فریدالدین حداد
عادل در پنجره نوشت: بيانات صريح و تند رييس جمهور كشورمان در برابر
اظهارات گستاخانه رييس جمهور آمريكا در تهديد اتمي ايران، بازتاب هاي
مختلفي داشت:

1 - مردم و نيروها و جريان هاي ارزشي كشور از اين شجاعت انقلابي به وجد آمدند.
2 - روزنامه ها و محافل فتنه گر، مثل هميشه به تخريب رييس جمهور پرداختند و از اين رو در جهت تضعيف مواضع اساسي نظام حركت كردند.
3 - تحليل‎گران خارجي اين جدال لفظي را با جديت منعكس كردند و به تحليل يكايك عبارات طرفين پرداختند.

جدا
از سه گروه فوق در 2 هفته گذشته با پديده اي عجيب نيز روبه‎رو بوديم و آن
موضع گيري برخي محافل دانشگاهي و روشنفكري در قبال صحبت هاي شجاعانه
رييس جمهور بود. در حالي كه مردم غيور كشور، از سينه ستبر مسئولان خود در
برابر زياده خواهي و تهديد ابرقدرت ياغي جهان مسرور بودند، گروهي با
عبارات دانشگاهي و شبه روشنفكري، به نقد لحن رييس جمهور پرداختند كه اين
تحليل فراموش كارانه، از مناظر مختلفي قابل بررسي است:

الف- در
ادبيات عمليات رواني و روابط سياسي بين المللي يكي از مباحث موجود، ايراد
بياناتي تند، بي پروا و جسورانه به منظور تخريب روحيه حريف است. يك
سياست مدار با گرفتن مواضعي شجاعانه و دليرانه، در مواقعي مي‎تواند صريح،
هجومي و بي توجه به شأن ديپلماتيك، چنان اظهاراتي را بيان كند كه حريف
از خوف عملي شدن آن عبارات، مواضع و عملكرد خود را تلطيف كند.

اين
رويكرد حتي نامي غيرموجه دارد كه براساس آن، سرفصل هاي علمي و سياسي قابل
ملاحظه اي تدوين شده است. جرج دبليو بوش در به كارگيري اين روش از تبحر
برخوردار بود و شايد الفاظ او تنها در ايران هميشه با ريشخند و البته
تدبير مسئولان مواجه شد. اما در مورد ليبي تهديدات بوش و همكارانش موجب شد
كه اين كشور همه تأسيسات اتمي خود را به معناي واقعي كلمه، بار كشتي كند،
و به اروپا بفرستد. پرويز مشرف نيز در خاطرات خود كه اولين بار در لندن
چاپ شده، درباره نحوه ورود پاكستان به جنگ با طالبان مي گويد: «بوش با من
تماس گرفت و گفت پنج دقيقه وقت داري موافقت خود را براي پيوستن به جنگ با
طالبان اعلام كني، پرسيدم اگر موافقت نكنيم چه؟! جواب داد: ما پاكستان را
بر مي گردانيم به وضعيت اول قرن نوزدهم.»

اين نوع رفتار در عالم
سياست هيچ عجيب نيست و جواب درست آن نيز فقط استواري و ثابت‎قدمي است.
تعجب مي كنم كه چگونه اساتيد دانشگاهي، بدون توجه به اين معاني، ادبيات
رييس جمهور را زير سئوال مي برند.

ب- در طول جنگ سرد روساي دو كشور
شوروي و آمريكا به كرات و با شدت به يكديگر حرف‎هاي تند زدند، و هيچ كس هم
از پايين آمدن شأن دو كشور حرفي نزد و حتي همان افراد بعدا كنار هم نشستند
و مذاكره كردند. حال چگونه است كه جنايتكارترين كشور جهان، ما را به
بدترين روش تهديد مي‎كند و وقتي رييس‎جمهور ما جوابش را مي‎دهد، خود‎باخته
و هراسان، از لزوم رعايت ادب حرف مي زنيم!

ج- امام لطيف بود و
خيرخواه مردم،  و براساس آموزه هاي برخاسته از اسلام، اسطوره ادب و متانت
محسوب مي شد؛ اما همين امام، در زمان لازم دشمن را تحقير مي كرد، آن ها را
مسخره مي كرد و الفاظ تند و شديد درباره آنان به‎كار مي برد. مگر امام
نبود كه گفت: «آمريكا هيچ غلطي نمي تواند بكند.» حال چگونه است كه حرف
صريح و غيورانه احمدي نژاد به مذاق عده اي خوش نيامده است.

احمدي نژاد
دشمن را خوب شناخته است، دشمني با اسلام و ايران در آن ها نهادينه و
راهبردي است. اين دشمن اگر ذره اي در ما احساس ضعف كند، لحظه اي حضور ما
را بر روي نقشه جهان تحمل نخواهد كرد.