بازار جهانی اویونیک هم تراز بازار فروش هواپیماهای تجاریپول نیوز - مسؤول کارگروه اویونیک ستاد توسعه صنایع دانش بنیان هوایی و هوانوردی معاونت علمی وفناوری ریاست جمهوری گفت: بازار جهانی خدمات تعمیرات و نگهداری هواپیماهای تجاری به اندازه بازار فروش هواپیماهای تجاری، ارزشمند و گسترده است.

محسن علوی سیرت با اشاره به اهمیت صنعت خدمات تعمیرات و نگهداری هواپیماهای تجاری در دنیا، اظهار کرد: بازار جهانی خدمات تعمیرات و نگهداری هواپیماهای تجاری به اندازه بازار فروش هواپیماهای تجاری، ارزشمند و گسترده است و صنعت تعمیر و نگهداری هواپیما در ایران دارای نقاط قوت زیادی است.

وی افزود: از جمله نقاط قوت این صنعت در کشور می توان به دارا بودن سابقه طولانی در بخش هوایی، دارا بودن نیروی کار متخصص، باتجربه، مسؤولیت پذیر و تابع مقررات، ظرفیت بالای مؤسسات آموزشی و تحقیقاتی، ارزان بودن نیروی کار متخصص، سطح کیفی کار هوایی قابل مقایسه با کشورهای پیشرفته اروپایی و قابلیت ایجاد تأسیسات هوایی با هزینه های پایین اشاره کرد.

به گفته علوی سیرت، در ایران در حال حاضر حدود ۶ هزار نفر در بخش تعمیر و نگهداری هواپیما در شرکتهای مختلف مشغول به کار هستند که بخش مهمی از آن در حوزه اویونیک است.

وی تصریح کرد: استفاده از این ظرفیت و به روزرسانی آن می تواند در بهره مندی کشور از بازار بیش از ۲۰۰ هزار میلیارد تومانی تعمیر و نگهداری هواپیما در جهان موثر باشد.

مسؤول کارگروه اویونیک ستاد توسعه صنایع دانش بنیان هوایی و هوانوردی معاونت علمی ارزش بازار MRO حمل و نقل هوایی تجاری درسال ۲۰۱۴ را حدود 62.1 میلیارد دلار عنوان کرد و گفت: تخمین زده می شود که این بازار به ارزشی معادل ۹۰ میلیارد دلار در سال ۲۰۲۴ برسد.

وی ادامه داد: برای رسیدن به یک پرواز ایمن و تحت کنترل، اقتصادی و راحت باید از استانداردهای روز تبعیت کرد و دستیابی به آن تنها از طریق ارتقای دانش اویونیک در کشور امکانپذیر است.

به گفته علوی سیرت، صدها حسگر، عملگر و پردازنده به همراه هزاران کد نرم افزاری و ده ها سیستم کامپیوتری در قالب یک شبکه با یکدیگر ارتباط دارند و اجزای اصلی اویونیک هواپیما را تشکیل می دهند. فناوری ها در بخش اویونیک شامل حوزه های ناوبری، رادیویی، راداری، مدیریت ارتباطات، سنسورها، کنترل و ثبت اطلاعات، کنترل پرواز و کنترل ترافیک هوایی می شود.

وی همچنین تصریح کرد: توسعه صنعت اویونیک کشور منوط به سرمایه گذاری در زیرساخت ها و منابع انسانی، فضای تحقیقاتی، تکنولوژی های مورد نیاز و وجود چارچوب قانونی لازم برای فعالیت در این حوزه است که با وجود پتانسیل های موجود و اقدامات صورت گرفته تاکنون در این حوزه نسبت به سایر کشورهای منطقه می تواند نقش پررنگ تری را ایفا کند.