون فکر می کردم که نمی توانم تمام مکنوناتم را به زبان بیاورم و فکر کردم که شاید بشود با زبان تصویر بهتر روایت کنم. الان که در جمع شما بودم داشتم با دوستانم درباره روزهای سخت تولید کار در جنوب کشور صحبت می کردیم ولی واقعیت این است که آن سختی ها در برابر مصائب و رنج هایی که شما کشیدهاید، هیچ است.
قیدی در انتها ضمن اشاره به بیمهری هایی که به فیلم «ویلاییها» شد، خاطرنشان کرد: ما بیمهری های زیادی را در پروژه «ویلاییها» دیدیم ولی من مزد خود را با حضور در جمع شما گرفتم و از تمام عزیزانی که به ما در ساخت این فیلم کمک کردند، سپاسگزارم.
در این مراسم که با حضور جمعی از خانواده های سرداران شهید دفاع مقدس و بانوان فرهنگی و هنری همراه بود، ابتدا همسر شهید منوچهر مدق ضمن بیان خاطراتی از روزهای پایانی عمر شهید مدق گفت: با اینکه 18 سال از شهادت منوچهر می گذرد ولی خاطرات روزهای پایانی اش و شهادتش مانند آینه در خاطرم است. روزهای آخر منوچهر در تنفس خود خون بالا می آورد و پزشکش به من گفت که در هر دم و بازدم، این تکه های ریه اوست که بیرون می ریزد. همان روزها وقتی با خود منوچهر صحبت می کردم، می گفت نمی خواهم به سادگی شهید شوم؛ می خواهم درد بکشم و بگویم خدایا آنقدر دوستت داشتم که این چنین دردها را تحمل کردم.
همسر شهید مدق در ادامه افزود:من راه و رسم و دل کردن را بلد نبودم، اما وقتی منوچهر گفت: «جان عزیز زهرا دل بکن» دیگر دل کندم. وقتی به او می گفتم برای دنیایت دعا کن می گفت: برای دنیا دعایی ندارم، اما کاش می شد ده دقیقه بخوابم. روز آخر از من خواست که با یک لیوان آب روی همان تخت بیمارستان غسل کند بعد از آن آنقدر سینه زد و یا حسین گفت و خون بالا آورد که ملحفه اش خونین شد و ما مجبور شدیم آن را عوض کنیم. و در همان حال و هوا منوچهر آخرین لبیک "یا حسین" را گفت و در بغل من و فرزندم علی جان سپرد.
همسر شهید مدق در پایان افزود: کاش مدیون شهدا نباشیم کاش خجالت زده آن ها نشویم کاش از دفاع خسته نشویم و بدانیم فرزندانمان چه کردند.
تجهیزات مناسب مداوا نداشتیم
در ادامه مراسم دکتراشتری از پزشک یاران دفاع مقدس ضمن ابراز خرسندی از حضور در این مراسم، گفت: وقتی که وارد دفاع مقدس شدم 16 ساله بودم. و مثلا در ایام محاصره آبادان که یک سال و پنج روز طول کشید، من ۹ ماه در آبادان حضور داشتم و در بیمارستان شرکت نفت کار می کردم.
او ادامه داد: در آن زمان اعزام مجروحین به کندی انجام می شد و نیروهای انقلاب از عدم وجود تجهیزات مناسب رنج می بردند. من روزی به سختی خود را به فرمانده فداییان اسلام سردار خلخالی رساندم و به او گفتم برای تعیین غنایم جنگی فکری کنید تا حال و روز فرزندانمان این گونه نشود در آن زمان ایثار و گذشت خیلی زیاد بود.
امروز آن ایثارها کمرنگ شده...
همسر سردار عسگری نیز در ادامه برنامه «زندگی پشت خط» گفت: مدت کوتاهی بود که با شهید عسگری ازدواج کرده بودم و تازه عروس محسوب می شدم ولی به جهت حضور مستمر شهید در دفاع مقدس عملاً اتاق خواب ما آمبولانس بود و من چون می ترسیدم در آمبولانس تنها بمانم، با همسرم همه جا می رفتم.
او در ادامه با اشاره به نخستین دیدار با جاویدالاثر متوسلیان یادآور شد: در همان روزها بود که برای اولین بار با حاج احمد متوسلیان روبرو شدیم. من با اورکت و همراهی همسرم نگهبانی می دادم و روزها در بیمارستان بودم. که البته بعد از مدتی خانه ای با خانواده شهید ممقانی گرفتیم.
او در ادامه صحبت هایش گفت: خبر شهادت شهید ممقانی بسیار سخت بود. آن زمان آنقدر ایثار زیاد بود که می گفتم کاش همسر من شهید می شد. دلاورها رفتند و همه امیدمان صحبت های امام بود. امروز این ایثارها بسیار کمرنگ شده است.
در ادامه این مراسم، کلیپ هایی پیرامون خانواده شهدا، ایثارگران و هم چنین فیلم سینمایی «ویلایی ها» پخش شد و نفیسه سادات موسوی نیز اشعاری متناسب با موضوع برنامه خواند. هم چنین دکتر کرمانی نیز حضور در این جمع را مایه مباهات خود خواند.

در انتهای این مراسم نیز تعدادی از خانوادههای سرداران شهید از کارگردان و بازیگران «ویلایی ها» تقدیر به عمل آوردند.
در این مراسم علاوه خانواده سرداران شهید باکری، شهیددستواره، شهید رمضان، شهیدمدق، شهید کاوه، شهید همدانی، شهید زینالدین، شهید رمضانی، شهیدپازوکی، شهید جان بزرگی، شهید فرزانه، شهید حاج امینی، شهیدعبادیان، شهیدبنیانیان و... حضور داشتند.